सह्याद्री मराठी वाहिनी

Author: सह्याद्री मराठी वृत्त

  • वेल्लरिका खिचडी

    वेल्लरिका खिचडी

    काकडीची दह्यातील कोशिंबीर बनविण्यास सोपी आणि थंडावा देणारी आहे. याला केरळमध्ये ‘वेल्लरिका खिचडी’ म्हणतात.

    साहित्य
    काकडी (बारीक तुकडे केलेली) – 2 कप, दही (आंबट नसलेले) – 1 कप, खोवलेला नारळ- अर्धा कप, हिरव्या मिरच्या (लहान गोल तुकडे कापलेले) – 3, लहान कांदे – 2, जिरे- अर्धा चमचा, मोहरी- अर्धा चमचा, कढीपत्ता, मीठ.
    कृती
    खोवलेला नारळ, लहान कांदे आणि जिरे एकत्र वाटून घ्या. आता काकडी, थोडे पाणी, मिरची आणि मीठ घालून शिजवा. भांड्यातील सगळे पाणी संपल्यावर त्यात नारळाचे वाटलेले मिश्रण घालून चांगले मिसळा. मोहरी, लाल मिरची आणि कढीपत्ता तडतडवून फोडणी करा व ती यावर घाला. मिश्रण थंड झाल्यावर दही घालून ते चांगले मिसळा.

  • बर्फ बनविण्याचा उद्योग

    बर्फ बनविण्याचा उद्योग

    उन्हाळा आला की थंडगार पाणी, सरबत, आइस्क्रिम, बर्फाचा गोळा यांची मागणी वाढते. या सर्वांना थंड ठेवण्यासाठी मोठ्या प्रमाणात बर्फ आवश्यक असतो. एवढ्या मोठ्या प्रमाणातील बर्फाची मागणी बर्फ निर्मिती करणाऱ्या कारखान्यांतून पूर्ण केली जाते. चला तर मग, आज माहिती घेऊया बर्फ बनविण्याच्या उद्योगाबद्दल.

    बर्फाचा कारखाना सुरू करण्यासाठी सर्वांत प्रथम आपल्याला बाजारात दर दिवशी किती बर्फाची आवश्यकता असते, याचा अभ्यास करणे आवश्यक आहे. त्यानंतर बर्फ बनवण्यासाठी आवश्यक जागा आणि तिची शहरापासून जवळच्या ठिकाणी असलेली उपलब्धता महत्त्वाची ठरते. जेणेकरून बर्फ खरेदीदारापर्यंत पोहचवणे कमी त्रासाचे होऊ शकते.

    बर्फाच्या कारखान्यात स्टार्टर आणि कॅपेसिटरसह स्लिपिंग इंडक्शन मीटर, फ्लॅन्जेस आणि तेल निचरा मूल्यासह अमोनिया तेल विभाजक, पाईप्स असलेले वातावरणातील अमोनिया कंडेन्सर, अमोनिया रिसीव्हर, फ्रिजिंग टाकी, गुंडाळी, सूचक मीटरसह ब्राइन आंदोलक, कमी दाबाचा एअर ब्लोअर, कंडेन्सर वॉटर पंप, वेल्डेड बर्फाचे डबे, एअर फिटिंग्ज, मीठ, हायड्रोमीटर, थर्मामीटर आणि टूल किट या उपकरणांची आवश्यकता असते.

    पुढील पायऱ्यांच्या आधारे बर्फाच्या कारखान्यात बर्फाची निर्मिती केली जाते.

    सर्व प्रथम अमोनिया वायू बर्फाच्या डब्यांमध्ये सोडला जातो.
    टाकीमध्ये गॅस जमा झाल्यावर प्रथम द्रव बनते. त्यानंतर कूलिंग कॉइलच्या मदतीने याचे वाफेत रूपांतर होते.
    टाकीमध्ये 30% पर्यंत मीठ घालून ठेवलेले असते. ज्यामुळे वाफ पुन्हा घट्ट होऊ लागते.
    आर्द्रता 15 फॅ.पर्यंत आणण्यासाठी सुमारे 24 तास लागतात. जेव्हा हे तापमान 15 फॅ पर्यंत येते.
    नंतर त्यात पाणी भरले जाते.
    जेव्हा पाण्याचा उच्च गोठणबिंदू 30 फॅ असतो, तेव्हा पाणी बर्फाच्या रूपात गोठण्यास सुरुवात होते.
    आता बर्फ योग्यरित्या स्थायू स्वरुपात होण्यासाठी साच्यांमध्ये हवा सोडली जाते.
    बर्फ पूर्णपणे तयार होण्यासाठी सुमारे 18 तास लागतात.

    बर्फाचा कारखाना सुरू करण्यासाठी किमान ४ लाख रुपये लागतात. वीज, उपकरणांची डागडुगी, पाणी यांच्यासाठी लागणारा खर्च वगळता दर महिन्याला तुम्ही १ ते २ लाख रुपयांपर्यंतचा नफा कमावू शकतात.

    कोणत्याही उद्योगाला जाहिरात आवश्यक असते. त्याप्रमाणे जर तुम्ही तुमच्या उद्योगाची जाहिरात केली, तर लग्नाचे हॉल, फळं – भाज्या साठवणुकीची दुकाने, तयार खाद्यपदार्थ विक्रेते, आइस्क्रिम – बर्फाचा गोळा विक्रेते यांच्याकडून दर दिवशीची मागणी निश्चितपणे मिळू शकते.

  • एक तरी बहीण हवी

    एक तरी बहीण हवी

    बहीण म्हणजे जगातील प्रत्येकासाठी एक वरदायी असे नाते आहे. काहींना मोठ्या बहिणी तर काहींना लहान बहिणी असतात. बहीण आपल्या भावंडांवर सारखेच प्रेम करते. मोठ्या बहिणीचा आशीर्वाद आणि लहान बहिणीच्या शुभेच्छा बहुमोल असतात. आपली बहीण सख्खी, चुलत किंवा नात्यातील असू शकते. मोठ्या बहिणीला ‘ताई’, ‘दीदी’, ‘दी’ असे म्हणण्याची परंपरा आहे. ती आपल्या आयुष्यातील मदतनीस व्यक्ती असते. भावंडाना अभ्यासात, कामात मदत करणारी, चुका पोटात घालून मोठ्या मनाने माफ करणारी एक व्यक्ती असते. तिच्या भावंडांबद्दल तिचा नेहमी चांगला दृष्टिकोन असतो. आईवडील आजूबाजूला नसताना भावंडांची विशेष काळजी घेणारी बहीण असते. भावंडांमधील विशेष बंधन प्रेमाने विणलेले असते.

    बहिणीकडून आपोआप मागची भावंडे बरेच काही शिकतात. बहीण ही आयुष्यातील अशी व्यक्ती असते, जी आयुष्यभर भावंडांना आधार देते, त्यांची काळजी घेते, प्रसंगात धावून जात मदत करते. ती नेहमी भावंडांवर प्रेम करते. त्यांना चुकीच्या वर्तनांपासून दूर ठेवते. इतरांची काळजी घेणारी ही व्यक्ती असते. तिला नेहमी संपूर्ण कुटुंबाची काळजी असते. बहीण ही अशी व्यक्ती असते, की तिच्यासोबत सर्व रहस्ये भावंडे ‘शेअर’ करतात. तिच्या सोबत असण्यात एक सुरक्षितता असते. म्हणून, बहीणभावाच्या नात्याला धार्मिक संस्कारही लाभले आहेत. रक्षाबंधन, भाऊबीज आपल्याकडे आनंदाने आणि उत्साहाने साजरे केले जातात. या नात्यात होणारी भांडणे खेळकर असतात. ती कधीच चिरकाल टिकणारी नसतात. म्हणून आयुष्यात प्रत्येकाला खूप प्रेम करणारी, रागावणारी, प्रसंगी दटावणारी एक तरी बहीण हवी !

