सह्याद्री मराठी वाहिनी

Category: मराठी नाटक

गाजलेल्या आणि नवीन मराठी नाटकांची रंजक तसेच सविस्तर माहिती वाचण्यासाठी सह्याद्री मराठी वाहिनी च्या ‘मराठी नाटक’ या सदराला आवश्य भेट द्या!

  • शिक्कामोर्तब – नातेसंबंधांची खुमासदार गुंतागुंत

    शिक्कामोर्तब – नातेसंबंधांची खुमासदार गुंतागुंत

    मराठी नाटक म्हटले की कौटुंबिक विषय आणि त्यातील गोडवा प्रेक्षकांच्या नेहमीच आवडीचा असतो. याच ओळखीच्या नात्यांना एका वेगळ्या आणि मजेशीर पद्धतीने मांडणारे ‘शिक्कामोर्तब’ हे नवीन नाटक लवकरच प्रेक्षकांच्या भेटीस येत आहे. तरंगिणी एंटरटेनमेंट निर्मित या नाटकाची मूळ संकल्पना आशिष देशपांडे यांची असून, लेखन आणि दिग्दर्शन प्रमोद विठ्ठल शेलार यांनी केले आहे. मानवी स्वभाव, माणसांमधील अहंकार आणि त्यातून होणारे गमतीशीर गैरसमज यावर प्रकाश टाकणारे हे एक हलकेफुलके विनोदी नाटक आहे.

    या नाटकाची गोष्ट दोन जोडप्यांच्या कौटुंबिक आयुष्याभोवती फिरते. आपले आयुष्य अगदी छान आणि सरळ सुरू आहे असे वाटत असतानाच, अचानक काही अनपेक्षित माणसे आणि प्रसंग समोर येतात. या अनपेक्षित वळणांमुळे त्या दोन जोडप्यांच्या आयुष्यात कशी उलथापालथ होते, याचे खूप सुंदर चित्रण यात करण्यात आले आहे. नवरा-बायकोच्या नात्यातील छोट्या-छोट्या गोष्टी, त्यांच्यातील भावनिक वाद आणि त्यातून निर्माण होणारे विनोदी प्रसंग प्रेक्षकांना खळखळून हसवणारे आहेत. नाटकात प्रत्येक पात्राला आपणच बरोबर असल्याचा एक ठाम विश्वास असतो. याच अट्टाहासामुळे मंचावर जो गोंधळ आणि धांदल उडते, ती पाहताना प्रेक्षक हसून हसून लोटपोट होतील यात शंका नाही.

    नाटकामध्ये सागर कारंडे, भक्ती रत्नपारखी, कांचन पगारे आणि अनिषा सबनीस हे मुख्य भूमिकेत आहेत. सागर कारंडे आपल्या नेहमीच्या साध्या आणि अचूक टायमिंगने मंचावर छान रंगत आणतो. भक्ती रत्नपारखी हिचा अभिनयही अत्यंत नैसर्गिक वाटतो, ज्यामुळे तिचे पात्र प्रेक्षकांना आपल्या घरातीलच एक वाटते. कांचन आणि अनिषा यांनीही आपापल्या भूमिका चोख निभावल्या आहेत.

    नाटक प्रेक्षकांपर्यंत उत्तमरीत्या पोहोचवण्यात पडद्यामागील तांत्रिक टीमचा वाटा खूप मोठा आहे. संदेश बेंद्रे यांनी केलेले नेपथ्य (स्टेज डिझाईन) कथेला अगदी साजेसे आहे. शीतल तळपदे यांची प्रकाशयोजना आणि अभिजित पेंढारकर यांचे संगीत यामुळे नाटकातील विनोदी आणि भावनिक प्रसंगांची रंगत आणखी वाढते. पल्लवी देशपांडे यांनी पात्रांची वेशभूषा उत्तम सांभाळली असून, निर्मिती प्रमुख महेंद्र खराडे यांनी पडद्यामागील संपूर्ण व्यवस्था चोख ठेवली आहे.

    आजकालच्या धावपळीच्या युगात नाती टिकवून ठेवताना कशी तारांबळ उडते, यावर हे नाटक मनोरंजक पद्धतीने भाष्य करते. जरी कौटुंबिक विनोदी नाटकांचा विषय नवा नसला, तरी या नाटकातील चतुर संवाद आणि कलाकारांचा सहज वावर प्रेक्षकांना खिळवून ठेवेल अशी आशा आहे. केवळ हसणे नव्हे, तर नाटक संपल्यानंतर नात्यांबद्दल विचार करायला लावणारा हा मनोरंजनाचा एक प्रामाणिक प्रयत्न वाटतो. निखळ मनोरंजनाचा आनंद घेण्यासाठी हे नाटक एक चांगला पर्याय ठरू शकते

  • जोडीचा मामला – आधुनिक नात्यांची गोष्ट

    जोडीचा मामला – आधुनिक नात्यांची गोष्ट

    दृष्टी आणि अद्वैत थिएटर्स निर्मित ‘जोडीचा मामला’ हे आधुनिक मराठी रंगभूमीवरील एक अत्यंत ताजेतवाने, उत्साही आणि भावनिक गुंतवणूक करणारे नवीन नाटक आहे. आजच्या आधुनिक आणि कमालीच्या वेगवान जीवनशैलीमध्ये बदलत जाणारे नातेसंबंध, मानवी स्वभाव आणि अनेकदा वरकरणी दिसणाऱ्या गोष्टींच्या आड दडलेले खरे वास्तव यांवर हे नाटक अतिशय प्रभावीपणे प्रकाश टाकते. आजच्या तरुण पिढीची विचारसरणी आणि सामाजिक वास्तव यांच्याशी जवळून नाते सांगणारे हे कथानक प्रेक्षकांना खिळवून ठेवणारे आहे.

    या नाटकाची कथा विविध स्वभावांच्या पात्रांभोवती फिरते. या पात्रांच्या आयुष्यात निर्माण होणाऱ्या गोंधळलेल्या, विनोदी, कधी अत्यंत भावनिक तर कधी धारदार प्रसंगांमधून ही कथा टप्प्याटप्प्याने पुढे सरकते. नाटकातील प्रत्येक प्रसंग प्रेक्षकांना मनमुराद हसवतो, अंतर्मुख होऊन विचार करायला भाग पाडतो आणि रंगमंचावरील पात्रांशी रसिकांची एक वेगळी भावनिक नाळ जोडतो. नाटकाचा शेवट प्रेक्षकांच्या मनात नात्यांबद्दल अनेक प्रश्न निर्माण करतो, मात्र त्याचसोबत समाधानाची एक हळुवार आणि सुखद भावना देऊन जातो.

    लेखक चैतन्य कुलकर्णी यांनी या नाटकाचे दर्जेदार लेखन केले असून, दिग्दर्शनाची धुरा श्रेयस इंदापूरकर यांनी उत्तमरित्या सांभाळली आहे. नाटकाला कलाकारांची तगडी फळी लाभली असून यामध्ये योगेश कदम, प्राची कात्रे, पायल साळुंके, वैभव महाले, विशाल दुराफे, अश्विनी माळी, विनायक जाधव, प्रदीप कसबे, श्वेता काजळे, अभिजीत पाटसकर, आकाश राठोड, दुर्गेश लांडगे आणि स्वतः श्रेयस इंदापूरकर रंगमंच गाजवत आहेत. नेपथ्यकार संदेश बेंद्रे यांनी उभारलेले नेपथ्य आणि शीतल तळपदे यांची प्रकाशयोजना नाटकाची भव्यता वाढवते.

    या नाटकाची निर्मिती श्रेयस इंदापूरकर आणि राहुल भंडारे यांनी मिळून केली आहे. नाटकाला चैतन्य कुलकर्णी यांनी संगीतबद्ध केले असून गाण्याचे सुंदर शब्दही त्यांनीच लिहिले आहेत. नुकताच या नाटकाचा संगीत अनावरण सोहळा अत्यंत दिमाखदार पद्धतीने पार पडला आहे. ऋषिकेश देसाई यांचे नृत्य दिग्दर्शन आणि उलेश खंदारे यांची रंगभूषा पात्रांना अचूक न्याय देते. एकूणच, समकालीन विषयांमध्ये रस असलेल्या तरुण प्रेक्षकांपासून ते संपूर्ण कुटुंबापर्यंत, प्रत्येक नाट्यप्रेमीने आवर्जून अनुभवावा असा हा ‘जोडीचा मामला’ आहे.

  • आता थांबवायचं कसं – कौटुंबिक मूल्यांची कसोटी

    आता थांबवायचं कसं – कौटुंबिक मूल्यांची कसोटी

    सध्याच्या २१ व्या शतकात तंत्रज्ञान आणि सोशल मीडिया आपल्या आयुष्याचा अविभाज्य भाग बनले आहेत. परंतु, या आभासी जगाच्या वाढत्या प्रभावामुळे आणि तरुण पिढीच्या काहीशा बेफिकीर वृत्तीमुळे प्रत्यक्ष कौटुंबिक जीवनात किती भयानक वादळे येऊ शकतात, या ज्वलंत विषयावर प्रकाश टाकणारे ‘आता थांबवायचं कसं?’ हे एक नवे, दर्जेदार आणि अत्यंत विचार करायला लावणारे मराठी नाटक रंगभूमीवर आले आहे. ‘AMARDIP आणि कल्पकला आणि सृजन थिएटर्स’ यांची निर्मिती असलेल्या आणि ‘रसिकराज’ प्रकाशित या नाटकाचे सशक्त लेखन व दिग्दर्शन संदीप दंडवते यांनी केले आहे. आजच्या डिजिटल युगातील पालकांचे आणि मुलांचे नाते, त्यातील संवादाचा अभाव आणि बदलत्या विचारसरणीवर हे नाटक अत्यंत प्रभावीपणे भाष्य करते.

    नाटकाची कथा एका अत्यंत सुसंस्कृत, सुशिक्षित आणि आनंदी कुटुंबाभोवती फिरते. घरातील लाडक्या मुलीचे लग्न अवघ्या पंधरा दिवसांवर आलेले असते. संपूर्ण घरात लग्नाची लगबग, आनंद आणि उत्साहाचे वातावरण असते. परंतु, याच काळात त्या मुलीकडून नकळत एक मोठी चूक घडते. ही चूक आजच्या सोशल मीडियाच्या निष्काळजी वापराशी आणि डिजिटल जगाच्या धोक्यांशी जोडलेली आहे. मुलीच्या या एका चुकीमुळे संपूर्ण कुटुंबावर अचानक एक फार मोठे संकट ओढवते आणि सुखाचा संसार विस्कळीत होतो.

    एकीकडे मुलीचे भविष्य, लग्न तुटण्याची भीती आणि दुसरीकडे ‘समाज काय म्हणेल?’ या भीतीचे सावट, अशा दुहेरी कात्रीत हे कुटुंब अडकते. परंतु, अशा अत्यंत कठीण परिस्थितीतही हे कुटुंब खचून न जाता, आपल्या मुलीला दोष देण्याऐवजी तिच्या पाठीशी खंबीरपणे उभे राहते. समाजाच्या टोमण्यांना आणि भीतीला न जुमानता, परिस्थितीशी दोन हात करण्याचा निर्धार हे कुटुंब कसा करते, याचे अतिशय भावूक आणि वास्तववादी चित्रण नाटकात पाहायला मिळते. एक पालक, विशेषतः मुलीचा बाप म्हणून या समस्येचे गांभीर्य किती मोठे असते, हे यात प्रकर्षाने मांडले आहे.

    या नाटकाचे सर्वात मोठे वैशिष्ट्य म्हणजे मराठी रंगभूमीवरील दोन दिग्गज कलाकार ज्येष्ठ अभिनेते डॉ. गिरीश ओक आणि अभिनेत्री सुकन्या कुलकर्णी-मोने तब्बल ३० वर्षांनंतर या नाटकाच्या निमित्ताने मुख्य भूमिकेत एकत्र आले आहेत. त्यांची परिपक्व अभिनयशैली प्रेक्षकांना खिळवून ठेवते. त्यांच्यासोबत ऐश्वर्या शेटे, जान्हवी पणशीकर आणि आकाश पाटील या तरुण व कसलेल्या कलाकारांनी आपल्या उत्कृष्ट अभिनयाने नाटकाला एका वेगळ्या उंचीवर नेले आहे.

