दिग्दर्शक इम्तियाज अली यांच्या अनोख्या स्टाईलमध्ये साकारलेला ‘मै वापस आऊंगा’ हा एक भव्य ऐतिहासिक रोमँटिक ड्रामा आज, १२ जून २०२६ रोजी संपूर्ण देशभरात रिलीज झाला आहे. फाळणीपूर्वीचा पंजाब आणि आजचा आधुनिक काळ अशा दोन वेगवेगळ्या कालखंडांना जोडणारा हा चित्रपट प्रेम, विरह, जुन्या आठवणी आणि विस्थापनाच्या वेदनांचे सखोल पदर उलगडतो. जवळपास पावणेतीन तासांचा हा चित्रपट प्रेक्षकाला एका अत्यंत भावूक प्रवासावर घेऊन जातो.
चित्रपटाचे मुख्य आकर्षण म्हणजे त्याची गुंतागुंतीची पण मनाला भिडणारी कथा होय. ‘कीनू’ ऊर्फ इशार सिंग ग्रेवाल या वृद्ध व्यक्तीभोवती ही कथा फिरते. वाढत्या वयासोबत ढासळत जाणारे आरोग्य आणि भूतकाळाच्या गर्तेत अडकलेले त्यांचे मन, त्यांना सतत पाकिस्तानमधील त्यांच्या ‘सरगोधा’ या मूळ गावी जाण्यास प्रवृत्त करते. अशा वेळी त्यांचा नातू ‘निरवैर’ हा त्यांची काळजी घेण्याची जबाबदारी स्वीकारतो आणि तिथूनच ७८ वर्षांपूर्वीच्या कौटुंबिक रहस्याचा आणि कीनूच्या सुटलेल्या प्रेमाचा म्हणजेच ‘जिया’चा शोध सुरू होतो.
अभिनयाच्या बाबतीत सर्वच कलाकारांनी आपापल्या पात्रांना पुरेपूर न्याय दिला आहे. ज्येष्ठ अभिनेते नसीरुद्दीन शाह यांनी वृद्ध कीनूच्या भूमिकेत आपल्या प्रगल्भ अभिनयाने जीव ओतला आहे. त्यांच्या डोळ्यांतील हरवलेले गाव पाहण्याची आस आणि चेहऱ्यावरील व्याकुळता प्रेक्षकांच्या थेट काळजाला भिडते. दुसरीकडे, तरुण कीनूची भूमिका साकारणाऱ्या वेदांग रैनाने फाळणीच्या काळातील एका निष्पाप आणि प्रेमळ तरुणाचा मानवी स्वभाव अचूक टिपला आहे. दिलजीत दोसांझने साकारलेला काळजीवाहू नातू निव्वळ एक काल्पनिक पात्र न वाटता, घरातील एका जबाबदार तरुणाची धडपड आणि परवड उत्तम रीतीने मांडतो. शर्वरीने जियाच्या भूमिकेत आपल्या सहज आणि देखण्या अभिनयाने या शोकांतिकेला एक वेगळीच भावनिक उंची दिली आहे. या सर्व पात्रांमधील भावनिक गुंतागुंत चित्रपटाची पकड कुठेही ढिली होऊ देत नाही.
पडद्यामागील तांत्रिक बाजू या चित्रपटाला अधिक जिवंत आणि प्रभावी करते. संगीतकार ए. आर. रहमान यांचे संगीत आणि पार्श्वसंगीत या वेदनादायी प्रवासाला एका वेगळ्याच उंचीवर घेऊन जाते. फाळणीचा काळ पडद्यावर उभा करताना तत्कालीन पंजाबचे वातावरण, तिथली प्रकाशयोजना आणि छायाचित्रण अतिशय उत्कृष्ट दर्जाचे झाले आहे. चित्रपटाचे संकलन काही ठिकाणी पूर्वार्धात थोडे संथ वाटू शकते, परंतु चित्रपटाचा विषय आणि त्याचा भावनिक आवाका पाहता ते कथेच्या गरजेनुसार योग्य वाटते. समीर नायर, दीपक सेगल, मोहित चौधरी आणि शिभाशिष सरकार यांची उच्च निर्मिती मूल्ये पडद्यावर स्पष्टपणे आणि भव्यतेने दिसून येतात.
जुन्या पिढीच्या वेदना आणि नव्या पिढीची संवेदनशीलता यात दिग्दर्शकाने साधलेला समतोल खरोखरच कौतुकास्पद आहे. ५ पैकी ४ गुण मिळवण्यास पात्र असलेला हा चित्रपट भावूक कौटुंबिक कथा, दर्जेदार संगीत आणि ऐतिहासिक पार्श्वभूमीवर आधारित चित्रपट आवडणाऱ्या सुजाण प्रेक्षकांसाठी चित्रपटगृहात जाऊन पाहण्यासारखा एक उत्तम पर्याय ठरेल.