  • कोमल त्वचेसाठी गुणकारी अंजीर

    कोमल त्वचेसाठी गुणकारी अंजीर

    निरोगी आणि चमकदार त्वचेसाठी फळांचे सेवन करणेही फार चांगले आहे. अंजीर हे असेच एक उत्तम फळ आहे. अंजीरामध्ये मुबलक प्रमाणात पोषकतत्त्वे आढळतात. यामुळे त्वचेला चमक येते. आहारात अंजीराचा नियमित समावेश केल्याने त्वचेची नैसर्गिक चमक कायम राहण्यास खूप मदत होते.

    अंजीरामध्ये भरपूर प्रमाणात ‘सी’ जीवनसत्व असते. यामुळे त्वचेवरील डाग दूर करण्यास मदत होते. त्वचेचा पोत सुधारण्यासाठी आहारात अंजीराचा समावेश करावा. यामध्ये कॅल्शियम आणि पोटॅशियमची चांगली मात्रा आढळते. यामुळे हाडे मजबूत होतात. अकाली वृद्धत्वाची लक्षणे दिसू नयेत यासाठी अंजीर खावेत. या फळात भरपूर पोषकतत्वे असतात, जी वृद्धत्वाची चिन्हे विकसित होण्यापासून रोखतात. त्वचेच्या कोरडेपणाची समस्या हिवाळा आणि उन्हाळा या दोन्ही ऋतूंमध्ये दिसून येते. हा कोरडेपणा घालविण्यासाठी अंजीर खा. अंजीराचे एक किंवा दोन तुकडे घ्यावेत. ते रात्रभर पाण्यात भिजवावेत. सकाळी रिकाम्या पोटी त्यांचे सेवन केल्यास ते फायदेशीर आहे. सकाळी अंजीर खाणे निरोगी त्वचेसाठी सर्वात फायदेशीर मानले जाते.

  • आरोग्यदायक कच्ची हळद

    आरोग्यदायक कच्ची हळद

    औषधी गुणधर्मांनी समृद्ध असलेली हळद आरोग्यासाठी खूप फायदेशीर आहे. प्रत्येक स्वयंपाकघरात जवळजवळ फक्त हळद पावडर वापरली जाते, परंतु कच्ची हळद अधिक फायदेशीर आहे. ही हळद आल्यासारखी दिसते. कापल्यावर आतून पिवळी असते. आयुर्वेदात औषध म्हणून याचा वापर केला जातो. स्वयंपाकघरात असलेल्या मसाल्यांचा वापर अन्नाला चवदार आणि सुगंधित करण्यासाठी केला जातो. ते औषधी गुणधर्मांनी समृद्ध असतात. शरीराच्या अनेक समस्या दूर करण्यास मदत करतात. हळद केवळ जेवणाची चवच वाढवत नाही तर आरोग्यासाठी देखील फायदेशीर आहे.

    कच्ची हळद अनेक गुणधर्मांनी समृद्ध आहे. ती शरीरातील जळजळ कमी करण्यास मदत करते. याशिवाय ती संधीवात आणि हृदयविकाराचा धोका नियंत्रित करण्यासाठी देखील उपयुक्त आहे. कच्ची हळद अँटीऑक्सिडंटने समृद्ध असते. कच्ची हळद जुनाट आजारांचा धोका कमी करण्यासही मदत करते. याचे सेवन करण्यासाठी आधी ती बारीक करून घ्यावी. नंतर गरम पाण्यात मिसळावी. त्यात मधही घालू शकता. हे पेय नियमितपणे पिल्यास ती शरीरातील विषारी पदार्थ काढून टाकते.

    कच्ची हळद पचनक्रिया व्यवस्थित ठेवते. ही अपचन कमी करण्यास मदत करते. आतड्यांसंबंधी आरोग्य चांगले राखते. कच्च्या हळदीचे सेवन केल्याने चयापचय वाढते. ज्यामुळे वजन कमी होण्यास देखील मदत होते. कच्च्या हळदीमध्ये ‘अँटी-बॅक्टेरियल’ आणि ‘अँटी-फंगल’ गुणधर्म असतात. तिच्या वापरामुळे रोगप्रतिकारक शक्ती मजबूत होते. रोगप्रतिकारक शक्ती वाढवण्यासाठी रोज रात्री झोपण्यापूर्वी एक ग्लास दुधात हळद टाकून प्यावे. यामुळे रोगप्रतिकारक शक्ती मजबूत होते. हळद संसर्ग आणि अनेक प्रकारच्या रोगांपासून संरक्षण करते.

    कच्च्या हळदीमध्ये दाहक-विरोधी गुणधर्म आढळतात. ते दुखण्यापासून आराम मिळण्यास मदत करतात. संधीवात आणि स्नायू दुखणे यासारख्या समस्या कमी करण्यासाठी याचा वापर केला जातो. आयुर्वेदात हळदीचा उपयोग औषध म्हणून केला जातो. समृद्ध कच्ची हळद त्वचेशी संबंधित समस्या कमी करण्यास मदत करते. यामध्ये असलेले अँटिऑक्सिडंट गुणधर्म त्वचेची जळजळ आणि मुरुम कमी करण्यास मदत करतात. आठवड्यातून एकदा हळदीचा लेप चेहऱ्यावर लावा. त्यामुळे त्वचा सुधारेल.

  • राजस्थानी बटाट्याचे भरीत

    राजस्थानी बटाट्याचे भरीत

    साहित्य :
    10 बटाटे, 1 लहान चमचा मीठ, 4 कांदे, 1 लहान चमचा लाल मिरची पावडर, 1 लहान चमचा जिरे पावडर, 1 मूठभर कोथिंबीर पाने, २ चमचे मोहरीचे तेल, ४ हिरव्या मिरच्या

    कृती:
    सुरुवातीला सर्व वस्तू स्वच्छ धुवून घ्या. आता प्रेशर कुकरमध्ये पाणी घेऊन तो मध्यम आचेवर ठेवा. पाणी गरम झाल्यावर त्यात बटाटे घालून उकडण्यास ठेवा. आता कांदा, कोथिंबीर, हिरव्या मिरच्या बारीक चिरून घ्या.
    बटाटे उकडल्यावर ते पाण्यातून काढून घ्या. बटाटे थंड झाल्यावर साले काढून घ्या. एक भांडे घेऊन त्यात बटाटे ‘मॅश’ करुन घ्या. त्यात बारीक चिरलेला कांदा, हिरवी मिरची, कोथिंबीर, मीठ, मोहरीचे तेल, लाल तिखट, जिरेपूड घालून छान मिसळून घ्या. रुचकर बटाट्याचे भरीत तयार आहे.