    ‘आता थांबवायचं कसं?’ हे केवळ मनोरंजनाचे साधन नसून आजच्या काळातील प्रत्येक पालकाने आणि तरुण मुला-मुलीने एकत्र बसून पाहावे असे एक प्रबोधनात्मक नाटक आहे. सोशल मीडिया वापरताना कोणती काळजी घ्यावी आणि संकट काळात कुटुंबाची साथ किती महत्त्वाची असते, हा मोलाचा संदेश हे नाटक देते.

  • बनवा बनवी – थरार आणि विनोद

    बनवा बनवी – थरार आणि विनोद

    मराठी रंगभूमीला नाटकांची एक समृद्ध आणि प्रदीर्घ परंपरा लाभली आहे. आजवर अनेक सामाजिक, कौटुंबिक आणि ऐतिहासिक नाटकांनी प्रेक्षकांच्या मनावर अधिराज्य गाजवले आहे. मात्र, बदलत्या काळानुसार प्रेक्षकांच्या आवडीनिवडी देखील बदलत आहेत आणि याच बदलत्या प्रवाहाची नाडी ओळखून ‘प्रभात थिएटर्स’ निर्मित एक अत्यंत वेगळे, नाविन्यपूर्ण नाटक प्रेक्षकांच्या भेटीस आले आहे. ‘बनवा बनवी’ असे या मराठी नाटकाचे नाव असून, हे नाटक ‘हॉरर-कॉमेडी’ म्हणजेच भयपट आणि विनोद या दोन परस्परविरोधी जॉनर्सचे एक उत्कृष्ट मिश्रण असणार आहे. या नाटकाचे लेखन आणि दिग्दर्शन सुप्रसिद्ध लेखक-दिग्दर्शक समीर खांडेकर यांनी केले असून, त्यांनी एका वेगळ्या संकल्पनेला रंगभूमीवर उतरवण्याचा धाडसी प्रयत्न केला आहे.

    नाटकाची कथा ही काही जवळच्या मित्रांभोवती फिरणारी आहे. हे सर्व मित्र आपल्या एका मित्राच्या ‘बॅचलर पार्टी’चे ग्रँड सेलिब्रेशन करण्यासाठी एका अत्यंत आलिशान आणि देखण्या व्हिलामध्ये एकत्र येतात. तरुण मुलांची पार्टी म्हटली की त्यात असणारी धमाल, मस्ती, मद्यधुंद वातावरण आणि जुन्या आठवणींना उजाळा देत चाललेला निखळ विनोद, हे सर्व काही सुरुवातीला पाहायला मिळते. सर्व काही अगदी सुरळीत आणि आनंदाने सुरू असते. पण, जशी जशी रात्र गडद होत जाते, तशी तशी या पार्टीला आणि त्यांच्या आनंदाला एक अचानक भयावह वळण मिळते.

    या मित्रांना हळूहळू जाणीव होते की, ज्या आलिशान व्हिलामध्ये ते पार्टी करत आहेत, ती जागा प्रत्यक्षात ‘झपाटलेली’ आहे. एका क्षणात आनंदाचे रूपांतर भीतीमध्ये होते आणि त्यानंतर रंगमंचावर सुरू होतो तो थरारक प्रवास; ज्यामध्ये भीती, अंगावर काटा आणणारा गोंधळ आणि त्याच परिस्थितीत निर्माण होणारा निखळ विनोद प्रेक्षकांना पाहायला मिळणार आहे.

    या नाटकाच्या तगड्या स्टारकास्टचा विचार केला तर सुमित चव्हाण, ऋषभ मोरे, सोनाली गुरव, सुधाकर सोनवणे, ओमकार कदम, सिद्धी पोतदार आणि शंतनू रांगणेकर हे हरहुन्नरी कलाकार मुख्य भूमिकेत दिसणार आहेत. तसेच नाटकाला तांत्रिकदृष्ट्या भक्कम करण्यासाठी पडद्यामागील क्रू मेंबर्सनीही मोलाचे योगदान दिले आहे. डॉ. सुमित पाटील यांनी नाटकाचे नेपथ्य सांभाळले आहे, तर चेतन पडवळ यांनी प्रकाशयोजनेच्या माध्यमातून भीतीचे वातावरण जिवंत केले आहे. निनाद म्हैसाळकर यांचे संगीत नाटकाचा थरार अधिक वाढवणारे असून चारुल देशपांडे यांनी वेशभूषेची धुरा सांभाळली आहे. या दर्जेदार कलाकृतीची निर्मिती श्रीमती ज्योती प्रमोद कठापूरकर आणि श्री. निखिल एकनाथ करंडे यांनी केली असून, श्रीमती प्रियांका हेमंत जोगी यांनी सहनिर्माती म्हणून जबाबदारी उचलली आहे. दीपक गोडबोले यांनी या संपूर्ण नाटकाचे सूत्रसंचालन केले आहे. एकूणच, हा हॉरर-कॉमेडीचा धमाका अनुभवण्यासाठी रसिक प्रेक्षकांमध्ये आतापासूनच मोठी उत्सुकता निर्माण झाली आहे.

  • एक तिची गोष्ट – जादुई नृत्यप्रवास

    एक तिची गोष्ट – जादुई नृत्यप्रवास

    मराठी रंगभूमीने नेहमीच नवनवीन प्रयोगांना आणि कलात्मक बदलांना आपलेसे केले आहे. मात्र, जेव्हा नृत्य, संगीत आणि अभिनयाचा एक अपूर्व संगम रंगमंचावर अवतरतो, तेव्हा तो प्रेक्षकांसाठी केवळ एक अनुभव न राहता एक समृद्ध सोहळा बनतो. ‘पीएसडीजी स्टुडिओज प्रोडक्शन्स’, ‘थिएटरॉन एंटरटेनमेंट’ आणि ‘मधुसूदन कालेलकर प्रोडक्शन्स’ यांची निर्मिती असलेले ‘एक तिची गोष्ट’ हे नाटक सध्या याच वेगळेपणामुळे रसिकांच्या पसंतीस उतरत आहे. प्रसिद्ध नृत्यदिग्दर्शिका फुलवा खामकर आणि त्यांची कन्या आस्मा खामकर यांच्या अभिनयाने सजलेला हा नाट्यप्रयोग म्हणजे भावनांचा एक नितांत सुंदर आविष्कार आहे.

    या नाटकाची संहिता विराजस कुलकर्णी यांनी अत्यंत कौशल्याने विणली आहे. दैनंदिन आयुष्याच्या रहाटगाडग्यात, कौटुंबिक जबाबदाऱ्यांमध्ये आणि स्वतःच्या अस्तित्वाच्या शोधात हरवलेल्या एका स्त्रीचा प्रवास यात मांडण्यात आला आहे. नाटकाची कथा पन्नास वर्षांची अनया आणि सोळा वर्षांची मुलगी यांच्यातील संवादातून पुढे सरकते. दोन पिढ्यांमधील हे नाते आणि त्यातून उलगडणारे आयुष्याचे विविध पदर प्रेक्षकांना अंतर्मुख करतात. एका अनपेक्षित वळणावर भेटलेली एक रहस्यमय अनोळखी व्यक्ती अनयाच्या आयुष्याला कशी नवी दिशा देते, याचे चित्रण या नाटकात अतिशय उत्कंठावर्धक पद्धतीने करण्यात आले आहे.

    सुरज पारसनीस आणि विराजस कुलकर्णी यांचे दिग्दर्शन या नाटकाला एका वेगळ्या उंचीवर नेते. हे नाटक पाश्चात्य संगीत-नाट्य शैलीत बसवलेले असल्याने यात संगीताचा आणि नृत्याचा वापर केवळ मनोरंजनासाठी नसून तो कथेचा अविभाज्य भाग आहे. फुलवा खामकर यांचे बहारदार नृत्य आणि आस्मा खामकर यांचा सहज सुंदर अभिनय रंगमंचावर जिवंतपणा आणतो. या दोघांना ओंकार गोखले यांच्या अभिनयाची मोलाची साथ लाभली आहे. नृत्याच्या माध्यमातून मनातील गुंतागुंतीच्या भावना व्यक्त करण्याची फुलवा खामकर यांची शैली या नाटकाची सर्वात मोठी जमेची बाजू आहे.

    नेपथ्यकार अंकुर आसेरकर यांनी उभे केलेले संच आणि संकेत पारखे यांची प्रकाशयोजना या नाटकाला एक स्वप्नवत स्वरूप प्राप्त करून देतात. निषाद गोलांबरे यांच्या संगीतातून कथेतील भावविश्व अधिक गडद होते, तर वैभव हिवसे यांची गीते थेट मनाला भिडतात. देविका काळे यांची वेशभूषा पात्रांच्या स्वभावाशी एकरूप होणारी असल्याने नाटक अधिक वास्तववादी वाटते. ध्वनी संयोजनाची जबाबदारी विक्रांत पवार यांनी चोख बजावली आहे.

    ज्यांना कलेतील नाविन्य आणि नृत्यातील लय आवडते, त्यांच्यासाठी ‘एक तिची गोष्ट’ ही खरोखरच एक पर्वणी आहे. स्वतःला पुन्हा नव्याने शोधू पाहणाऱ्या प्रत्येक स्त्रीची आणि तिला समजून घेणाऱ्या समाजाची ही गोष्ट नक्कीच प्रेक्षकांच्या मनात कायमचे घर करेल यात शंका नाही.

  • संभवामि युगे युगे – कृष्णनीतीचा आविष्कार

    संभवामि युगे युगे – कृष्णनीतीचा आविष्कार

    भारतीय संस्कृतीमध्ये भगवान श्रीकृष्ण हे केवळ दैवत नसून ते एक उत्तम मार्गदर्शक, तत्वज्ञ आणि व्यवस्थापन गुरु मानले जातात. त्यांच्या याच अष्टपैलू पैलूवर आणि प्रभावी नीतीवर आधारित ‘संभवामि युगे युगे’ हे एक भव्य शास्त्रीय नृत्यनाट्य प्रेक्षकांच्या भेटीला आले आहे. ‘युगय क्रिएशन्स’ यांची ही निर्मिती असून, या प्रयोगाने केवळ महाराष्ट्रातच नव्हे तर सातासमुद्रापार दुबईमध्येही प्रेक्षकांची मोठी पसंती मिळवली आहे. शास्त्रीय नृत्य आणि प्रभावी कथानक यांचा सुरेख संगम असलेले हे नाटक धर्माची गूढता आणि मानवी जीवनमूल्ये अतिशय प्रभावीपणे मांडते.

    या नृत्यनाट्याचे सर्वात मोठे वैशिष्ट्य म्हणजे यामध्ये श्रीकृष्ण एका मार्गदर्शकाच्या रूपात प्रकट होतात. ते केवळ रंगमंचावर वावरत नाहीत, तर त्यांच्या संवादशैलीतून ते थेट प्रेक्षकांशी संवाद साधतात. श्रीकृष्णाचा हा संवाद प्रेक्षकांना त्यांच्या स्वतःच्या आयुष्यातील प्रश्नांची उत्तरे शोधण्यास मदत करतो. या नाटकासाठी प्रसिद्ध अभिनेता सुमीत राघवन यांनी श्रीकृष्णाला आपला आवाज दिला आहे, ज्यामुळे श्रीकृष्णाचे व्यक्तिमत्व अधिक भारदस्त आणि प्रभावी वाटते. संस्कृती बालगुडे हिने या नृत्यनाट्याचे दिग्दर्शन केले असून, तिने यात मुख्य भूमिकाही साकारली आहे. तिचे नृत्य आणि सुमीत राघवन यांचा आवाज ही या नाटकाची जमेची बाजू ठरली आहे.

