सह्याद्री मराठी वाहिनी

Tag: भरत जाधव

  • शंकर जयकिशन – दोन दिग्गजांची जुगलबंदी

    शंकर जयकिशन – दोन दिग्गजांची जुगलबंदी

    मराठी रंगभूमीवर वेळोवेळी असे काही प्रयोग होतात, जे प्रेक्षकांच्या कायमस्वरूपी स्मरणात राहतात. ‘भरत जाधव एंटरटेनमेंट’ निर्मित ‘शंकर जयकिशन’ हे नाटक याच श्रेणीतील एक महत्त्वाचे नाव ठरत आहे. या नाटकाची सर्वात मोठी वैशिष्ट्यपूर्ण बाब म्हणजे मराठी चित्रपट आणि नाट्यसृष्टीतील दोन दिग्गज कलाकार भरत जाधव आणि महेश मांजरेकर हे पहिल्यांदाच एका व्यावसायिक नाटकाच्या निमित्ताने एकत्र रंगमंचावर येत आहेत. या दोन महासिंहांच्या अभिनयाची जुगलबंदी पाहणे ही रसिक प्रेक्षकांसाठी खरोखरच एक सुवर्णसंधी आहे. केवळ या दोन नावांच्या वलयामुळेच नाटकाविषयीची उत्सुकता शिगेला पोहोचली आहे.

    या नाटकाचे कथानक अतिशय रंजक आणि भावनिक वळणांवर आधारित आहे. नाटकाच्या केंद्रस्थानी महादेव नावाचे एक पात्र आहे, जो निवृत्त झाला असून अत्यंत चिडचिडा, रागीट आणि लोकांमध्ये मिसळणे टाळणारा असा माणूस आहे. त्याची मुलगी ईशा, जी आपल्या वडिलांच्या एकटेपणाबद्दल काळजीत आहे, ती त्यांना आपल्यासोबत राहण्यासाठी मनवण्याचा आटोकाट प्रयत्न करत असते. मात्र, महादेव आपल्या जुन्या सवयी आणि स्वभावातून बाहेर पडायला तयार नसतात. अशातच कथानकात ‘श्यामसुंदर’ नावाच्या एका गूढ व्यक्तीची एन्ट्री होते. हा माणूस स्वतःला महादेवाचा ‘BFF’ म्हणजेच ‘बेस्ट फ्रेंड फॉरएव्हर’ असल्याचे सांगतो. अनेक दशकांनंतर अचानक समोर आलेल्या या मित्राच्या दाव्यामुळे अनेक प्रश्न निर्माण होतात. तो खरंच मित्र आहे की आणखी कोणी? त्याच्या येण्यामागे काही गुपित आहे का? आणि त्याच्या आगमनामुळे महादेव आणि ईशाच्या नात्यातील दुरावा कमी होईल का? या सर्व प्रश्नांची उत्तरे म्हणजे ‘शंकर जयकिशन’ हे नाटक.

    नाटकाचे लेखन युवा प्रतिभावान लेखक विराजस कुलकर्णी यांनी केले असून, दिग्दर्शनाची धुरा सुरज पारसनीस यांनी समर्थपणे सांभाळली आहे. विराजसच्या लेखणीत एक वेगळाच ताजेपणा असून, त्याने वडील-मुलगी यांच्यातील नाजूक नाते आणि निखळ मैत्रीचा प्रवास अतिशय खुसखुशीत संवादांतून मांडला आहे. तर सुरज पारसनीस यांनी या संहितेला रंगमंचावर तितक्याच प्रभावीपणे जिवंत केले आहे. नाटकातील विनोद हे केवळ हसवण्यासाठी नसून, ते मानवी स्वभावातील विसंगतीवर मार्मिक भाष्य करतात. म्हणूनच या नाटकाला ‘कॉमेडी-ड्रामा’ किंवा ‘भावनिक विनोद’ या प्रकारात मोडणारे एक दर्जेदार नाटक म्हणता येईल.

    अभिनयाच्या बाबतीत बोलायचे झाले तर, भरत जाधव यांचा नैसर्गिक विनोद आणि महेश मांजरेकर यांची भारदस्त उपस्थिती नाटकाला एका वेगळ्या उंचीवर नेते. त्यांच्यासोबत शिवानी रांगोळे हिने साकारलेली ईशाची भूमिका तितकीच महत्त्वाची आणि प्रभावी ठरली आहे.