  • सिमेंट उद्योग

    सिमेंट उद्योग

    आधुनिकीकरणामुळे सिमेंट क्राँक्रीटच्या इमारतींची जंगले बांधली जात आहेत. सिमेंट उद्योगातून दररोज कोट्यवधी रुपयांची उलाढाल होत असते. मागणी जास्त असल्याने हा कायमच तेजीत असणारा उद्योग आहे. वाढत्या शहरीकरणामुळे ग्रामीण भागातील मातीच्या साध्या टाइलच्या घरांची जागा सिमेंट काँक्रीटच्या घरांनी घेतली आहे. बहुमजली इमारती, अपार्टमेंट, बंगले, रो-हाऊस, उड्डाणपूल, पक्के रस्ते, पूल अशा प्रत्येक बांधकामासाठी सिमेंटची मोठी मागणी दिवसेंदिवस वाढत जाणारी आहे.

    ‘चुनखडी’ हा सिमेंट उद्योगातील मुख्य कच्चा माल आहे. त्यामुळे ‘सिमेंट उद्योग’ हा चुनखडीच्या खाणी ज्या ठिकाणी असतील त्या आसपास सुरू करणे जास्त सोयीचे आहे. त्यामुळे उत्पादन खर्च आणि वाहतूक खर्च यांचा समतोल साधता येईल. छोट्या सिमेंट प्रकल्पांमध्ये व्ही. एस. तंत्रज्ञान वापरले जात आहे.

    सिमेंट उत्पादनासाठी चुनखडी, बॉक्साईट, मातीची भांडी, सी शेल, कोक, तेल, कोळसा, लॅटराइट, जिप्सम, पाणी इ. कच्चा माल लागतो. हॅमर मिल, जॉ क्रशर, बॉल मिल, बकेट लिफ्ट, भट्टी, टाकी, बॉल मोल्ड होईस्ट, मोटर, वीज, नोड्यूल गीझर इत्यादी यंत्रसामग्री उद्योग उभारणीसाठी आवश्यक आहे. सिमेंट उद्योग उभारणीसाठी किमान 4 ते 5 लाख रुपयांची पायाभूत रक्कम आवश्यक आहे.

    लहान सिमेंट प्रकल्पांमध्येही उच्च दर्जाचे सिमेंट तयार केले जाते. सिमेंटची विक्री करण्यासाठी आपण मध्यस्थांची नेमणूक करू शकतो. किरकोळ विक्रेते, एजन्सी, बिल्डर्स, कंत्राटदार यांना भेटूनही आपण सिमेंटची विक्री करू शकतो.

  • चहा व्यवसाय

    चहा व्यवसाय

    ‘चहा फ्रँचायझी’ हा उद्योग व्यापक होऊ लागला आहे. अनेक ब्रँड्स आणि कंपन्यांनी उद्योगात स्वतःची ओळख करून दिली आहे. त्यामुळे या व्यवसायात चांगला फायदा मिळतो. उत्तर भारतापासून दक्षिणेपर्यंत आणि पूर्वेपासून पश्चिमेपर्यंत प्रत्येक कुटुंबाला व प्रत्येक व्यक्तीला हे पेय आवडते. ते भारतातच नव्हे, तर जगभरात सर्वाधिक सेवन केले जाणारे पेय आहे. अलीकडे साखर आणि गुळापासून बनविल्या जाणाऱ्या चहाला ग्राहकांची वाढती मागणी आहे. ग्राहकांनाही या चहाचा गोडवा आवडू लागला आहे. त्यामुळे अशा चहासाठी लोकांचीही गर्दी दिसते. या चहाने बाजारपेठेत स्वतःची ओळख निर्माण केली आहे. हा चहा बनविणाऱ्या कंपन्यांनी स्पर्धात्मक बाजारपेठेत आपले अस्तित्व निर्माण केले आहे. चांगल्या दर्जाच्या उत्पादनांमुळे कंपनीला चांगला महसूल मिळू शकतो. अशा अनेक कंपन्या असून त्या आपली फ्रँचायझी देतात.

    कॉफी आणि चहाच्या क्षेत्रातील अतिशय उत्साही व्यावसायिक हा उद्योग करतात. हा उद्योग गुणवत्ता आणि उत्कृष्टता प्रदान करण्यासाठी वचनबद्ध असतो. या कंपन्या चहाचा व्यवसाय सुरू करू इच्छिणाऱ्या नवउद्योजकांना आपली ‘ऑफर’ देतात. स्वारस्य असलेल्या उद्योजकांनी अशा विविध कंपनीच्या अधिकृत संकेतस्थळाला भेट देऊन तिच्या फ्रँचायझीबद्दल चौकशी करावी. अधिकृत संकेतस्थळाला भेट द्यावी. संकेतस्थळाच्या उजव्या कोपऱ्यात कंपनीने निश्चित केलेला फ्रँचायझी पर्याय पाहू शकता.

  • वालाची लागवड

    वालाची लागवड

    वालाची लागवड ताटी पद्धतीने करावी लागते. वेल अंदाजे ५ मीटरपर्यंत वाढते. वेलीला आधार दिल्यास आणि वर्षभर वेलींची छाटणी करत राहिल्यास उत्पादन चांगले मिळते. वालाची लागवड केल्यापासून वेल ताटीवर चढेपर्यंत अंदाजे २ महिन्यांचा कालावधी जातो. त्यामुळे मधल्या काळात पालेभाज्यांचे मिश्रपीक घेण्याचा विचार शेतकरी करू शकतात. पश्चिम महाराष्ट्रामध्ये हे पीक वर्षभर कुठल्याही हंगामात घेता येते.

    ओलावा धरून ठेवणारी जमीन वालाच्या लागवडीसाठी योग्य असते. पाण्याचा निचरा न होणारी, पाणी साचून राहणारी जमीन या पिकाच्या वाढीवर विपरीत परिणाम करते. जमिनीची नांगरणी करताना शेणखत पसरून ते जमिनीत मिसळावे. अंदाजे 1 हेक्टर वाल लागवडीसाठी 5 किलो बियाणे लागते.

    गुजरातमध्ये सुरती पापडी, वाल पापडी अशा स्थानिक जातींची लागवड होते. कृषी विद्यापीठांनी वालाच्या सुधारित जाती विकसित केल्या आहेत. वेलीसारख्या वाढणाऱ्या जातींमध्ये फुले गौरी, डी. एल 453, दसरा वाल, दीपाली वाल; तर झुडुपवजा वाढणाऱ्या जातींमध्ये कोकण भूषण, अर्का जय, अर्का विजय, फुले सुरुची ही वाणे चांगले उत्पादन देतात.

    ताटी उभारणीमुळे वेलीला आधार मिळून तिची वाढ चांगली होते. त्यामुळे उत्पन्न आणि उत्पादनही वाढते. ताटीमुळे हवा आणि सूर्यप्रकाश फळांच्या वाढीवर पोषक परिणाम करतो. खुरपणी, कीटकनाशक फवारणी आणि फळांची तोडणी ही कामे अत्यंत सुलभ होतात.

  • येडशी रामलिंग घाट

    येडशी रामलिंग घाट

    धाराशिव जिल्ह्यातील येडशी रामलिंग घाट अभयारण्य हे पर्यटकांसाठी एक सुंदर प्रेक्षणीय स्थळ आहे. या अभयारण्याची स्थापना सन् १९९७ साली करण्यात आली. अवघ्या २२.३८ चौ.किमी. क्षेत्रफळावर वसलेल्या या अभयारण्यात काही मोजकेच पक्षी-प्राणी विपूल प्रमाणात आढळतात. यामध्ये लांडगा, हरीण, माकडे, मोर इत्यादींचा समावेश आहे.