    कथानकाचा विचार केल्यास, हे नृत्यनाट्य भगवान श्रीकृष्णाच्या विविध लीलांवर आधारित नसून, त्यांच्या तत्त्वज्ञानावर अधिक लक्ष केंद्रित करते. मानवी जीवनातील संघर्ष, नीती, अनीती आणि धर्माचे रक्षण या विषयांवर हे नाटक भाष्य करते. नृत्यांगना संस्कृती बालगुडेने यात केवळ नृत्य सादर केले नसून, दिग्दर्शनाच्या माध्यमातून एक वेगळा विषय रंगमंचावर आणला आहे.या नाटकाच्या पहिल्याच प्रयोगाला प्रेक्षकांनी शिट्ट्या आणि टाळ्यांच्या कडकडाटात दाद दिली होती , ज्यावरून या प्रयोगाची भव्यता आणि दर्जा लक्षात येतो. संगीताचा वापर करून कथेतील प्रसंग जिवंत करण्यात आले आहेत.

    या नृत्यनाट्याच्या टीममध्ये अनुभवी आणि तरुण अशा दोन्ही कलाकारांचा समावेश आहे. कास्टमध्ये संस्कृती बालगुडे सोबतच विद्या धिडे, रिचा बापट, स्पृहा कुलकर्णी आणि तितली घातक यांसारख्या प्रतिभावान कलाकारांनी आपल्या नृत्याविष्काराने रंगत आणली आहे. तांत्रिक बाजूही तितकीच भक्कम असून, नेपथ्य आणि प्रकाशयोजना नाटकाच्या मूडला साजेसी आहे.

    एकूणच ‘संभवामि युगे युगे’ हे केवळ मनोरंजन करणारे नाटक नसून तो एक समृद्ध सांस्कृतिक अनुभव आहे. नृत्याची शिस्त, संगीताचा गोडवा आणि श्रीकृष्णाच्या विचारांची स्पष्टता यामुळे हे नाटक प्रत्येक वयोगटातील प्रेक्षकांनी पाहावे असे आहे.

  • अबब विठोबा बोलू लागला – साक्षात्कार

    अबब विठोबा बोलू लागला – साक्षात्कार

    मराठी रंगभूमीने आजवर अनेक अजरामर कलाकृती प्रेक्षकांना दिल्या आहेत, मात्र काही नाटके अशी असतात जी पिढ्यानपिढ्या काळजाच्या कोपऱ्यात घर करून राहतात. अशाच काहीशा अनुभवाचे पुनरागमन ‘कर्टन रेझर एंटरटेनमेंट’ आणि ‘लिटल थिएटर’ घेऊन आले आहेत. नीलकंठ नांदुरकर लिखित आणि प्रशांत महादेव गिरकर दिग्दर्शित ‘अबब विठोबा बोलू लागला’ हे नाटक म्हणजे केवळ मनोरंजन नसून ती भक्ती, निरागसता आणि मानवी मूल्यांची साखळी आहे. आपण ज्या देवाची मनोभावे प्रार्थना करतो, तोच देव जर प्रत्यक्ष समोर येऊन आपल्याशी गप्पा मारू लागला तर काय होईल? हाच अवाक करणारा आणि रोमांचक विचार या नाटकाचा केंद्रबिंदू आहे.

    या कथानकाच्या केंद्रस्थानी आहे ‘बंडू’ नावाचा एक निरागस मुलगा. लहान मुलांचे मन स्वच्छ पाटीसारखे असते, त्यात कपट नसते. बंडूच्या याच निरागस भक्तीला साद देत जेव्हा साक्षात विठोबा त्याच्याशी बोलू लागतात, तेव्हा प्रेक्षक एका वेगळ्याच विश्वात शिरतात. या नाटकात ‘वेदशास्त्री भिकम भट’ ही महत्त्वाची आणि तितकीच रंजक भूमिका विनोदवीर प्रभाकर मोरे यांनी साकारली आहे. नैसर्गिक अभिनय आणि विनोदाची अचूक टायमिंग यामुळे हे नाटक सर्व वयोगटातील प्रेक्षकांसाठी पर्वणी ठरत आहे.

    तांत्रिक बाजूंचा विचार करता, हे नाटक एका दर्जेदार कलाकृतीचा अनुभव देते. महेश साळगावकर यांचे नेपथ्य आणि आनंद ओक यांचे मधुर संगीत नाटकाला एक वेगळीच उंची प्रदान करते. तर निर्मात्या नमिता वागळे गिरकर आणि सूत्रधार दिनू पेडणेकर यांनी या जुन्या आणि गाजलेल्या नाटकाला नव्या रुपात प्रेक्षकांसमोर आणण्याचे धाडस केले आहे.

    आजच्या धावपळीच्या आणि तंत्रज्ञानाने वेढलेल्या जगात आपण क्षण जगण्यापेक्षा ते मोबाईलमध्ये टिपण्यात अधिक व्यस्त असतो. हे नाटक आपल्याला पुन्हा एकदा त्या विश्वात घेऊन जाते जिथे नाती महत्त्वाची होती आणि देवाशी संवाद साधण्यासाठी मोबाईलची नाही तर शुद्ध अंतकरणाची गरज होती. हास्य, उत्कट भावना आणि जीवनाचे शाश्वत धडे यांचा सुंदर मेळ या नाटकात घालण्यात आला आहे. कौटुंबिक जिव्हाळा जपणारे हे नाटक प्रेक्षकांच्या डोळ्यांत पाणीही आणते आणि चेहऱ्यावर हसूही उमलवते.

    ‘अब्ब विठोबा बोलू लागला’ हे बालनाट्य उरलेले नसून ते मोठ्यांसाठीही तितकेच बोधप्रद आहे. निखळ मनोरंजनासोबतच एक सकारात्मक संदेश देणारी ही कलाकृती मराठी रंगभूमीचा गौरव वाढवणारी आहे. जर तुम्हालाही आपल्या लाडक्या विठुरायाशी होणारा हा अनोखा संवाद अनुभवायचा असेल तर हे नाटक चुकवू नका. विठुरायाचा हा अद्भुत चमत्कार पाहणे म्हणजे प्रत्येक रसिकासाठी एक आनंदयात्राच ठरेल.

  • एऽऽ भाऊ डोकं नको खाऊ – पुनरागमन

    एऽऽ भाऊ डोकं नको खाऊ – पुनरागमन

    मराठी रंगभूमीवर विनोदी नाटकांचे एक वेगळेच स्थान आहे. प्रेक्षकांना खळखळून हसवणारे आणि मनातील ताणतणाव दूर करणारे नाटक म्हणजे ‘एऽऽ भाऊ डोकं नको खाऊ!’. साधारण दोन दशकांपूर्वी या नाटकाने आपल्या विनोदी मांडणीमुळे प्रेक्षकांचे मन जिंकले होते. आता तब्बल २० वर्षांच्या प्रदीर्घ काळानंतर हे नाटक पुन्हा एकदा नवीन संचात आणि आधुनिक ढंगात रंगभूमीवर परतत आहे. रॉयल थिएटर निर्मित हे नाटक प्रेक्षकांसाठी मनोरंजनाची एक मोठी मेजवानी ठरणार आहे.

    या नाटकाच्या पुनरागमनाचे सर्वात मोठे वैशिष्ट्य म्हणजे याची तगडी स्टारकास्ट. मराठी चित्रपट आणि नाट्यसृष्टीतील दिग्गज अभिनेते विनय येडेकर या नाटकात मुख्य भूमिकेत दिसणार आहेत. विशेष म्हणजे, पूर्वी ज्या भूमिकेला अभिनेते अतुल परचुरे यांनी आपल्या खास शैलीत अजरामर केले होते, तीच भूमिका आता विनय येडेकर साकारणार आहेत. त्यांच्या सोबत विनोदाचा हुकूमी एक्का आनंदा कारेकर यांची धम्माल जुगलबंदी पाहायला मिळणार आहे. विनय येडेकर आणि आनंदा कारेकर यांचे टायमिंग आणि विनोदी संवाद प्रेक्षकांना खुर्चीला खिळवून ठेवतील यात शंका नाही. या दोन मुख्य कलाकारांशिवाय सानिका शिंदे, सोनाली मगर, आदित्य गटे, संकेत बिवलकर आणि स्वतः संतोष पवार अशा कसलेल्या कलाकारांची फौज रंगमंचावर धम्माल उडवून देणार आहे.

    या नाटकाचे लेखन आणि दिग्दर्शन अशा दोन्ही जबाबदाऱ्या संतोष पवार यांनीच पार पाडल्या आहेत. संतोष पवार यांचे दिग्दर्शन नेहमीच चुरचुरीत संवाद आणि मिश्किल प्रसंगांसाठी ओळखले जाते. या नाटकातही त्यांनी प्रेक्षकांच्या आवडीचा विचार करून प्रत्येक दृश्यात विनोदाचा तडका दिला आहे. नाटकाच्या यशात पडद्यामागच्या टीमचाही मोठा वाटा असतो. संदेश बेंद्रे यांनी नाटकाचे नेपथ्य अतिशय कल्पकतेने साकारले असून, शीतल तळपदे यांची प्रकाशयोजना नाटकाची रंगत वाढवणारी आहे. आशुतोष वाघमारे यांचे संगीत नाटकातील विनोदी प्रसंगांना अधिक उठावदार करते, तर हास्या पवार यांनी पात्रांच्या स्वभावानुसार वेशभूषेची निवड केली आहे. मिहिर गवळी यांची निर्मिती आणि नितीन नाईक यांचे सूत्रसंचालन या नाटकाला व्यावसायिक उंचीवर नेऊन ठेवते. आजच्या धावपळीच्या आणि कामाच्या ताणाखाली दबलेल्या माणसाला दोन क्षण विरंगुळ्याची नितांत गरज असते. ‘एऽऽ भाऊ डोकं नको खाऊ!’ हे नाटक अगदी तेच काम करते.

    थोडक्यात सांगायचे तर, ‘एऽऽ भाऊ डोकं नको खाऊ!’ हे नाटक मराठी रंगभूमीवरील एक ‘क्लासिक’ अनुभव आहे जो पुन्हा एकदा अनुभवायला मिळणार आहे. उत्कृष्ट दिग्दर्शन, कसदार अभिनय आणि दर्जेदार तांत्रिक बाजू यांमुळे हे नाटक पुन्हा एकदा यशाची शिखरे पादाक्रांत करेल, यात शंका नाही. आपल्या कुटुंबासह किंवा मित्रांसह मनसोक्त हसण्यासाठी हे नाटक प्रत्येकाने एकदा तरी नक्कीच पाहायला हवे.

  • शंकर जयकिशन – दोन दिग्गजांची जुगलबंदी

    शंकर जयकिशन – दोन दिग्गजांची जुगलबंदी

    मराठी रंगभूमीवर वेळोवेळी असे काही प्रयोग होतात, जे प्रेक्षकांच्या कायमस्वरूपी स्मरणात राहतात. ‘भरत जाधव एंटरटेनमेंट’ निर्मित ‘शंकर जयकिशन’ हे नाटक याच श्रेणीतील एक महत्त्वाचे नाव ठरत आहे. या नाटकाची सर्वात मोठी वैशिष्ट्यपूर्ण बाब म्हणजे मराठी चित्रपट आणि नाट्यसृष्टीतील दोन दिग्गज कलाकार भरत जाधव आणि महेश मांजरेकर हे पहिल्यांदाच एका व्यावसायिक नाटकाच्या निमित्ताने एकत्र रंगमंचावर येत आहेत. या दोन महासिंहांच्या अभिनयाची जुगलबंदी पाहणे ही रसिक प्रेक्षकांसाठी खरोखरच एक सुवर्णसंधी आहे. केवळ या दोन नावांच्या वलयामुळेच नाटकाविषयीची उत्सुकता शिगेला पोहोचली आहे.

    या नाटकाचे कथानक अतिशय रंजक आणि भावनिक वळणांवर आधारित आहे. नाटकाच्या केंद्रस्थानी महादेव नावाचे एक पात्र आहे, जो निवृत्त झाला असून अत्यंत चिडचिडा, रागीट आणि लोकांमध्ये मिसळणे टाळणारा असा माणूस आहे. त्याची मुलगी ईशा, जी आपल्या वडिलांच्या एकटेपणाबद्दल काळजीत आहे, ती त्यांना आपल्यासोबत राहण्यासाठी मनवण्याचा आटोकाट प्रयत्न करत असते. मात्र, महादेव आपल्या जुन्या सवयी आणि स्वभावातून बाहेर पडायला तयार नसतात. अशातच कथानकात ‘श्यामसुंदर’ नावाच्या एका गूढ व्यक्तीची एन्ट्री होते. हा माणूस स्वतःला महादेवाचा ‘BFF’ म्हणजेच ‘बेस्ट फ्रेंड फॉरएव्हर’ असल्याचे सांगतो. अनेक दशकांनंतर अचानक समोर आलेल्या या मित्राच्या दाव्यामुळे अनेक प्रश्न निर्माण होतात. तो खरंच मित्र आहे की आणखी कोणी? त्याच्या येण्यामागे काही गुपित आहे का? आणि त्याच्या आगमनामुळे महादेव आणि ईशाच्या नात्यातील दुरावा कमी होईल का? या सर्व प्रश्नांची उत्तरे म्हणजे ‘शंकर जयकिशन’ हे नाटक.