    थोडक्यात सांगायचे तर ‘शंकर जयकिशन’ हे नाटक केवळ मनोरंजन करत नाही, तर ते नात्यांमधील कटुता, जुन्या आठवणी आणि मैत्रीचे महत्त्व अधोरेखित करते. कौटुंबिक प्रेक्षकांसाठी हे नाटक म्हणजे आनंदाची पर्वणी आहे.

  • चार हजार प्रयोगांनंतरही ऑल द बेस्टची गाडी सुसाट

    चार हजार प्रयोगांनंतरही ऑल द बेस्टची गाडी सुसाट

    मराठी रंगभूमीच्या इतिहासात काही अशी नाटके असतात, जी केवळ मनोरंजन करत नाहीत, तर काळाच्या पडद्याआड न जाता पिढ्यानपिढ्या प्रेक्षकांच्या मनावर अधिराज्य गाजवतात. या यादीत अग्रक्रमाने घेतले जाणारे नाव म्हणजे ‘ऑल द बेस्ट’. देवेंद्र पेम लिखित आणि सुरुवातीला चंद्रकांत कुलकर्णी यांनी दिग्दर्शित केलेले हे नाटक आजही त्याच उत्साहात, ऊर्जेने आणि नव्या रंगात रंगभूमीवर दिमाखात सुरू आहे.

    ४००० हून अधिक प्रयोगांचा टप्पा पार करूनही या नाटकाची क्रेझ तसूभरही कमी झालेली नाही, याचा प्रत्यय सध्या सुरू असलेल्या हाऊसफुल्ल दौऱ्यावरून येतो. हे नाटक एका आगळ्यावेगळ्या मैत्रीवर आणि प्रेमावर आधारित असून, मानवी भावभावनांचा एक अतिशय सुंदर प्रवास यात मांडण्यात आला आहे.

    ‘ऑल द बेस्ट’ची कथा तीन जिवलग मित्रांभोवती फिरते जे एकाच घरात एकत्र राहतात. या तिघांमध्येही काही शारीरिक उणिवा आहेत, मात्र त्यांच्या जिद्दीत आणि मैत्रीत कोणतीही उणीव नाही. विजय हा अंध आहे, चंद्रकांत उर्फ चांग हा बहिरा आहे आणि दिलीप हा मुका आहे. हे तिघे मित्र अनुक्रमे टेलिफोन बूथ, फूड ट्रक आणि एका म्युझिक स्टोअरमध्ये काम करून आपला उदरनिर्वाह करतात. त्यांच्या आयुष्यात ‘मोहिनी’ नावाची एक मुलगी येते, जी त्यांच्या दुकानात वारंवार येत असते. योगायोगाने हे तिघेही एकाच मुलीच्या प्रेमात पडतात. सुरुवातीला आपल्या अपंगत्वाच्या भीतीमुळे आणि न्यूनगंडामुळे ते तिच्याशी थेट संपर्क साधत नाहीत, परंतु जेव्हा ती अनपेक्षितपणे त्यांच्या घरी येते, तेव्हा त्यांना कळते की ते तिघेही एकाच मुलीच्या प्रेमात आहेत. तिथून सुरू होतो एक जबरदस्त विनोदी आणि तितकाच भावनिक प्रवास, जो प्रेक्षकांना खिळवून ठेवतो.

    लेखक देवेंद्र पेम यांनी या नाटकाची बांधणी अशा पद्धतीने केली आहे की, प्रेक्षकांना पहिल्या मिनिटापासून शेवटपर्यंत हास्याचा तुफान आनंद मिळतो. आपले अपंगत्व लपवून मोहिनीला प्रभावित करण्याचा प्रयत्न करताना होणारी या तिघांची फजिती आणि एकमेकांचे गुपित उघड करण्याची त्यांची धडपड प्रेक्षकांना खळखळून हसवते. अंध, बहिरे आणि मुके मित्र असलेल्या विनोदाच्या सखोल पैलूंचा शोध घेत, विडंबनात्मक आणि खुसखुशीत शैलीत हे नाटक सादर केले आहे. सुरुवातीच्या काळात चंद्रकांत कुलकर्णी यांच्या दिग्दर्शकीय कौशल्याने या नाटकाला एका वेगळ्या उंचीवर नेले होते. भरत जाधव, अंकुश चौधरी आणि संजय नार्वेकर या त्रिकुटाने आपल्या अभिनयाने या नाटकाचे सोने केले.