    एका प्राचीन मंदिरामुळे या अभयारण्याची शोभा अधिकच वाढलेली आहे. येथे श्रीराम मंदिर आहे. मंदिरापासून थोड्या अंतरावर एक धबधबा असून या धबधब्याखाली एक गुहा आहे. यामुळे या अभयारण्याला ऐतिहासिक महत्त्व आहे.
    असे सांगितले जाते की, जेव्हा रावण सीतेचे अपहरण करून लंकेस निघाला होता, तेव्हा त्याने तिथे मुक्काम केला. तिथे एक आंघोळीची न्हाणी आहे. त्या न्हाणीला ‘सीतेची न्हाणी’ असे म्हणतात. येथेच रावणाची आणि गरुडाची लढाई झाली होती. तेव्हा रावणाने त्या गरुडाचे पंख कापून त्याला ठार मारले होते. येथे त्या गरुडाची समाधी आहे. त्यामुळे हे स्थळ पाहण्यासाठी पर्यटकांची गर्दी असते.

  • पाळोळे किनारा

    पाळोळे किनारा

    पाळोळे समुद्रकिनारा हा दक्षिण गोव्यातील एक गजबजलेला किनारा आहे. पांढऱ्या वाळूचा या किनाऱ्यावरुन चालणे आनंददायी आहे. हा किनारा विशेष्त: नाईटलाइफसाठी प्रसिद्ध आहे, ज्यामध्ये ‘सायलेंट डिस्को’ समाविष्ट आहे. येथे अनेक पार्ट्यांचे आयोजन केले जाते. खजुरीची झाडे आणि रंगीबेरंगी लाकडी शॅकने नटलेला हा समुद्रकिनारा ‘कॅनाकोना’ बेटाच्या समोर आहे. हा तेथील निवासी माकडांसाठी ओळखला जातो.

    दक्षिणेस गालगीबागा समुद्रकिनाऱ्यावर कासवांची घरटी आढळतात. येथून जवळच असलेले खोतीगाव वन्यजीव अभयारण्य आपण पाहू शकता. येथे पक्षी, रानडुक्कर आढळतात. कॅनाकोना बेटावरील मर्कटलीला येथून पाहता येतात. हा समुद्रकिनारा बोटींनी गजबजलेला, दक्षिण गोव्यातील सर्वात लोकप्रिय समुद्रकिनारा आहे.पाळोळे हा राज्यातील सर्वात नयनरम्य समुद्रकिनाऱ्यांपैकी एक आहे. नारळाच्या घनदाट झाडांनी वेढलेला हा किनारा स्थानिक मच्छिमार आणि परदेशी पर्यटक दोघांचेही स्वागत करतो. येथील मच्छीमार किनाऱ्यालगत किंवा मुख्य गावातच राहतात. समुद्राची खोली हळूहळू वाढत जाते.

    समुद्रकिनाऱ्याच्या उत्तरेकडील टोक सर्वात उथळ असल्याने ते पोहणाऱ्यांसाठी सुरक्षित असून प्रवाह वेगवान नसतात. जवळचे विमानतळ दाबोळी हे 67 किमी अंतरावर आहे. काणकोण हे सर्वात जवळचे रेल्वे स्थानक आहे. पाळोळे किनाऱ्यावर जाण्यासाठी मडगाव येथील कदंब परिवहन महामंडळाच्या बस डेपोवरुन दर अर्ध्या तासाने बस सेवा आहेत. या किनाऱ्यावर योग वर्ग, डॉल्फिन-स्पॉटिंग ट्रिप, आयुर्वेदिक मसाज केले जाते. येथे देशी तसेच विदेशी पर्यटकांचीही मोठी गर्दी असते.

  • सालोटा किल्ला

    सालोटा किल्ला

    नाशिक जिल्ह्यात सह्याद्री पर्वतावरील ‘डोलबारी’ रांगेवर सालोटा हा गडकिल्ला आहे. गुजरात मधील डांगचा प्रदेश आणि महाराष्ट्रातील बागलाण विभाग यांच्या सीमेवर हा किल्ला आहे. सालोटा किल्ला हा उंच व सरळसोट आहे. सालोट्यावर प्रवेश करतानाचे तीन दरवाजे आजही मजबूत आहेत. पहिल्या प्रवेशद्वारातून आत गेल्यावर उजवीकडे पाण्याचे दोन टाक आहेत. पुढे आणखी एक प्रवेशद्वार लागते. या प्रवेशद्वारातून पुढे गेल्यावर गडमाथ्‌यावर पोहोचता येते. गडमाथ्यावर आता काही अवशेष नाहीत. सालोट्यावरुन साल्हेर किल्लाही पाहता येतो. गडावर जाण्यासाठी वाघांबे, माळदर, साल्हेरवाडी हे तीन मार्ग आहेत.

    माळदरमार्गे गडावर जाण्यासाठी असलेली ही वाट फारशी वापरात नाही. ही वाट माळदर गावातून जाते. ही वाट साल्हेर व सालोटा यांच्या दरम्यानच्या खिंडीमधून जाते. या वाटेने गडावर जायला साधारण तीन तास लागतात. साल्हेरवाडी हे गाव वाघंबे गावाच्या पुढे आहे. साल्हेरवाडीला दोन मार्गांनी जाता येते. साल्हेरवाडीहून गडावर जाणारी वाट अवघड आहे. या वाटेने सहा दरवाजे पार करून सुमारे तीन तासांनी गडावर पोहोचता येते. ही वाट मळलेली असल्याने बरोबर किल्ल्यावर पोहोचता येते. या किल्ल्यावर जेवणाची सोय नाही. किल्ल्यावर बारामाही पिण्याच्या पाण्याची टाकी आहे.

  • मयुरेश्वर वन्यजीव अभयारण्य

    मयुरेश्वर वन्यजीव अभयारण्य

    महाराष्ट्रातील मयुरेश्वर वन्यजीव अभयारण्य केवळ पक्षी आणि वन्यजीव लोकसंख्येसाठीच नाही, तर नैसर्गिक पर्यावरणासाठीही लोकप्रिय आहे. चिंकारा, पट्टेदार हायना, भारतीय राखाडी लांडगा आणि कोल्हा, आदी प्राणी या अभयारण्यात पहायला मिळतात. पर्यटकांना त्यांची वाहने चालविण्यास तसेच अभयारण्याच्या आत फिरण्यास परवानगी आहे. येथे गेल्यास पर्यटकांना सुपे येथे अभयारण्याच्या बाहेरील परिसरात निवासाचे पर्याय उपलब्ध आहेत. पुण्यातील हडपसर परिसरातही मुक्काम करू शकता. सकाळी किंवा संध्याकाळी अभयारण्यात जाऊ शकता.

    ऑगस्टच्या उत्तरार्धापासून ते फेब्रुवारीपर्यंत येथे जाणे चांगले आहे. येथील उन्हाळा उष्ण आणि दमट असतो. पावसाळ्यात मुसळधार पाऊस पडतो. हे अभयारण्य लहान वन्यजीव अभयारण्यांपैकी एक आहे. येथे गवताळ प्रदेश आहे. मयूरेश्वर अभयारण्यात खैर, बाभूळ प्रजातींच्या वनस्पती आढळतात. येथे कोरडी पानझडी झुडपी जंगले आहेत. वनस्पतीमध्ये एकूण 994 वृक्षांचा समावेश आहे. फुलांच्या 136 प्रजाती आहेत.हे अभयारण्य म्हणजे विविध पक्ष्यांचे निवासस्थानदेखील आहे. ‘युरोपियन रोलर’ आणि ‘मॉन्टेगु हॅरियर’ सारख्या स्थलांतरित प्रजाती हिवाळ्याच्या हंगामात दिसू शकतात.