    नाटकाचे लेखन युवा प्रतिभावान लेखक विराजस कुलकर्णी यांनी केले असून, दिग्दर्शनाची धुरा सुरज पारसनीस यांनी समर्थपणे सांभाळली आहे. विराजसच्या लेखणीत एक वेगळाच ताजेपणा असून, त्याने वडील-मुलगी यांच्यातील नाजूक नाते आणि निखळ मैत्रीचा प्रवास अतिशय खुसखुशीत संवादांतून मांडला आहे. तर सुरज पारसनीस यांनी या संहितेला रंगमंचावर तितक्याच प्रभावीपणे जिवंत केले आहे. नाटकातील विनोद हे केवळ हसवण्यासाठी नसून, ते मानवी स्वभावातील विसंगतीवर मार्मिक भाष्य करतात. म्हणूनच या नाटकाला ‘कॉमेडी-ड्रामा’ किंवा ‘भावनिक विनोद’ या प्रकारात मोडणारे एक दर्जेदार नाटक म्हणता येईल.

    अभिनयाच्या बाबतीत बोलायचे झाले तर, भरत जाधव यांचा नैसर्गिक विनोद आणि महेश मांजरेकर यांची भारदस्त उपस्थिती नाटकाला एका वेगळ्या उंचीवर नेते. त्यांच्यासोबत शिवानी रांगोळे हिने साकारलेली ईशाची भूमिका तितकीच महत्त्वाची आणि प्रभावी ठरली आहे.

    थोडक्यात सांगायचे तर ‘शंकर जयकिशन’ हे नाटक केवळ मनोरंजन करत नाही, तर ते नात्यांमधील कटुता, जुन्या आठवणी आणि मैत्रीचे महत्त्व अधोरेखित करते. कौटुंबिक प्रेक्षकांसाठी हे नाटक म्हणजे आनंदाची पर्वणी आहे.

  • आमच्या पिढीची गोष्टच वेगळी – नवा प्रवास

    आमच्या पिढीची गोष्टच वेगळी – नवा प्रवास

    मराठी रंगभूमी नेहमीच आपल्या प्रयोगशीलतेसाठी आणि आशयघन विषयांसाठी ओळखली जाते आणि आता याच परंपरेला अधिक समृद्ध करण्यासाठी एक अत्यंत विशेष नाटक प्रेक्षकांच्या भेटीला येत आहे, ज्याचे नाव आहे ‘आमच्या पिढीची गोष्टच वेगळी’. हे नाटक ९ मे २०२६ रोजी अधिकृतपणे मराठी रंगभूमीवर दाखल होणार असून, त्या दिवसापासून प्रेक्षकांना एक नवा आणि जिव्हाळ्याचा अनुभव घेता येणार आहे.

    आजच्या तंत्रज्ञानाच्या आणि वेगाने बदलणाऱ्या युगात दोन पिढ्यांमधील विचारांची दरी हा एक अत्यंत संवेदनशील विषय आहे, मात्र या नाटकाचे वैशिष्ट्य म्हणजे ते संघर्षापेक्षा संवादावर अधिक भर देते. नाटकाचे कथानक अशा वळणावर येते जिथे नात्यांमधील गुंतागुंत उलगडत जाते आणि हे नाटक केवळ मनोरंजन न करता प्रेक्षकांना आरसा दाखवण्याचे काम करते. लेखकाने साध्या-सोप्या घटनांमधून जीवनाचे मोठे तत्वज्ञान गुंफले आहे, जे प्रेक्षकांना शेवटपर्यंत आपल्या खुर्चीला खिळवून ठेवेल.

    या नाटकाचे सर्वात मोठे आकर्षण म्हणजे त्यातील अभिनयाचे पॉवरहाऊस असणारे कलाकार, जे एकाच मंचावर प्रेक्षकांना पाहायला मिळणार आहेत. आपल्या कारकिर्दीत अनेक वैविध्यपूर्ण भूमिका साकारणारे दिग्गज अभिनेते सुनील बर्वे हे या नाटकात प्रमुख भूमिकेत आहेत, ज्यांच्या अभिनयातील बारकावे आणि आवाजाचा चढ-उतार प्रेक्षकांना नेहमीच मंत्रमुग्ध करणारा असतो.

    त्यांच्यासोबत एक प्रगल्भ अभिनेत्री म्हणून ओळखल्या जाणाऱ्या हर्षदा खानविलकर आणि आपल्या अभिनयाचा वेगळा ठसा उमटवणारी अभिनेत्री शर्मिला शिंदे हे या नाटकाचे प्रमुख स्तंभ आहेत. या त्रिकुटाची रंगमंचावरील केमिस्ट्री प्रेक्षकांसाठी केवळ एक प्रयोग न राहता, तो एक स्मरणीय अनुभव ठरणार आहे. हे कलाकार जेव्हा एकत्र येतात, तेव्हा नाटकाची उंची आपोआप वाढते आणि पात्रांना एक वेगळाच जिवंतपणा प्राप्त होतो.

    आजच्या धावपळीच्या आयुष्यात कुटुंबियांसोबत दर्जेदार वेळ घालवणे दुर्मिळ झाले आहे, अशा वेळी ‘आमच्या पिढीची गोष्टच वेगळी’ हे नाटक प्रेक्षकांसाठी एक पर्वणी ठरणार आहे. हे नाटक केवळ एक कलाकृती नसून आपल्या प्रत्येकाच्या घराघरात घडणाऱ्या गोष्टींचा एक प्रामाणिक आरसा आहे. यात केवळ विनोद नाही, तर आयुष्याचे वास्तव आहे, जे आपल्याला विचार करायला भाग पाडते की आपण खरंच एकमेकांचे ऐकून घेतो का? या नाटकाचे नेपथ्य, प्रकाशयोजना आणि संवाद या सर्वांचा मेळ अत्यंत चपखल बसला आहे.

    जर तुम्हाला नातेसंबंधातील गुंतागुंत, त्यातील गोडवा आणि आधुनिक काळातील आव्हाने जवळून अनुभवायची असतील, तर ९ मे २०२६ पासून हे नाटक नक्कीच तुमच्या पाहण्यांच्या यादीत असायला हवे. मराठी रंगभूमीला पुन्हा एकदा एका उत्तम कौटुंबिक आणि भावनिक नाटकाची गरज होती, ती गरज हे नाटक पूर्ण करेल यात शंका नाही, त्यामुळे या नव्या आणि रंजक प्रवासाचे साक्षीदार होण्यासाठी तुम्ही नक्कीच सज्ज असाल!

  • पुढच्या शुक्रवारी सात वाजता – नवा प्रयोग

    पुढच्या शुक्रवारी सात वाजता – नवा प्रयोग

    मराठी चित्रपट आणि मालिका विश्वात आपल्या दिग्दर्शनाची आणि अभिनयाची एक स्वतंत्र मोहोर उमटवणारे दिग्गज व्यक्तिमत्व म्हणजे सतीश राजवाडे. प्रदीर्घ काळानंतर राजवाडे आपल्या लाडक्या रंगभूमीवर पुनरागमन करत आहेत. ‘पुढच्या शुक्रवारी सात वाजता’ असे त्यांच्या आगामी नाटकाचे नाव असून या नाटकाच्या निमित्ताने एक अतिशय संवेदनशील आणि वैचारिक संघर्ष मांडणारा विषय प्रेक्षकांच्या भेटीला येणार आहे. नुकतेच या नाटकाचे पोस्टर सोशल मीडियावर प्रदर्शित करण्यात आले असून अल्पावधीतच याने प्रेक्षकांची उत्सुकता शिगेला पोहोचवली आहे.

    या नाटकाची कथा राधिका नावाच्या एका महत्त्वाकांक्षी तरुणीभोवती गुंफण्यात आली आहे. राधिका ही आजच्या काळातील कॉर्पोरेट क्षेत्रात काम करणारी, करिअरला प्राधान्य देणारी आणि ध्येयवादी मुलगी आहे. तिचा संबंध मंगेश या पात्राशी येतो जो झोपडपट्टीत राहतो आणि परिस्थितीच्या चटक्यांमुळे म्हणा किंवा संगतीमुळे एका भयंकर व्यसनाच्या विळख्यात अडकला आहे. एका बाजूला कॉर्पोरेट जगातील झगमगाट, शिस्त आणि यश आहे, तर दुसऱ्या बाजूला झोपडपट्टीतील दारिद्र्य आणि व्यसनाधीनतेचे दाहक वास्तव आहे. या दोन टोकाच्या जगातील व्यक्ती जेव्हा एकमेकांसमोर येतात तेव्हा जो संघर्ष उभा राहतो तो या नाटकातून प्रभावीपणे मांडला आहे.

    मंगेशला या व्यसनाच्या गर्तेतून बाहेर काढण्यासाठी राधिका डॉ. अतुल यांची मदत घेण्याचे ठरवते. डॉ. अतुल हे केवळ एक ‘ड्रग थेरपिस्ट’ नाहीत, तर ते एक तत्वनिष्ठ आणि समाजभान जपणारे डॉक्टर आहेत. त्यांची स्वतःची एक नैतिक भूमिका आहे आणि ते सामाजिक बांधिलकीला अधिक महत्त्व देतात. राधिकाची महत्त्वाकांक्षा, मंगेशची लाचारी आणि डॉ. अतुल यांची ठाम तत्त्वे या तिन्ही पात्रांच्या वैचारिक संघर्षातून हे नाटक पुढे सरकते. ‘पुढच्या शुक्रवारी सात वाजता’ या नावामागेही एक गूढ दडलेले असून, ते प्रेक्षकांना नाटकाच्या ओघात उलगडत जाईल. या तिघांच्या आयुष्यात घडणारे नाट्यमय बदल आणि त्यातून मिळणारा संदेश प्रेक्षकांना अंतर्मुख करणारा ठरेल.

    दिग्दर्शक म्हणून ‘मुंबई-पुणे-मुंबई’ सारखे हिट चित्रपट देणारे सतीश राजवाडे जेव्हा रंगभूमीवर परततात, तेव्हा प्रेक्षकांच्या अपेक्षा उंचावलेल्या असतात. नितीन नाईक यांनी या नाटकाचे सूत्रधार म्हणून काम पाहिले असून, नाटकाची बांधणी अतिशय व्यावसायिक आणि दर्जेदार पद्धतीने करण्यात आली आहे. केवळ मनोरंजन न करता समाजातील एका ज्वलंत विषयावर भाष्य करणारे हे नाटक येणाऱ्या काळात मराठी रंगभूमीवर एक मैलाचा दगड ठरेल अशी चिन्हे दिसत आहेत. मानवी नातेसंबंधांची गुंतागुंत आणि स्वतःशीच चाललेला संघर्ष पाहण्यासाठी ‘पुढच्या शुक्रवारी सात वाजता’ हे नाटक नक्कीच अनुभवायला हवे.

  • सविता दामोदर परांजपे – गूढ रहस्य

    सविता दामोदर परांजपे – गूढ रहस्य

    मराठी रंगभूमीवर काही नाटके अशी असतात जी काळाच्या पडद्याआड गेली तरी प्रेक्षकांच्या मनातून कधीच पुसली जात नाहीत. ‘सविता दामोदर परांजपे’ हे त्यापैकीच एक नाव. अनेक वर्षांपूर्वी ज्येष्ठ अभिनेते राजन ताम्हाणे यांनी या नाटकाद्वारे प्रेक्षकांना अंगावर काटा आणणारा अनुभव दिला होता. आता हेच नाटक एका नवीन संचात आणि नवीन ऊर्जेसह पुन्हा रंगभूमीवर आले असून प्रेक्षकांना पुन्हा एकदा तोच अस्वस्थकारक पण थरारक अनुभव देत आहे. सुप्रसिद्ध दिग्दर्शक शेखर ताम्हाणे यांनी या नवीन प्रयोगांची धुरा सांभाळली असून नाटकाचा मूळ गाभा टिकवून त्याला आधुनिकतेची जोड दिली आहे.