    आजही जुन्या पिढीतील प्रेक्षक या कलाकारांच्या टायमिंगच्या आठवणी काढतात. मात्र, काळाच्या ओघात या नाटकात बदल होत गेले आणि आता स्वतः लेखक देवेंद्र पेम यांनी या नाटकाच्या दिग्दर्शनाची धुरा आपल्या खांद्यावर घेतली आहे. त्यांच्या दिग्दर्शनाखाली या नाटकाने आधुनिक तंत्रज्ञान आणि नव्या ऊर्जेचा वापर करून प्रेक्षकांना पुन्हा एकदा आपलेसे केले आहे.
    मराठी रंगभूमीवर एकाच नाटकाचे ४००० प्रयोग होणे ही साधी गोष्ट नाही, पण ‘ऑल द बेस्ट’ने हे शक्य करून दाखवले आहे. विशेष म्हणजे, या नाटकाच्या पहिल्या संचाप्रमाणेच दुसऱ्या संचाने देखील ४००० हून अधिक प्रयोगांचा विक्रमी टप्पा गाठला आहे. सध्याच्या संचामध्ये निखिल चव्हाण, मयुरेश पेम आणि मनमीत पेम ही तरुण फळी नाटकातील प्रमुख पात्रे साकारत असून, त्यांनी जुन्या दिग्गज कलाकारांचा वारसा अत्यंत समर्थपणे पुढे चालवला आहे.

    या नवीन कलाकारांच्या संचानेही प्रेक्षकांकडून उदंड प्रतिसाद मिळवला असून, नाटकाची लोकप्रियता आजही अबाधित आहे. प्रेक्षकांच्या बदललेल्या आवडी-निवडीचे निकष असूनही, ‘ऑल द बेस्ट’ आजही तरुणांपासून वृद्धांपर्यंत सर्वांना आपलेसे वाटते, कारण यात असलेला निखळ विनोद आणि मनाला स्पर्श करणारे क्षण हे सार्वकालिक आहेत. हे नाटक केवळ हसवण्यासाठी नाही, तर ते जगण्याकडे बघण्याचा एक नवा दृष्टिकोन देते. शारीरिक व्यंगावर मात करून आनंदी कसे राहायचे आणि मैत्रीची ताकद काय असते, याचे हे नाटक एक उत्तम उदाहरण आहे. संवादांमधील अचूक टायमिंग, सिच्युएशनल कॉमेडी आणि त्या जोडीला असणारा भावनिक ओलावा ही या नाटकाची जमेची बाजू आहे.

    देवेंद्र पेम यांच्या लेखनातील आणि दिग्दर्शनातील बारकाव्यांमुळे प्रेक्षक नाटकात पूर्णपणे रमून जातात. असा एकही क्षण उरत नाही जिथे प्रेक्षकांच्या चेहऱ्यावर हसू नसेल. म्हणूनच हे नाटक पुन्हा पुन्हा पाहावेसे वाटते.’ऑल द बेस्ट’ हे केवळ एक नाटक नसून तो एक समृद्ध अनुभव आहे. जर तुम्ही अजूनही हे नाटक पाहिले नसेल किंवा पुन्हा एकदा त्या मैत्रीच्या विश्वात हरवून जायचे असेल, तर हे नाटक तुम्हाला तुमच्या मैत्रीच्या सोनेरी दिवसांची आठवण करून देईल यात शंका नाही.

    निखळ मनोरंजनाची हमी देणारे हे नाटक मराठी रंगभूमीचे लेणे ठरले आहे. शारीरिक उणिवांवर विनोदाच्या माध्यमातून भाष्य करताना कुठेही कोणाचा अपमान होणार नाही, याची काळजी घेत केलेली ही कलाकृती खरोखरच कौतुकास्पद आहे. तर, तयार व्हा आणि विनोदाच्या या रोलर कोस्टर राईडचा आनंद घ्या, कारण हे नाटक आपल्याला सांगते की परिस्थिती कशीही असो, आयुष्याला नेहमी ‘ऑल द बेस्ट’च म्हणायचे!