    भारतीय रोलर, काळ्या पंखांचा पतंग, युरेशियन कॉलर कबुतरा, राख-मुकुट असलेली स्पॅरो लार्क, ब्लू-चीकड बी-इटर, ग्रे फ्रँकोलिन, पिवळ्या-वाटलड लॅपविंग, सामान्य बाजा-कोकीळ, शॉर्ट-टॉड स्नेक ईगल, बोनेली ईगल, रुफस-फ्रंटेड प्रिनिया, इंडियन बुश-लार्क, बे-बॅक्ड श्राइक, सदर्न ग्रे श्राइक हे पक्षी येथे आढळतात. हे अभयारण्य महाराष्ट्रातील पुणे जिल्ह्यातील बारामती तालुक्यात आहे. पुण्यापासून ७४ किमी आणि दौंडपासून ३५ किमी अंतरावर आहे.

  • मुलांना पोहण्यास पाठविताना

    मुलांना पोहण्यास पाठविताना

    पालक मुलांच्या बाबतीत सतर्क असतात. मुलांना शिक्षणाबरोबर इतर आवश्यक कौशल्येही यायला हवीत यासाठी पालक सुट्टीत मुलांना विविध प्रशिक्षण वर्गाना पाठवितात. पोहण्याचे प्रशिक्षण हा याचाच एक भाग आहे. पोहण्यामुळे मुलांना उष्णतेपासून आराम मिळतो. त्यांच्या शारीरिक विकासातही मदत होते. पोहण्यामुळे मुलांच्या संपूर्ण शरीराचा व्यायाम होतो. पालकांनी मुलांना या वर्गात सहभागी होण्यापूर्वी विशेष खबरदारी घेणे आवश्यक आहे.

    तलावाच्या स्वच्छतेकडे लक्ष द्यायला हवे. लक्ष न दिल्यास मुलाला त्वचेशी संबंधित संसर्ग होऊ शकतो. तलावाचे पाणी नियमितपणे बदलले जाते की नाही, हे पहा. नियमांनुसार सर्व प्रथमोपचार सुविधा जलतरण तलावात असणे आवश्यक आहे. आपत्कालीन परिस्थितीत त्या व्यक्तीला प्रथमोपचार कक्षात नेऊन गरजेनुसार प्रथमोपचार देता यायला हवेत. प्रशिक्षक कसे आहेत, हे पहायला करिता गर्दी नसलेला पूल निवडणे कधीही चांगले होईल.

    मुले ज्या तलावात पोहणार आहेत, त्या पाण्यात क्लोरीनचे प्रमाण कसे आहे, हे पहावे. कधी कधी ते खूप जास्त असते. त्यामुळे मुले प्रशिक्षणाला जाण्यापूर्वी त्वचा संसर्ग, डोळा, नाक, घसा आणि कानाची तपासणी करून घ्या. याशिवाय जर तुमच्या मुलाचे वजन सामान्यपेक्षा कमी किंवा जास्त असेल, तर डॉक्टरांकडून पोहण्यासंबंधीचा सल्ला देखील घेणे गरजेचे आहे.

  • घरगुती फेस टोनर

    घरगुती फेस टोनर

    उन्हाळ्यात शरीराला थंडावा मिळणे गरजेचे असते. उष्णतेमुळे त्वचा चमकदार ठेवणे आवश्यक असते. ‘स्किन केअर रूटीन’मध्ये ‘फेस टोनर’ आवश्यक असतो. तो चेहरा स्वच्छ करण्यास मदत करतो. तसेच त्वचेची छिद्र पूर्णपणे स्वच्छ करतो.

    काकडीचे पाणी त्वचेसाठी अत्यंत फायदेशीर आहे. काकडी त्वचेची चमक परत आणण्यासाठी आणि किरणांपासून त्वचेचे संरक्षण करण्यासाठी फायदेशीर आहे. काकडीचे बारीक तुकडे करावेत. नंतर ते मिक्सरमध्ये फिरवून घ्यावे. त्यात १ कप पाणी आणि एक चमचा कोरफड जेल घालावी. तयार झालेले मिश्रण एका बाटलीमध्ये भरून चेहऱ्यावर लेप म्हणून वापरावे.

    त्वचेसाठी तांदळाचे पाणीही उत्तम आहे. त्यामुळे त्वचेचा रंग सुधारण्यास मदत होते. ते बनवण्यासाठी एका भांड्यात १ कप तांदूळ पाण्यात ठेवा. ते चांगले मिसळून घ्या. पाणी फेसाळ होईपर्यंत ते ढवळत रहा. नंतर हे पाणी गाळून बाटलीत ठेवावे आणि गरजेप्रमाणे चेहऱ्यावर लेप म्हणून लावावे.

  • मिठाचे अतिसेवन हानिकारक

    मिठाचे अतिसेवन हानिकारक

    मीठ हा आपल्या अन्नाचा महत्त्वाचा भाग आहे. मिठामुळे पदार्थांना चव येते. सोडियम आरोग्यासाठी खूप महत्वाचे असते; परंतु ते जास्त प्रमाणात खाल्ल्याने आरोग्याला नुकसानही पोहोचू शकते. जास्त मिठामुळे होणाऱ्या हानीबद्दल आपण अनेकदा ऐकले असेल. जास्त मिठामुळे मधुमेहदेखील होऊ शकतो. नुकत्याच समोर आलेल्या एका अभ्यासातून ही बाब समोर आली आहे. अभ्यासानुसार, मिठाचा वारंवार वापर केल्याने अन्न अधिक चवदार बनते. मात्र त्याचे अतिसेवनही आरोग्याला हानिकारक आहे. ‘टुलाने’ विद्यापीठाच्या एका नवीन अभ्यासात याबाबत काही तथ्ये आढळून आली आहेत. या अभ्यासात ब्रिटनमधील 4,00,000 हून अधिक प्रौढांचे त्यांच्या मिठाच्या सेवनाच्या सवयींचे सर्वेक्षण करण्यात आले. अभ्यासात समाविष्ट असलेल्या लोकांना पाच श्रेणींमध्ये विभागण्यात आले होते. या श्रेणी ‘कधीही नाही’, ‘क्वचितच’, ‘कधीकधी’, ‘सामान्यतः’ किंवा ‘नेहमी’ अशा होत्या. हा अभ्यास ‘मेयो क्लिनिक प्रोसीडिंग्ज जर्नल’ मध्ये प्रकाशित करण्यात आला आहे.

    संशोधकांच्या मते, अन्नपदार्थात मीठ घातल्याने पदार्थ रुचकर होऊन लोकांना अधिक अन्न खाण्यास प्रोत्साहन मिळू शकते. यामुळे लठ्ठपणा आणि सूज येण्याची शक्यता वाढू शकते, ज्यामुळे मधुमेहाचा धोका वाढू शकतो. मिठामुळे होणारे हे गंभीर नुकसान लक्षात घेतल्यानंतर, आता आहारातील मिठाचे सेवन कमी करावे. सॉससारख्या सोडियमयक्त पदार्थाऐवजी औषधी वनस्पती आणि लिंबाचा रस यांसारखे पर्याय वापरू शकता. हा छोटासा बदल तुमच्या आरोग्यावर जबरदस्त सकारात्मक परिणाम करू शकतो. जास्त मीठ खाल्ल्याने काही लोकांमध्ये पाणी टिकून राहते आणि सूज येते. तुम्ही जास्त मीठ खाल्ल्यास सोडियमची पातळी वाढल्याने मूत्रपिंडाच्या कार्यामध्ये व्यत्यय येऊ शकतो.दीर्घकाळापर्यंत जास्त मीठ खाल्ल्याने शरीरातील ऊती आणि पेशींमध्ये द्रव जमा होऊ शकतो, ज्यामुळे हाडांना नुकसान होते आणि ‘ऑस्टियोपोरोसिस’ होतो. जास्त मिठामुळे रक्तदाब वाढतो, ज्यामुळे स्ट्रोक येऊ शकतो. जास्त प्रमाणात मिठाचे सेवन केल्याने डोकेदुखी देखील होऊ शकते, ज्यामुळे ‘मायग्रेन’चा त्रास होऊ शकतो. त्यामुळे अन्नपदार्थांमध्ये मीठ योग्य प्रमाणात घालावे. एखादा पदार्थ अळणी असल्यास तो तसाच सेवन केला तरी काहीच हरकत नाही !