    या नाटकाची कथा एका सुखी कुटुंबाभोवती फिरते ज्यांच्या आयुष्यात अचानक काही अनाकलनीय घटना घडू लागतात. ‘सविता दामोदर परांजपे’ हे नाव केवळ एक व्यक्ती नसून ती एक शक्ती किंवा एक अस्वस्थ भूतकाळ आहे जो वर्तमानकाळाला घेरून टाकतो. नाटकाचा विषय हा मानसशास्त्रीय थरार (Psychological Thriller) या प्रकारात मोडतो. मानवी मनाच्या गूढ वाटा आणि अतृप्त इच्छांचे पडसाद कशा प्रकारे उमटू शकतात याचे प्रभावी चित्रण या नाटकात पाहायला मिळते. नवीन प्रयोगांमध्ये मयुरी देशमुख, संग्राम समेळ आणि आस्ताद काळे यांसारख्या ताकदीच्या कलाकारांनी मुख्य भूमिका साकारल्या आहेत. विशेषतः मयुरी देशमुखने साकारलेली सविताची भूमिका प्रेक्षकांच्या मनात धडकी भरवणारी ठरली आहे.

    नाटकाचे कथानक जितके मजबूत आहे तितकीच त्याची तांत्रिक बाजूही भक्कम आहे. नेपथ्य आणि प्रकाशयोजना यांचा वापर अशा प्रकारे केला आहे की प्रेक्षक नाटकात पूर्णपणे गुंतून जातात. संगीताचा वापर नाटकातील भीती आणि गूढ वाढवण्यासाठी अतिशय खुबीने करण्यात आला आहे. नवीन संचात हे नाटक पुन्हा का पाहावे याचे महत्त्वाचे कारण म्हणजे कलाकारांचा अभिनय. संहितेतील प्रत्येक संवादाला योग्य न्याय देत कलाकारांनी प्रेक्षकांना खिळवून ठेवले आहे. अनेक वर्षांनंतरही या नाटकाची मोहिनी ओसरलेली नाही हे याच्या हाऊसफुल्ल होणाऱ्या प्रयोगांवरून दिसून येते.कलाकारांचे देहबोलीतील बदल कथानकाला एका वेगळ्याच उंचीवर नेऊन ठेवतात. आस्ताद काळे आणि संग्राम समेळ यांच्यातील जुगलबंदी नाटकाला अधिक गंभीर आणि परिणामकारक बनवते.

    जर तुम्हाला दर्जेदार रहस्यमय नाटक पाहायचे असेल, तर ‘सविता दामोदर परांजपे’ हा एक उत्तम पर्याय आहे. हे नाटक पाहताना तुम्हाला अस्वस्थ वाटेल पण हीच या नाटकाची खरी पावती आहे. प्रयोग संपल्यानंतरही यातील पात्रे आणि कथा तुमच्या डोक्यात रेंगाळत राहतात. एका जुन्या क्लासिकला नवीन संचात पाहण्याचा हा अनुभव खरोखरच विलक्षण आणि थरारक आहे. जुन्या पिढीतील प्रेक्षकांसाठी ही एक आठवण आहे तर नवीन पिढीसाठी हे जागतिक दर्जाचे ‘सस्पेन्स’ नाटक पाहण्याची संधी आहे. हे नाटक केवळ भीती दाखवत नाही तर मनाच्या खोलवर दडलेल्या गुपितांचा शोध घेण्यास भाग पाडते.

  • शांतेचं कार्ट चालू आहे – हास्यकल्लोळ

    शांतेचं कार्ट चालू आहे – हास्यकल्लोळ

    मराठी रंगभूमीचा इतिहास अत्यंत समृद्ध आहे आणि या इतिहासात काही नाटकांनी आपले अढळ स्थान निर्माण केले आहे. अशाच कालजयी आणि लोकप्रिय नाटकांपैकी एक नाव म्हणजे ‘शांतेचं कार्ट चालू आहे’. अनेक वर्षांनंतर हे नाटक पुन्हा एकदा एका नव्या जोमाने आणि नव्या संचात रंगभूमीवर परतले आहे. या प्रयोगाला मिळालेला प्रेक्षकांचा उदंड प्रतिसाद पाहता दर्जेदार मराठी नाटकांची जादू आजही कायम आहे हे पुन्हा एकदा सिद्ध झाले.

    ‘शांतेचं कार्ट चालू आहे’ हे नाटक मुळातच मध्यमवर्गीय कौटुंबिक वातावरणावर आधारित आहे. नाटकाचे नाव जितके चपखल आहे तितकीच याची कथा रंजक आणि विनोदी आहे. आई आणि मुलगा यांच्यातील नाते, त्यांच्यातील गोड कुरबुरी आणि मुलाच्या खोड्यांमुळे घरामध्ये निर्माण होणारा गोंधळ यातून लेखकाने विनोदाची एक मोठी कारंजी फुलवली आहे.

    शांताबाई ही व्यक्तिरेखा मराठी प्रेक्षकांच्या मनावर राज्य करणारी आहे. आपल्या मुलाच्या म्हणजेच ‘कार्टाच्या’ वागण्यावर नाराज असलेल्या पण अंतर्यामी त्याच्यावर अतोनात प्रेम करणाऱ्या माऊलीची ही गोष्ट प्रेक्षकांना आपल्या घरातील वाटते.

    प्रयोगाचे वैशिष्ट्य म्हणजे जुन्या आणि नव्या प्रेक्षकांचा झालेला संगम. नाटकातील संवाद अतिशय खुसखुशीत आणि अर्थपूर्ण आहेत. विनोदाचा दर्जा राखत सामाजिक भाष्य करण्याची कला या नाटकात दिसून येते. संवादातील सहजता आणि कलाकारांचे अचूक ‘टायमिंग’ यामुळे प्रत्येक प्रसंग जिवंत होतो.

    या नाटकाच्या पुनरागमनाबद्दल बोलताना अनेक नाट्यप्रेमींनी आनंद व्यक्त केला आहे. आजच्या डिजिटल युगात, जिथे लोक मोबाईल आणि ओटीटी प्लॅटफॉर्मवर व्यस्त आहेत तिथे ‘शांतेचं कार्ट चालू आहे’ सारखी नाटके प्रेक्षकांना पुन्हा एकदा नाट्यगृहाकडे खेचून आणण्यात यशस्वी ठरत आहेत. मराठी रंगभूमीवरील हे वैभव टिकवून ठेवण्यासाठी अशा नाटकांची नितांत गरज आहे.

    नाटकातील कलाकारांनी आपल्या अभिनयाने पात्रांना न्याय दिला असून, विशेषतः मुख्य भूमिकेतील कलाकारांनी प्रेक्षकांची मने जिंकली आहेत. पार्श्वसंगीत आणि प्रकाशयोजना यांनी नाटकाची रंगत अधिकच वाढवली आहे.
    हे नाटक केवळ मनोरंजन करत नाही तर कुटुंबातील संवाद आणि नात्यातील ओलावा टिकवून ठेवण्याचा संदेशही देते. शांताबाई आणि तिच्या मुलाच्या संवादातून आयुष्यातील साध्या-सोप्या गोष्टी कशा आनंदी करू शकतात हे पाहायला मिळते.

    थोडक्यात सांगायचे तर ‘शांतेचं कार्ट चालू आहे’ हे नाटक म्हणजे हास्याचा एक सुसाट प्रवास आहे. जर तुम्हाला आपल्या कुटुंबासह निखळ आनंदाचे दोन-तीन तास घालवायचे असतील तर हे नाटक नक्कीच पाहायला हवे. हे नाटक येणाऱ्या काळातही असेच हास्याचे फवारे उडवत राहील यात शंका नाही.

  • सुभेदार गेस्ट हाऊस – थरारक रहस्य

    सुभेदार गेस्ट हाऊस – थरारक रहस्य

    मराठी रंगभूमीवर सस्पेन्स थ्रिलर किंवा ‘मर्डर मिस्ट्री’ या प्रकाराला नेहमीच प्रेक्षकांनी डोक्यावर घेतले आहे. याच परंपरेतील एक नवा आणि अत्यंत उत्कंठावर्धक आविष्कार म्हणजे ‘धि गोवा हिंदू असोसिएशन’ आणि ‘सुकल्प चित्र’ निर्मित ‘सुभेदार गेस्ट हाऊस’.

    प्रसिद्ध लेखक शिरीष देखणे यांच्या लेखणीतून उतरलेले आणि दिग्गज दिग्दर्शक विजय केंकरे यांच्या कल्पक दृष्टीने साकारलेले हे नाटक प्रेक्षकांना शेवटच्या क्षणापर्यंत खुर्चीला खिळवून ठेवण्यात यशस्वी ठरते. या नाटकाचे कथानक ऐतिहासिक पन्हाळ्याच्या पार्श्वभूमीवर घडते. कोल्हापुरात नुकत्याच झालेल्या एका खुनाच्या घटनेनंतर, पन्हाळ्यातील एका निर्जन ‘सुभेदार गेस्ट हाऊस’मध्ये काही अनोळखी लोक एकत्र येतात. मुसळधार पाऊस आणि वादळामुळे बाहेरील जगाशी संपर्क तुटल्यामुळे हे सर्वजण तिथे अडकून पडतात. मात्र खरा थरार तेव्हा सुरू होतो जेव्हा त्यांना समजते की खुनी हा बाहेरचा कोणी नसून त्यांच्यातच वावरत असलेला एक सदस्य आहे.

    नाटकाची मांडणी अत्यंत गुंफलेली असून गेस्ट हाऊसचे मालक चित्रा आणि विनय यांच्यापासून ते तिथे आलेल्या पाहुण्यांपर्यंत अमित, मिसेस टिकेकर, मेजर थोरात, बॅनर्जी आणि मिस सपना प्रत्येक पात्राचा स्वतःचा एक गुप्त आणि संशयास्पद भूतकाळ आहे. या रहस्याचा उलगडा करण्यासाठी इन्स्पेक्टर भोसले तिथे दाखल होतात आणि तिथून सुरू होतो संशयाचा खेळ. प्रत्येक दृश्यागणिक संशयाची सुई एका पात्रावरून दुसऱ्या पात्रावर फिरत राहते ज्यामुळे प्रेक्षकांच्या मनातील उत्सुकता शिगेला पोहोचते. या नाटकाचे सर्वात मोठे वैशिष्ट्य म्हणजे शंतनू मोघे, सौरभ गोखले, मृणमयी गोंधळेकर, अंगद म्हसकर, सना कुलकर्णी, विनीता दाते, आनंद पाटील आणि रोहित देशमुख यांसारख्या कसलेल्या कलाकारांची तगडी फळी. या सर्व कलाकारांनी आपापल्या व्यक्तिरेखा इतक्या प्रभावीपणे साकारल्या आहेत की प्रत्येक जण खुनी असल्याचा भास प्रेक्षकांना होत राहतो.

    नाटकाच्या तांत्रिक बाजूने या रहस्यमयी वातावरणात अधिक भर घातली आहे. प्रदीप मुळ्ये यांचे सुबक नेपथ्य पन्हाळ्यातील त्या गेस्ट हाऊसचा आभास हुबेहूब निर्माण करते तर शीतल तळपदे यांची प्रकाशयोजना आणि अजित परब यांचे पार्श्वसंगीत नाटकातील गूढता वाढवण्यास महत्त्वाची भूमिका बजावते. वैभव जोशी यांची गीते आणि मंगल केंकरे यांची वेशभूषा यांमुळे नाटकाला एक वेगळीच उंची प्राप्त झाली आहे.

    कल्पक सदानंद जोशी आणि अमरजा गोडबोले यांच्या निर्मितीखालील हे नाटक, श्रीकांत तटकरे आणि राजेंद्र पै यांच्या मार्गदर्शनाखाली प्रेक्षकांसमोर आले आहे. एकूणच ‘सुभेदार गेस्ट हाऊस’ हे केवळ एक नाटक नसून प्रेक्षकांच्या बुद्धीला दिलेले एक आव्हान आहे ज्याचा शेवटचा धक्कादायक उलगडा सर्वांना चकित करून जातो.

  • कॅरी ऑन स्पायगिरी – विनोदाचा धमाका

    कॅरी ऑन स्पायगिरी – विनोदाचा धमाका

    मराठी रंगभूमीवर नेहमीच नवनवीन प्रयोग होत असतात परंतु काही प्रयोग प्रेक्षकांच्या मनावर कायमची भुरळ घालतात. ‘सवाईगंधर्व’ निर्मित आणि ‘अभिजात’ प्रकाशित ‘कॅरी ऑन स्पायगिरी’ हे नाटक अशाच एका वेगळ्या धाटणीचा अनुभव देणारे ठरले आहे.

    या नाटकाचे सर्वात मोठे आकर्षण म्हणजे जाहिरात विश्वातील बादशहा आणि अष्टपैलू कलाकार भरत दाभोळकर. त्यांनी या नाटकाच्या निमित्ताने मराठी रंगभूमीवर लेखक आणि दिग्दर्शक म्हणून आपले पाऊल ठेवले आहे. विशेष म्हणजे भरत दाभोळकर यांचे हे पहिलेच मराठी नाटक असून त्यांच्या गाजलेल्या ‘कॅरी ऑन स्पायिंग’ या इंग्रजी नाटकाचे हे मराठी रूपांतर आहे. एका जागतिक दर्जाच्या कथेला मराठी मातीतील विनोद आणि ढंगात सादर करण्याचा हा प्रयत्न खरोखरच कौतुकास्पद ठरला आहे.

    या नाटकाचे कथानक अत्यंत रंजक असून ते प्रामुख्याने हेरगिरी, राजकीय गोंधळ आणि चुकीच्या ओळखींभोवती फिरते. लेखकाने यात ‘मॅंगो पिकल’ स्टाईल म्हणजे लोणच्या प्रमाणे आंबट गोड अशा दोन्ही शैलींचा वापर करून राजकारणातील गंभीर विषयांना विनोदी फोडणी दिली आहे. कम्युनिझमच्या काळातील प्रेम आणि त्या काळात घडणाऱ्या अनपेक्षित घटनांचा हा एक अद्भुत अनुभव आहे.

    नाटकात घडणाऱ्या चुका एकमेकांबद्दल होणारे गैरसमज आणि त्यातून निर्माण होणारे प्रसंग प्रेक्षकांना खिळवून ठेवतात. संवादांमधील उपरोध आणि मराठी भाषेतील चपखल विनोद यामुळे हे नाटक एक दर्जेदार नाट्यकृती बनली आहे. नाटकाचा वेग इतका जबरदस्त आहे की प्रेक्षकांना पुढच्या क्षणी काय घडेल याची उत्सुकता कायम राहते.

    अभिनयाच्या बाबतीत बोलायचे झाले तर, नाटकात अनुभवी आणि तरुण कलाकारांचा सुरेख संगम पाहायला मिळतो. विजय पटवर्धन, राहुल पेठे, मुग्धा कर्णीक यांसारख्या कसलेल्या कलाकारांनी आपल्या अभिनयाने नाटकात जिवंतपणा आणला आहे. सोबतच सुयश पुरोहित, आकाश भडसावळे, गौरव निमकर, गीतांजली गाणगे या कलाकारांनीही आपापल्या भूमिका चोख बजावल्या आहेत. विशेषतः भरत दाभोळकर आणि मोहन आझाद यांची उपस्थिती नाटकाला एक वेगळीच उंची प्रदान करते.

    प्रत्येक कलाकाराचे कॉमिक टायमिंग इतके अचूक आहे की प्रेक्षागृहात हास्याचे कारंजे सतत उडत राहतात. कलाकारांच्या केमिस्ट्रीमुळे नाटकातील विनोद अधिक प्रभावीपणे प्रेक्षकांपर्यंत पोहोचतात. तांत्रिक बाजूनेही हे नाटक अत्यंत भक्कम आहे. सिद्धेश सावंत यांचे नेपथ्य कथानकाला साजेसे असून विलास हुमणे यांच्या प्रकाशयोजनेमुळे नाटकातील रहस्यमय वातावरण आणि विनोदी प्रसंग अधिक उठावदार दिसतात.

    साई-पियुष यांचे संगीत नाटकाच्या वेगाला अधिक गती देते तर मंगल केंकरे यांची वेशभूषा पात्रांच्या स्वभाववैशिष्ट्यांशी मिळतीजुळती आहे. निर्माते आकाश भडसावळे यांनी या नाटकाची निर्मिती मूल्ये जपली असून सूत्रधार आणि इतर सदस्यांच्या सहकार्याने ही कलाकृती प्रेक्षकांसमोर दिमाखात उभी राहिली आहे. एकंदरीत, निखळ मनोरंजनाची हमी देणारे हे नाटक म्हणजे प्रेक्षकांसाठी खरोखरच एक ‘हसण्याचा पासपोर्ट’ आहे जो तुम्हाला दैनंदिन तणावातून मुक्त करून आनंदाच्या जगात घेऊन जातो.

  • लाडकी विहीण योजना – हास्याचा धुमधडाका

    लाडकी विहीण योजना – हास्याचा धुमधडाका

    मराठी चित्रपटसृष्टी आणि रंगभूमीवरील विनोदाची राणी, अर्थात निर्मिती सावंत पुन्हा एकदा प्रेक्षकांना खळखळून हसवण्यासाठी सज्ज झाल्या आहेत. निमित्त आहे ते पंचशील एंटरटेनमेंट आणि अष्टविनायक यांची सहनिर्मिती असलेल्या ‘लाडकी विहीण योजना’ या नव्या कोऱ्या नाटकाचे. अनेक वर्षांच्या प्रदीर्घ विश्रांतीनंतर निर्मिती सावंत पुन्हा एकदा रंगभूमीवर पाऊल ठेवत असल्याने मराठी नाट्यवर्तुळात प्रचंड उत्सुकता निर्माण झाली आहे. विशेष म्हणजे या नाटकाच्या निमित्ताने एक तगडी अनुभवी टीम एकत्र आली असून हे नाटक कौटुंबिक आणि विनोदी अशा दोन्ही अंगाने प्रेक्षकांचे मनोरंजन करणार आहे.

    या नाटकाच्या नावावरूनच प्रेक्षकांमध्ये एक वेगळीच चर्चा रंगली आहे. सध्याच्या सामाजिक आणि राजकीय वातावरणात ‘योजना’ हा शब्द परवलीचा झाला असतानाच दोन विहिणींमधील गोड-तिखट नाते आणि त्यात सामावलेली ‘योजना’ नेमकी काय आहे हे पाहणे औत्सुक्याचे ठरेल. लेखक प्रथमेश शिवलकर यांनी विहीण या नात्याला एका वेगळ्या दृष्टिकोनातून मांडले असून दिग्दर्शक राजेश देशपांडे यांनी आपल्या अनुभवातून हे नाटक अतिशय खुसखुशीतपणे उभे केले आहे. निर्मिती सावंत यांची संवाद आणि त्यांचे विनोदाचे अचूक टायमिंग ही या नाटकाची सर्वात मोठी जमेची बाजू ठरणार आहे.

    नाटकाच्या निर्मिती मूल्यांबद्दल सांगायचे तर, लोकप्रिय अभिनेता आणि दिग्दर्शक प्रसाद ओक तसेच दिलीप जाधव यांनी या नाटकाच्या निर्मितीची धुरा सांभाळली आहे. प्रसाद ओक जेव्हा एखाद्या प्रोजेक्टशी जोडला जातो, तेव्हा त्यात नावीन्य आणि गुणवत्ता हमखास असते याचा प्रत्यय ‘लाडकी विहीण योजना’ मधूनही येतो. नेपथ्य, प्रकाशयोजना आणि विशेषतः संगीत या तांत्रिक बाजूंनी नाटकाला एक वेगळीच उंची प्राप्त करून दिली आहे. निर्मिती सावंत यांचे रंगभूमीवरील हे पुनरागमन केवळ एका पात्रापुरते मर्यादित नसून संपूर्ण कुटुंबाला एकत्र बसून आनंद घेता येईल अशा एका निखळ मनोरंजन सोहळ्यासारखे असणार आहे.

    निर्मिती सावंत यांच्या अभिनय प्रवासात ‘जाऊबाई जोरात’ किंवा इतर नाटकांनी जो इतिहास रचला होता त्याचीच पुनरावृत्ती ‘लाडकी विहीण योजना’ द्वारे होण्याची शक्यता आहे. विहिणी-विहिणींमधील इर्षा, एकमेकींवर कडी करण्याची वृत्ती आणि त्यातून उद्भवणारे हास्यकल्लोळ हे या नाटकाचे मूळ गाभा आहेत. नाटकाच्या शीर्षकात असलेला ‘लाडकी’ हा शब्द पात्राच्या स्वभाववैशिष्ट्याला अधोरेखित करतो. रसिक प्रेक्षकांसाठी ही एक पर्वणी असून मराठी रंगभूमीला पुन्हा एकदा सुगीचे दिवस येण्यासाठी अशा प्रकारच्या दर्जेदार विनोदी नाटकांची गरज असल्याचे मत समीक्षकांकडून व्यक्त केले जात आहे.

  • संगीत देवबाभळी – प्रपंच आणि परमार्थ

    संगीत देवबाभळी – प्रपंच आणि परमार्थ

    मराठी रंगभूमीवर संगीत नाटकांची परंपरा मोठी आहे पण आधुनिक काळात जुन्या संगीताचा गोडवा आणि नव्या विचारांची मांडणी यांचा सुवर्णमध्य साधणारे नाटक म्हणजे ‘संगीत देवबाभळी’. भद्रकाली प्रॉडक्शन्स निर्मित आणि प्राजक्त देशमुख लिखित-दिग्दर्शित या नाटकाने केवळ महाराष्ट्राचेच नव्हे तर जागतिक स्तरावर रसिक प्रेक्षकांचे लक्ष वेधून घेतले आहे. विठ्ठलाची भक्ती, तुकोबांचा विरक्तपणा आणि घराचा गाडा ओढणाऱ्या आवलीची ओढाताण यातून उभा राहणारा हा एक प्रवास आहे.

    संत तुकाराम महाराज विठ्ठलाच्या भक्तीत इतके तल्लीन झाले होते की त्यांना स्थळ, काळ आणि संसाराचे भान उरले नव्हते. मात्र त्याच वेळी त्यांची पत्नी अवली म्हणजे जिजाई मात्र संसाराच्या जबाबदाऱ्या मुलांचे संगोपन आणि आपल्या पतीची काळजी घेण्याच्या दुहेरीत अडकली होती. ही कथा सुरू होते देहूच्या डोंगरात जिथे दररोज संध्याकाळी अवली तुकोबांना शोधायला जाते. एका अशाच दुपारी, पतीसाठी जेवण घेऊन जाताना तिच्या पायात रानटी काटा रुततो आणि वेदनेने ती बेशुद्ध पडते.

    तिला जाग येते तेव्हा ती आपल्या घरात असते आणि एक अनोळखी स्त्री तिची सुश्रुषा करत असते. ती स्त्री म्हणजे स्वतःला ‘लखुबाई’ म्हणवणारी प्रत्यक्ष रखुमाई असते. हा या नाटकाचा सर्वात महत्त्वाचा ‘टर्निंग पॉईंट’ आहे.
    रखुमाई केवळ अवलीला मदत करायला आलेली नसते तर तिच्या मनात एक खोलवर शंका असते. जेव्हा अवली बेशुद्ध पडली होती. तेव्हा प्रत्यक्ष विठ्ठलाने खाली वाकून एका सामान्य स्त्रीच्या म्हणजे अवलीच्या पायाचा काटा काढला होता. जगाचा नियंता एका सामान्य स्त्रीच्या चरणांना स्पर्श का करतो? तिला विठ्ठलाच्या या कृतीचे उत्तर हवे होते. रखुमाईला वाटले होते की आवलीमध्ये काहीतरी दैवी शक्ती असेल पण प्रत्यक्षात तिला भेटते ती एक साधी, कष्टकरी पण स्वाभिमानी स्त्री!