  • गोव्याची इडली

    गोव्याची इडली

    साहित्य : २ कप बासमती तांदूळ, ३ चमचे साखर, आवश्यकतेनुसार मीठ, आवश्यकतेनुसार पाणी, 3/4 कप उडीद डाळ, 1 चमचा कोरडे यीस्ट, 3/4 कप नारळाचे दूध.

    कृती :
    दोन वेगळ्या भांड्यांमध्ये तांदूळ आणि उडीद डाळ ४-५ तास भिजत ठेवावे. ग्राइंडर किंवा ब्लेंडरमध्ये थोडे पाणी घालून तांदूळ व डाळीचे बारीक पीठ बनवावे. हे पीठ पातळ असू नये. म्हणजे ते वाहणारे नसावे. एका मोठ्या भांड्यात तांदळाचे पीठ आणि डाळीचे पीठ नारळाच्या दुधासह घालावे. मीठ, २ चमचे साखर घालून छान एकजीव करुन पीठ बाजूला ठेवावे. एका छोट्या भांड्यात यीस्ट, १ चमचे साखर आणि १/४ कप कोमट पाणी मिसळून बाजूला ठेवा. यीस्टचे मिश्रण कमीत कमी 10 मिनिटे बाजूला ठेवून नंतर पिठात घालावे. पिठात यीस्ट मिसळल्यानंतर ते 2-3 तास आंबण्यासाठी बाजूला ठेवावे. नंतर इडल्या वाफवून घ्याव्यात. इडल्या वाफवल्यानंतर गरमागरम सर्व्ह करा. इडली स्पंजी बनविण्यासाठी इडली वाफवण्यापूर्वी किमान 6-8 मिनिटे पीठ चांगली फेटावे.

  • घरघूती डब्बा सेवा व्यवसाय

    घरघूती डब्बा सेवा व्यवसाय

    देशभरात नोकरीच्या संधी विकसित होत आहेत आणि लोक त्यांच्या स्वप्नातील नोकऱ्या मिळवण्यासाठी मुंबई, पुणे, हैद्राबाद आणि दिल्ली सारख्या मोठ्या शहरांमध्ये जात आहेत. रोजगाराच्या वाढत्या संधी आणि नवीन शैक्षणिक संस्थांमुळे मोठ्या शहरांना लोकसंख्येच्या मोठ्या ओघाचा सामना करावा लागत आहे.

    जर तुम्हाला स्वयंपाकाची आवड असेल तर तुम्ही डब्बा सेवा व्यवसाय सुरू करू शकता. कमीत कमी गुंतवणुकीसह जास्तीत जास्त नफा मिळविण्यासाठी तुमची स्वयंपाक कौशल्ये वापरण्याचा हा एक प्रभावी मार्ग आहे. डब्बा सेवा व्यवसायाचे मूळ अगदी सोपे आहे. जे लोक त्यांच्या घरापासून दूर राहतात त्यांना तुम्ही ताजे आणि घरी बनवलेले अन्न देऊ शकता. सामान्यतः तुमचे ग्राहक तरुण, कार्यरत व्यावसायिक किंवा विद्यार्थी असतील.

    तुम्हाला तुमच्या घरी डब्बा सेवा व्यवसाय सुरू करावयाचा असल्यास, तुमच्याकडे स्वयंपाक करण्यासाठी पुरेशी जागा असावी. घरगुती स्वयंपाकघर 40 ते 50 लोकांसाठी अन्न शिजवण्यासाठी पुरेसे आहे का ते पहावे. घरगुती डब्बा सेवा व्यवसाय सुरू करण्यासाठी, तुम्हाला मार्केट काळजीपूर्वक समजून घ्यावे लागेल आणि अधिक ग्राहकांना आकर्षित करण्यासाठी त्यानुसार योजना बनवावी लागेल.
    घरगुती डब्बा सेवेमध्ये लक्षात ठेवण्याची पहिली आणि सर्वात महत्त्वाची गोष्ट म्हणजे मर्यादित तेल आणि मसाल्यांचा वापर करून मोठ्या प्रमाणावर चवदार पदार्थ तयार करणे.

    घरगुती डब्बा सेवेचा लाभ घेणारे ग्राहक बहुतेक शहरात एकटे राहतात आणि खिशासाठी अनुकूल असलेल्या घरी शिजवलेले अन्न पसंत करतात. त्यामुळे तुम्हाला व्यवसायातून मिळणारा नफा त्यानुसार त्यांना पुरवावा लागेल. शिवाय, घरगुती डब्बा सेवा व्यवसायात इतर अनेक व्यवसायांशी जोडलेली साखळीसारखी प्रणाली आहे.

    तुम्हाला अन्न आणि सुरक्षा परवान्यासाठी अर्ज करायचा आहे की नाही हे तुमच्या व्यवसायाचा आकार ठरवेल. तुमच्या व्यवसायाची उलाढाल प्रति वर्ष ₹12 लाखांपेक्षा जास्त असल्यास, तुम्हाला FSSAI किंवा भारताच्या अन्न सुरक्षा आणि कायदेशीर प्राधिकरणाकडून अन्न व सुरक्षा परवान्यासाठी अर्ज करा.

  • भेंडीची शेती

    भेंडीची शेती

    महाराष्ट्रात भेंडीची लागवड अनेक जिल्ह्यांत केली जाते. भेंडीला ग्राहकांची मागणीही मोठ्या प्रमाणात असल्याने याचे उत्पादन वर्षभर घेता येते. भेंडीमध्ये कॅल्शियम, आयोडिन आणि ‘क’ जीवनसत्त्व मोठ्या प्रमाणात असते.

    भेंडीचे पीक खरीप आणि उन्हाळी हंगामात चांगले येते. भेंडीच्या लागवडीसाठी पाण्याचा चांगला निचरा होणारी शेतजमीन आवश्यक असते. किमान २० ते कमाल ४० अंश सेल्सिअसचे तापमान भेंडी पिकासाठी आवश्यक असते. खरीप आणि उन्हाळी हंगामात भेंडीचे उत्पादन अधिक येते.

    नांगरून भुसभुशीत झालेल्या जमिनीत ५० गाड्या शेणखत मिसळून तिची कोळवणी केली जाते. शेतात तयार केलेल्या सऱ्यात 2 बिया रुजवाव्या. खरीप हंगामात हेक्टरी ८ किलो, तर उन्हाळ्यात हेक्टरी १० किलो बियाणे आवश्यक असते.