    या नाटकात मानसी जोशी आणि शुभांगी सदावर्ते यांनी आपल्या अभिनयाने जिवंतपणा आणला आहे. आवलीच्या भूमिकेत असलेली चिडचिड, पतीबद्दलची ओढ आणि घरासाठी असलेली तगमग मानसी जोशी यांनी अत्यंत प्रभावीपणे मांडली आहे. तर दुसरीकडे रखुमाईची शांतता, कुतूहल आणि तिचा देवाशी असलेला हळवा संवाद शुभांगी सदावर्ते यांनी आपल्या संयत अभिनयातून सादर केला आहे.

    नाटकाचे सर्वात मोठे बलस्थान म्हणजे त्यातील संगीत. ‘संगीत देवबाभळी’ हे नाव सार्थ ठरवताना यात जुन्या अभिजात अभंगांना नव्या चालीत गुंफले आहे. साधे, ओघवते पण हृदयाला भिडणारे संगीत प्रेक्षकांना एका वेगळ्या आध्यात्मिक विश्वात घेऊन जाते. टाळ-मृदंगाच्या गजरात रंगणारे हे नाट्य केवळ धार्मिक न राहता मानवी नात्यांचा शोध घेणारे ठरते.

    हे नाटक आपल्याला शिकवते की भक्ती केवळ नामस्मरणात नसते तर ती कर्तव्यातही असते. विठ्ठल तुकोबांच्या कीर्तनात जितका रमतो तितकाच तो आवलीच्या प्रामाणिक संसारातही राबतो. संसाराला कंटाळलेली आवली आणि देवाच्या भक्तीचा हक्क विचारणारी रखुमाई, या दोन स्त्रियांचा संवाद म्हणजे मराठी रंगभूमीला लाभलेली एक कलात्मक देणगी आहे.मराठी मातीतील हा सांगीतिक अविष्कार आता जागतिक स्तरावर पोहोचला असून तो प्रत्येक मराठी माणसाने एकदा तरी अनुभवावा असाच आहे.

  • ही दोस्ती तुटायची नाय – लग्नानंतरची मैत्री

    ही दोस्ती तुटायची नाय – लग्नानंतरची मैत्री

    नात्यामध्ये जेव्हा संवादाची जागा दीर्घ मौन घेते तेव्हा पंचवीस वर्षांचे समृद्ध सहजीवनही एका अनपेक्षित वळणावर येऊन थबकते. ‘अष्टविनायक’ आणि ‘नाट्यलीला थिएटर्स’ निर्मित ‘ही दोस्ती तुटायची नाय’ हे नाटक अशाच एका मध्यमवयीन जोडप्याची गोष्ट सांगते जे आपल्या लग्नाचा रौप्य महोत्सव साजरा केल्यानंतर घटस्फोट घेण्याचा निर्णय घेतात. लेखकाने या गंभीर विषयाला विनोदाची आणि भावूक क्षणांची अशी काही जोड दिली आहे की प्रेक्षक नाटकात पूर्णपणे गुंतून जातात.

    नाटकाची सुरुवात होते ती एका विस्कटलेल्या संसाराच्या चित्राने. ज्या जोडप्याने २५ वर्षे एकत्र काढली ज्यांनी एकमेकांचे सुख-दुःख जवळून पाहिले ते आज न्यायालयाच्या उंबरठ्यावर उभे आहेत. मात्र, कायदेशीर प्रक्रियेचा भाग म्हणून त्यांना एका समुपदेशक दाम्पत्याला भेटणे अनिवार्य असते. या भेटीदरम्यान त्यांच्या नात्यातील अनेक थर हळूहळू उलगडत जातात. जुन्या आठवणी एकमेकांबद्दलच्या लहान-मोठ्या तक्रारी, हरवलेले प्रेम आणि मनाच्या कोपऱ्यात दडून राहिलेले हळवे भाव अतिशय प्रभावीपणे समोर येतात. लेखकाने या संवादांमधून हे सिद्ध केले आहे की घटस्फोटामागे नेहमीच एखादं मोठं कारण असतं असं नाही तर कधीकधी छोट्या गोष्टींकडे झालेलं दुर्लक्षही नातं संपवायला कारणीभूत ठरतं.

    या नाटकाचे सर्वात मोठे वैशिष्ट्य म्हणजे सुमीत राघवन आणि चिन्मयी सुमीत यांची जुगलबंदी. या दोन कसलेल्या कलाकारांनी आपल्या नैसर्गिक अभिनयाने पात्रांमध्ये जिवंतपणा आणला आहे. पती-पत्नीमधील तणाव आणि तरीही एकमेकांबद्दल वाटणारी ओढ त्यांनी आपल्या डोळ्यांतून आणि देहबोलीतून समर्थपणे व्यक्त केली आहे. सुमीत राघवन यांचा कॉमिक टायमिंग आणि चिन्मयी सुमीत यांचा शांत पण प्रभावी वावर नाटकाची उंची वाढवतो. तरुण पिढीचे प्रतिनिधित्व करणारे अमृता बने आणि शुभंकर एकबोटे यांनी समुपदेशक दाम्पत्याची भूमिका चोख बजावली आहे. दोन पिढ्यांमधील विचारांची ही देवाणघेवाण नाटकाला अधिक प्रगल्भ बनवते. दिग्दर्शक सूरज पारसनीस यांनी नाटकाचा वेग आणि भावूक क्षण यांचा उत्तम समतोल साधला आहे.

    नाटक केवळ एका जोडप्याच्या भांडणाची कथा नसून ते आजच्या काळात हरवत चाललेल्या सुसंवादावर भाष्य करते. पती-पत्नीमधील नातं केवळ कर्तव्यापुरतं किंवा मुलांच्या जबाबदारीपुरतं मर्यादित न राहता त्यात ‘मैत्री’ असणं किती गरजेचं आहे. हे यातून प्रकर्षाने जाणवते. जेव्हा दोन व्यक्तींमधील मैत्री संपते तेव्हाच नात्यात दुरावा निर्माण होतो. हे नाटक सांगते की पन्नाशी ओलांडली असली तरी नात्यात नवीनपणा आणि उबदारपणा टिकवून ठेवणे शक्य आहे. गरज आहे ती फक्त एकमेकांना पुन्हा एकदा समजून घेण्याची.

    ‘ही दोस्ती तुटायची नाय’ हे नाटक हसवता हसवता डोळ्यांच्या कडा ओलावते आणि प्रेक्षागृहातून बाहेर पडताना विचार करायला लावते. ओंकार गोखले यांचे खुसखुशीत संवाद आणि सूरज पारसनीस यांचे दिग्दर्शन यामुळे हे नाटक मराठी रंगभूमीवर एक वेगळा ठसा उमटवण्यात यशस्वी झाले आहे. ज्यांना आपल्या नात्यातील हरवलेली मैत्री पुन्हा शोधायची आहे आणि ज्यांना दर्जेदार अभिनयाचा अनुभव घ्यायचा आहे. अशा सर्व वयोगटातील प्रेक्षकांनी हे नाटक आवर्जून पाहावे. हे नाटक आपल्याला पुन्हा एकदा प्रेमात पडायला आणि नाती जपायला शिकवते.

  • लग्न पंचमी – संसाराची नवी गोष्ट!

    लग्न पंचमी – संसाराची नवी गोष्ट!

    मराठी रंगभूमीवर कौटुंबिक विषयांची मांडणी करताना अनेकदा साचेबद्धपणा येतो मात्र मयसभा निर्मित आणि स्वप्नगंधामृत प्रकाशित ‘लग्न पंचमी’ हे नाटक त्याला छेद देत एक नवा आणि टवटवीत अनुभव सादर करते. लेखिका मधुगंधा कुलकर्णी आणि दिग्दर्शक निपुण धर्माधिकारी या जोडगोळीने लग्नसंस्थेकडे पाहण्याचा एक अत्यंत आधुनिक आणि प्रगल्भ दृष्टिकोन मांडला आहे.

    या नाटकाची मूळ संकल्पना अतिशय रंजक आहे “लग्न हे केवळ एका व्यक्तीशी नसून, त्या व्यक्तीमध्ये दडलेल्या अनेक वेगवेगळ्या स्वभावछटांशी झालेले असते.” संसाराच्या प्रवासात जोडीदाराची ही बदलती रूपं कशी हाताळायची, यावर हे नाटक खुसखुशीत भाष्य करते. कथानकात नवरा-बायकोच्या दैनंदिन आयुष्यातील साधे, छोटेखानी पण तितकेच महत्त्वाचे प्रसंग गुंफले असून संवाद अत्यंत टोकदार आणि वास्तववादी असल्याने प्रेक्षकांना हे नाटक आपल्याच घराची गोष्ट वाटते. लेखिकेने मानवी स्वभावातील विसंगती आणि त्यातून निर्माण होणारी गंमत अतिशय कौशल्याने टिपली आहे.

    दिग्दर्शक निपुण धर्माधिकारी यांनी विषयाचे गांभीर्य आणि विनोदाचा समतोल उत्तम राखला असून नाटकाचा वेग कुठेही मंदावत नाही. आधुनिक नेपथ्य आणि प्रसंगानुरूप बदलणारी प्रकाशयोजना नाटकाची दृश्य भव्यता वाढवतात. संसारातील ताणतणाव मांडताना कुठेही जडत्व न आणता दिग्दर्शकाने खेळाडूवृत्तीने विषयाची मांडणी केली आहे. नाटकाचे मुख्य आकर्षण म्हणजे स्वप्नील जोशी आणि अमृता खानविलकर यांची जोडी. बऱ्याच काळानंतर हे दोन लोकप्रिय कलाकार रंगमंचावर एकत्र आले आहेत.

    स्वप्नील जोशीने आपल्या सहज आणि ओघवत्या अभिनयाने प्रेक्षकांची मने जिंकली आहेत. तर अमृता खानविलकरची रंगमंचावरील ऊर्जा आणि तिचे कॉमिक टायमिंग नाटकाला एक वेगळीच उंची देते. या दोघांमधील केमिस्ट्री संसारातील प्रेम आणि खटके दोन्ही प्रभावीपणे अधोरेखित करते. त्यांना सुनील अभ्यंकर आणि स्वतः मधुगंधा कुलकर्णी यांनी आपल्या प्रगल्भ अभिनयाने मोलाची साथ दिली आहे.

    थोडक्यात सांगायचे तर ‘लग्न पंचमी’ हे केवळ करमणूक करणारे नाटक नसून ते नात्यातील बदलांचा स्वीकार करायला शिकवणारे एक प्रबोधनपर भाष्य आहे. लग्नाकडे ‘परीकथा’ म्हणून न पाहता, ते एक जिवंत आणि धडधडणारे नाते आहे, हे नाटक प्रेक्षकांच्या मनावर बिंबवते. निखळ मनोरंजन, कसदार अभिनय आणि दर्जेदार संहितेमुळे हे नाटक मराठी रंगभूमीवरील एक महत्त्वाची कलाकृती ठरली आहे. आजच्या काळातील धावपळीच्या आयुष्यात नवरा-बायकोच्या नात्यात येणारे बदल, अपेक्षा आणि त्यातून होणारे गैरसमज यावर हे नाटक मार्मिक भाष्य करते. दर्जेदार नाटक पाहू इच्छिणाऱ्या प्रेक्षकांसाठी हे नाटक नक्कीच चुकवू नये असे आहे.

  • ॲनिमल – माणसातील पशूचा अस्वस्थ करणारा प्रवास

    ॲनिमल – माणसातील पशूचा अस्वस्थ करणारा प्रवास

    मराठी रंगभूमीवर सध्या नवनवीन प्रयोगांची लाट आली असताना ज्येष्ठ अभिनेते महेश मांजरेकर लिखित आणि दिग्दर्शित ‘ॲनिमल’ या नाटकाने प्रेक्षकांचे विशेष लक्ष वेधून घेतले आहे. या नाटकाचे सर्वात महत्त्वाचे आकर्षण म्हणजे अष्टपैलू अभिनेता सिद्धार्थ जाधव याचे तब्बल आठ वर्षांनंतर रंगमंचावर झालेले पुनरागमन. हे नाटक केवळ एक सादरीकरण नसून मानवी मनाच्या गुंतागुंतीच्या पदरांचा आणि त्यातील दडलेल्या हिंस्त्र प्रवृत्तीचा शोध घेणारा एक अस्वस्थ करणारा अनुभव आहे. सिद्धार्थ जाधव या नाटकाचा निर्माताही असून त्याने आपल्या आई-वडिलांच्या स्मरणार्थ सुरू केलेल्या ‘ताराराम’ या निर्मिती संस्थेची ही पहिलीच कलाकृती आहे.