    पूसा सावनी, सिलेक्शन २-२, फुले उत्कर्षा, परभणी क्रांती, अर्का, अनामिका हे सुधारित वाण लागवडीस योग्य आहेत. दोन ओळींमध्ये येणाऱ्या तणांचा बंदोबस्त करण्यासाठी कोळपणी आणि निंदणी करणे गरजेचे असते.

    भेंडीच्या पिकावर मावा, तुडतुडे, शेंडेअळी, लाल कोळी या किडींचा प्रादूर्भाव होतो. यासाठी दर १५ दिवसांच्या अंतराने फवारणी केल्यास याचा धोका कमी पोहचतो.

  • पुण्यातील श्री नीरा नरसिंगपूर

    पुण्यातील श्री नीरा नरसिंगपूर

    महाराष्ट्रातील पुणे जिल्ह्यामध्ये इंदापूर तालुक्यात श्री नीरा नरसिंगपूर हे एक गाव आहे. येथील श्री लक्ष्मी नृसिंह मंदिर प्रसिद्ध आहे. या मंदिरामागे भीमा आणि नीरा नद्यांचा संगम आहे. हे मंदिर पुणे-सोलापूर जिल्ह्याच्या सीमेवरील माढा, माळशिरस आणि पुणे जिल्ह्यातील इंदापूर या तीन तालुक्यांच्या सीमेवर आहे. हे मंदिर विविध जातीतील अनेक मराठी कुटुंबांचे कुलदैवत आहे. असे म्हणतात की, ऋषी, तपस्वी व योगी यांच्या निवासाचे हे स्थान होते. येथे श्री नृसिंहाचे चिरस्थायी वास्तव्य याठिकाणीच होते.

    भक्त प्रल्हाद येथे नृसिंहांच्या वाळूच्या मूर्तीची पूजा करीत असे. हीच वाळूची नृसिंहाची मूर्ती याठिकाणी गाभाऱ्यात दिसते.दोन्ही नद्यांच्या पाण्यात हे भव्य मंदिर आहे. नृसिंह गाभाऱ्याच्या उजव्या बाजूस लक्ष्मी मंदिर आहे. येथे सभामंडप, विस्तीर्ण ओवऱ्या आणि भव्य प्रवेशद्वारे बांधण्यात आली आहेत. घाटाच्या पायऱ्यांवर मोठ्या दगडातून हत्तीची शिल्पे घडविली आहेत. येथील हत्ती व सिंह यांची जोडी लक्ष वेधून घेते. येथे मगरीची पाच शिल्पे आहेत. समर्थ रामदास, संत तुकाराम, संत नामदेव व इतर संतांच्या वास्तव्याने हे ठिकाण पावन झाले आहे.

  • हरमल समुद्रकिनारा

    हरमल समुद्रकिनारा

    हरमल समुद्रकिनारा हा उत्तर गोव्यातील सर्वात सुंदर समुद्रकिनाऱ्यांपैकी एक आहे. सुट्टीच्या दिवशी या किनाऱ्यांवर वर्दळ असते. समुद्रकिनाऱ्यावर एक वेगळे शांत वातावरण आहे. हा गोव्यातील एके काळी लोकप्रिय ‘हिप्पी’ किनारा होता. हरमल हा सफेदशुभ्र असा वाळूचा समुद्रकिनारा आहे. येथे खडकदेखील आहेत, हा गोव्यातील सर्वात सुंदर किनारा देखील आहे. योगाचे वर्ग घेण्यासाठी हरमल किनारा हे एक योग्य सुंदर ठिकाण आहे. समुद्रकिनाऱ्यावर ‘ड्रम सर्कल’ देखील आहे. हरमलमध्ये पॅराग्लायडिंगसारख्या साहसी खेळांचा आनंद घेऊ शकता. समुद्रकिनाऱ्याच्या एका टोकाला गोड पाण्याचे सरोवर आहे जे पाहण्यासारखे आकर्षण आहे.

    हा समुद्रकिनारा फेब्रुवारीमधील हरमल उत्सव किंवा ‘फ्रीक फेस्टिव्हल’ यांसारख्या उत्सवांसाठी देखील ओळखला जातो. ‘हरमल वर्ल्ड म्युझिक फेस्टिव्हल’ चे व्यवस्थापन मुख्यत्वेकरुन रशियाचे लोक करतात. समुद्रकिनाऱ्याकडे जाणाऱ्या रस्त्यावर एक ‘स्ट्रीट मार्केट’ आहे. हरमल किनाऱ्यावरील जवळपास प्रत्येक ठिकाणी संध्याकाळी ‘फायर शो’ म्हणजे फटाक्यांची आतषबाजी केली जाते. तेथे लोक शेकोटीचा आनंद घेतात. येथे झुंबा संगीतदेखील आहे. हरमलचे सूर्यास्त ड्रम सर्कल गोव्यात खूप लोकप्रिय आहेत. पॅराग्लायडिंगसाठी हरमल किनारा हे गोव्यातील सर्वोत्तम ठिकाणांपैकी एक आहे. सूर्यास्त पाहण्यासाठी हा किनारा सर्वोत्तम ठिकाण आहे. या किनाऱ्याला भेट देण्याचा सर्वोत्तम वेळ ऑक्टोबर ते मार्च दरम्यान असतो. यावेळी हवामान खूप छान असते.

    जानेवारी आणि फेब्रुवारी हे महिने खूप छान असतात. हरमल किनारा पणजीपासून सुमारे ३६ किमी अंतरावर आहे. पणजीपासून येथे जाण्यासाठी टॅक्सी आणि ऑटो-रिक्षा सहज उपलब्ध असतात. हरमलला जाण्यासाठी राज्याच्या कोणत्याही भागातून भाड्याने बाईकदेखील घेता येते. मुख्य समुद्रकिनाऱ्याच्या परिसरात जाण्यासाठी वाहन पार्किंगमध्ये ठेवून काही अंतर खाली उतरावे लागते.

  • बल्लाळ गड

    बल्लाळ गड

    महाराष्ट्र व गुजरातच्या सीमेवर बल्लाळगड हा एक डोंगरी किल्ला आहे. पालघर जिल्ह्यातील तलासरी तालुक्यात मुंबई – अहमदाबाद महामार्गानजीक हा किल्ला आहे. हा किल्ला पायथ्यापासून ५०० मीटर उंचीवर आहे. या भागात असणाऱ्या सेगवा, असावा, अशेरीगड या इतर किल्ल्यांच्या मानाने बल्लाळगडाची उंची पायथ्याच्या काजळी गावापासून कमी असल्याने अर्ध्या तासात किल्ला सहज पाहून होतो.

    काजळी गावात गोरखचिंचेचे अनेक अवाढव्य वृक्ष आहेत. पोर्तुगीजांनी भारतात आणलेली ही झाडे आहेत. काजळी हे बल्लाळगडाच्या पायथ्याचे गाव आहे. तेथे जाण्यासाठी मुंबई – अहमदाबाद महामार्गावरील तलासरी गाठावे लागते. त्यापुढे अंदाजे १९ किमीवर काजळी गाव आहे. मुंबईपासून हे अंतर साधारण १४९ किमी आहे. या किल्ल्यावर राहण्याची सोय नाही.बल्लाळगडाच्या माथ्याच्या अलीकडे एका झाडाखाली एक वीरगळ असून या वीरगळावर एक योद्धा घोड्यावर बसलेला दाखवलेला आहे. हा घोडा काठेवाडी पद्धतीचा आहे.

    वीरगळ पाहून बलाळगडाच्या माथ्याकडे चालत गेल्यास चार बुरुजांनी व तटबंदीने संरक्षित केलेला बल्लाळगडाचा माथा लागतो. त्यावरच्या ४ बुरुजांचे आणि तटबंदीचे अवशेष पहायला मिळतात. तटबंदी १५ फ़ूट उंच असून ५ फ़ूट रुंद आहे. प्रचंड मोठे दगड वापरून ती बनवलेली आहे. तटबंदीमध्ये शौचकूप बनवलेले पहायला मिळतात. तटबंदीच्या आत दोन मोठे हौद आहेत. त्यात दगड आणि पालापाचोळा पडल्याने ते भरून गेले आहेत. काजळी गावाच्या मागे बल्लाळगड आहे. गावातील शाळेसमोर एक गोरखचिंचेचे झाड आहे. त्याच्या डाव्या बाजूच्या मळलेल्या पायवाटेने १० मिनिटाचा चढ चढून माणूस गडावर पोहोचतो.

  • शनिवारवाडा

    शनिवारवाडा

    पुण्यातील पेशव्यांचा शनिवारवाडा आजही दिमाखात असून लोकप्रिय आहे. पुण्याच्या मध्यवर्ती भागात ही वास्तू असून हे पेशव्यांच्या राजधानीचे ठिकाण होते. पहिले बाजीराव पेशवे यांनी १० जानेवारी, १७३० साली या वास्तुची पायाभरणी केली. सन् १७५८ मध्ये या वाड्यात सुमारे १०० लोक राहत होते. नोव्हेंबर १८१७ मध्ये शनिवारवाडा इंग्रजांच्या ताब्यात गेला. या वाड्यात एक सातमजली व सात खणी इमारत होती. सन् १८२८ साली या वाड्याला भीषण आग लागून त्यात सर्व वास्तू जळून खाक झाल्या.सध्या वाड्यात मुख्य दरवाजा व बुरुजांच्या भिंती अस्तित्वात आहेत.

    दिल्ली दरवाजा, खिडकी दरवाजा, नारायण दरवाजा, इ. महत्त्वाचे दरवाजे आहेत. आरसे महाल, श्रीमंत पेशव्यांची बैठक, पाण्याचा हौद, सदाशिव भाऊंचे निवासस्थान, हजारी कारंजे, दिवाणखाना, पागा कार्यालय, रंगमहाल तसेच इमारतींच्या पायांचे अवशेष येथे पाहण्यास मिळतात. शनिवारवाड्याच्या मुख्य दरवाज्याबाहेर समोर बाजीराव पेशव्यांचा भव्य पुतळा आहे. शनिवारवाडा पाहण्यासाठी पर्यटकांची नेहमीच मोठी गर्दी असते.

  • वृद्ध आई-वडिलांना सांभाळताना

    वृद्ध आई-वडिलांना सांभाळताना

    वृद्धत्व हा जीवनाचा निर्विवाद भाग आहे. हे सत्य आहे की जसजसे वय वाढत जाते तसतशी शरीराची ताकद कमी होते. याचा परिणाम आई-वडिलांच्या स्वतःची काळजी घेण्याच्या क्षमतेवर होतो. त्याचा परिणाम अवलंबित्व वाढण्यातही होतो; वृद्ध पालकांना दैनंदिन कामांसाठी मुलांची मदत घ्यावी लागते. वृद्धापकाळ म्हणजे जेव्हा पालकांना त्यांच्या मुलांची प्रेम आणि आदराने काळजी घेण्याची आवश्यकता असते, असा काळ होय.

    वृद्ध आईवडिलांची काळजी घेण्यामागील भावना ही प्रेम आणि काळजीतून निर्माण होत असली तरी असे करणे नेहमीच सोपे नसते. त्यासाठी कौशल्याची, वेळेची आवश्यकता असते.स्वतःची काळजी घेण्यास असमर्थ असलेल्या तुमच्या पालकांची काळजी घेताना जबाबदारी तुमच्यावर येते. तुमचे पालक आरामदायी आहेत याची खात्री करावी लागते.

    वृद्ध पालकांची काळजी घेताना त्यांना भेडसावणाऱ्या समस्या समजून घ्याव्यात. वृद्ध पालकांची काळजी घेताना अन्य परिस्थितींचा सामना कसा करता येईल, याचा विचार करावा. आपली आर्थिक स्थिती चांगली असल्यास त्यांच्या सेवेसाठी परीचर किंवा परिचारिका ठेवावी. त्यांच्या दैनंदिन कार्यांमध्ये त्यांना मदत करावी. त्यांच्या आरोग्याकडे लक्ष द्यावे. त्यांना काही हवे-नको ते पहावे. त्यांच्याकडून कोणतीही अपेक्षा न ठेवता त्यांच्याशी प्रेमाने वागावे. आदराने वागावे. आई वडिलांनी आपल्या बालपणी जसे आपणास वाढविले त्याचे चित्र डोळ्यासमोर ठेवावे. कारण अलीकडे वृद्धांच्या समसया चिंताजनक झलेल्या आहेत.

  • त्वचेसाठी बर्फाचा मसाज

    त्वचेसाठी बर्फाचा मसाज

    त्वचेची काळजी घेताना प्रत्येकाला आपला चेहरा सुंदर हवा असतो. चेहऱ्यावरील डाग, निस्तेज त्वचा व्यक्तीला अस्वस्थ करीत असते. अतिनील किरणे, वायू प्रदूषण, अस्वास्थ्यकर जीवनशैली आणि तणावामुळे आपल्या चेहऱ्याचे सौंदर्य कमी होते. यामुळे कोरड्या त्वचेसह मुरुम, बारीक रेषा आणि सुरकुत्या यांसारख्या समस्या उद्भवतात. निरोगी, चमकणारी आणि मुरुममुक्त त्वचा मिळवण्याचा सर्वात सोपा मार्ग म्हणजे बर्फ आहे. तथापि, आजकाल बाजारात त्वचेची काळजी घेणारी अनेक उत्पादने उपलब्ध आहेत, आपण खूप पैसे खर्च न करता घरबसल्या या उपायाने आपला चेहरा सुधारू शकता.

    चेहऱ्यावर बर्फ लावल्याने जळजळ कमी होण्यास मदत होते. यामुळे मुरुमे कमी होऊन बरी होण्यास मदत होते. हा उपाय त्वचेतील जळजळ शांत करतो. त्वचेवरील छिद्रांचा आकार वाढण्यापासून प्रतिबंधित करतो. चेहरा चमकदार बनवितो. चेहऱ्यावर बर्फ लावल्याने तुम्हाला कोणत्याही हायलाइटरशिवाय चमकदार त्वचा मिळू शकते. चेहऱ्यावर बर्फ चोळल्याने रक्ताभिसरण सुधारते. ऑक्सिजनचा प्रवाह वाढतो आणि त्वचेला नैसर्गिक चमक येते. शरीरावरील सूज कमी होते.

    चेहऱ्यावर नियमित बर्फ लावल्याने चेहऱ्याची सूज कमी होते. त्यामुळे डोळ्यांखालील सूज कमी होते. जळजळ होणे आणि पुरळ उठणे यापासून आराम मिळतो. बर्फ लावणे हा सूर्यप्रकाशाने होणारी त्वचेची आग दूर करण्याचा एक चांगला मार्ग आहे. सूर्यप्रकाशामुळे येणारा लालसरपणा आणि सूज दूर करण्यास मदत करतो. डोळ्याखालील काळी वर्तुळे कमी करण्यास मदत करतो.