    नाटकाची कथा पंढरपूरजवळच्या एका छोट्या गावातून आलेल्या दत्तात्रय ऊर्फ ‘दत्तू’ मांजरसुंभेकर या तरुणाभोवती फिरते. डोळ्यांत चित्रपटसृष्टीचा महानायक होण्याचे स्वप्न घेऊन तो मुंबईसारख्या मायानगरीत येतो. निरागसता आणि आशेने भरलेला दत्तू लवकरच शहराच्या कठोर वास्तवाला सामोरा जातो. सतत मिळणारी नकारघंटा, पावलोपावली होणारा अपमान आणि महानगरातील भीषण एकाकीपणा त्याच्या स्वप्नांना तडे देऊ लागतो. रंगमंचावर एकटाच उभा राहून तो कधी स्वतःशी, कधी या शहराशी, तर कधी काल्पनिक लोकांशी संवाद साधतो. त्याचा हा संघर्ष कधी उपरोधिक विनोदातून, तर कधी काळजाचा थरकाप उडवणाऱ्या स्वगतांतून उलगडत जातो.

    हळूहळू दत्तूच्या व्यक्तिमत्त्वातील मोहक हसऱ्या रूपाच्या आड दडलेली चीड, निराशा आणि वेडेपणाची चाहूल स्पष्ट होऊ लागते. शहराच्या स्पर्धेत टिकून राहताना त्याच्यातील माणुसकी हरवत जाते आणि एक हिंस्त्र पशू जागा होऊ लागतो. सिद्धार्थ जाधवने या नाटकात दुहेरी भूमिका साकारली असून, त्याने अभिनयाची पराकाष्ठा केली आहे. एका साध्या तरुणापासून ते मानसिक गोंधळात अडकलेल्या एका अस्वस्थ जीवापर्यंतचा प्रवास त्याने अत्यंत ताकदीने उभा केला आहे. महेश मांजरेकर यांच्या धारदार लेखणीमुळे आणि दिग्दर्शकीय कौशल्यामुळे हे नाटक प्रेक्षकांना खिळवून ठेवते.

    या नाटकाच्या तांत्रिक बाजूही तितक्याच प्रबळ आहेत. संदेश बेंद्रे यांचे नेपथ्य आणि श्याम चव्हाण यांची प्रकाशयोजना कथानकातील ताण वाढवण्यास मदत करते. सायली पांगारे यांची वेशभूषा आणि बिपीन येरूनकर यांची रंगभूषा पात्राला अधिक उठावदार बनवते. हे नाटक महत्त्वाकांक्षा आणि जिद्दीच्या सीमारेषेवर उभे राहून प्रेक्षकांना एक गंभीर प्रश्न विचारते की स्वप्न पूर्ण करण्यासाठी धडपडणारा तो तरुण खरोखरच यशस्वी झाला की या शहराने गिळंकृत केलेल्या असंख्य जीवांपैकी तोही एक ठरला? मानवी स्वभावधर्माचे दर्शन घडवणारे हे नाटक रसिकांसाठी एक वैचारिक मेजवानी आहे.

  • असेन मी..नसेन मी.. – उत्सव आयुष्याचा

    असेन मी..नसेन मी.. – उत्सव आयुष्याचा

    माणसाच्या आयुष्यात कधी परिस्थितीने, तर कधी स्वतःच्याच निर्णयांमुळे येणारे तुटलेपण आणि एकाकीपण आपण कसे स्वीकारतो, यावरच आपल्या उर्वरित आयुष्याचा प्रवास उत्सव ठरणार की माती हे अवलंबून असते. याच मानवी जगण्याचे सार मांडणारे, नातेसंबंधांमधील सूक्ष्म पदर उलगडणारे असेन मी… नसेन मी.. हे नाटक प्रेक्षकांना एका वेगळ्याच भावविश्वात घेऊन जाते.

    लेखक संदेश कुलकर्णी यांनी या नाटकाची मांडणी करताना केवळ एका कुटुंबाची गोष्ट न सांगता मानवी मनातील द्वंद्व आणि विशेषतः वृद्धत्वाच्या छटांना ज्या खुबीने स्पर्श केला आहे ते कौतुकास्पद आहे. स्त्रीत्व, भावना आणि स्मृतींच्या गुंत्यात अडकलेल्या तीन पिढ्यांचा हा प्रवास प्रत्येकाला आपल्या घरातील अनुभवांची आठवण करून देतो.

    नाटकाची सर्वात मोठी जमेची बाजू म्हणजे त्यातील सशक्त आणि कसदार अभिनय असून नीना कुळकर्णी आणि शुभांगी गोखले या दोन दिग्गज अभिनेत्रींनी आपल्या प्रगल्भ अभिनयाने रंगमंचावर एक वेगळीच उंची गाठली आहे. त्यांच्या देहबोलीतील सहजता आणि संवादांमधील आर्जव प्रेक्षकांच्या हृदयाला थेट भिडते. अमृता सुभाषने अभिनयासोबतच दिग्दर्शनाची धुराही तितक्याच समर्थपणे पेलली आहे. तिचे दिग्दर्शन कथानकातील संवेदनेला अधिक गहिरे करते. ज्यामुळे नाटकातील भावनिक प्रसंग कुठेही रेंगाळत नाहीत. मातृ-कन्या नात्यातील प्रेम, आदर आणि त्यासोबत येणारा वैचारिक संघर्ष या तिन्ही अभिनेत्रींनी अत्यंत उत्तम मांडला असून कुठेही अभिनयाचा अतिरेक किंवा पाल्हाळ जाणवत नाही.

    तांत्रिक बाजूंचा विचार करता हे नाटक सर्वार्थाने परिपूर्ण वाटते. प्रदीप मुळ्ये यांचे नेपथ्य आणि प्रकाशयोजना नाटकातील भावनिक वातावरणाला पूरक ठरते. साकेत कानेटकर यांचे संगीत प्रसंगांनुसार बदलत राहते आणि प्रेक्षकांना कथानकाशी जोडून ठेवते. श्वेता बापट यांची वेशभूषा पात्रांच्या स्वभावाशी एकरूप वाटते, तर सचिन गुरव यांचे पब्लिसिटी डिझाईन आणि वैभव शेटकर यांचे सोशल मीडिया व्यवस्थापन नाटकाचे वेगळेपण अधोरेखित करते. ‘स्क्रिप्टीज क्रिएशन्स’ आणि ‘रंगाई’ यांची ही निर्मिती आजच्या धावपळीच्या युगात विखुरत चाललेल्या नात्यांमधील ओलावा टिपण्यात पूर्णपणे यशस्वी ठरली आहे.

    थोडक्यात सांगायचे तर ‘असेन मी… नसेन मी..’ हे नाटक केवळ मनोरंजन करत नाही, तर ते वृद्धत्वाकडे आणि एकाकीपणाकडे पाहण्याचा एक नवा, सकारात्मक दृष्टिकोन देते. भावनांचा अवाजवी वापर टाळून नात्यांमधील गुंतागुंत सहजतेने उलगडणारे हे एक दर्जेदार कौटुंबिक नाटक आहे. ज्यांना नात्यांमधील सूक्ष्म गुंफण आणि कसदार अभिनयाची जुगलबंदी पाहायची आहे, त्यांच्यासाठी हे नाटक एक समृद्ध अनुभव आहे. एकाकीपणाला कुढत सोसण्यापेक्षा त्याला धीराने सामोरे जात आयुष्याचा उत्सव कसा करावा हे शिकवणारे हे नाटक प्रत्येकाने एकदा अनुभवायलाच हवे.

  • द दमयंती दामले – कौटुंबिक मनोरंजनाची गोड मेजवानी

    द दमयंती दामले – कौटुंबिक मनोरंजनाची गोड मेजवानी

    मराठी रंगभूमीने नेहमीच कौटुंबिक जिव्हाळ्याच्या विषयांना प्रेक्षकांपर्यंत पोहोचवले आहे. याच शृंखलेत आता ‘द दमयंती दामले : सासूबाईंचं चांगभलं’ हे नाटक रसिक प्रेक्षकांच्या मनावर अधिराज्य गाजवत आहे. हे नाटक म्हणजे केवळ हास्याचा खेळ नसून एकत्र कुटुंब पद्धतीतील गोडवा आणि नात्यांमधील ओढाताण यांचा एक सुरेख संगम आहे.

    नाटकाच्या शीर्षकाप्रमाणेच दमयंती दामले ही व्यक्तिरेखा संपूर्ण कथानकाचा कणा आहे. आपल्या तत्त्वांवर ठाम असणाऱ्या आणि स्पष्टवक्तेपणामुळे घरादारावर वचक निर्माण करणाऱ्या सासूबाईंची ही गोष्ट प्रेक्षकांना सुरुवातीपासून शेवटपर्यंत खिळवून ठेवते.

    नाटकाचे कथानक दमयंती दामले आणि त्यांची दोन मुले तसेच त्यांच्या सुनांच्या भोवती फिरते. दमयंती या स्वभावाने कडक आणि शिस्तप्रिय आहेत. त्यांचे आपल्या मुलांवर आणि सुनांवर मनापासून प्रेम आहे परंतु कुटुंबाने कोणत्याही परिस्थितीत एकाच छताखाली राहावे असा त्यांचा ठाम आग्रह असतो. दुसरीकडे आजच्या पिढीतील मुले आणि सुनांना स्वतःचे वेगळे विश्व आणि स्वतंत्र संसार थाटण्याची ओढ लागलेली असते. या वैचारिक मतभेदातूनच घरात एक प्रकारचे युद्धाचे वातावरण निर्माण होते. मात्र हे युद्ध गंभीर नसून अत्यंत मिश्किल आणि विनोदी आहे. मुले आणि सुना जेव्हा जेव्हा घराबाहेर पडण्यासाठी नवीन युक्त्या शोधतात तेव्हा तेव्हा सासूबाई आपल्या अनुभवाच्या जोरावर त्यांना कशा प्रकारे तोंड देतात. हे पाहणे अत्यंत रंजक ठरते.

    नात्यांमधील प्रेम टिकवून ठेवतानाच स्वतःच्या स्वातंत्र्यासाठी सुरू असलेली ही धडपड नाटकात अत्यंत खुसखुशीत संवादांच्या माध्यमातून मांडण्यात आली आहे. घरातील प्रत्येक सदस्य एकमेकांवर मात करण्यासाठी जे डावपेच आखतो, त्यातून निर्माण होणारा गोंधळ प्रेक्षकांना खळखळून हसवतो. एकत्र राहिल्यामुळे उडणारे खटके आणि दुरावल्यामुळे निर्माण होणारी हुरहुर या दोन्ही भावनांचे दर्शन दिग्दर्शकाने अत्यंत प्रभावीपणे घडवले आहे. नाटकातील अनपेक्षित वळणे प्रेक्षकांची उत्सुकता सतत ताजी ठेवतात.

    अभिनयाच्या आघाडीवर विशाखा सुभेदार यांनी आपल्या प्रगल्भ अभिनयाने दमयंती दामले ही व्यक्तिरेखा अजरामर केली आहे. त्यांचे संवादफेकीचे कसब आणि चेहऱ्यावरील हावभाव यामुळे सासूबाईंचे पात्र प्रेक्षकांच्या मनावर ठसते. विशाखा सुभेदार यांच्या जोडीला सागर खेडेकर, संजीव तांडेल, सुकन्या काळण आणि पल्लवी वाघ या सर्वच कलाकारांनी आपापल्या पात्रांना योग्य न्याय दिला आहे. प्रत्येक कलाकाराचे सादरीकरण इतके नैसर्गिक आहे की, प्रेक्षकांना हे आपल्याच घरातील प्रसंग वाटू लागतात. कुठेही रेंगाळत न जाता कथानक वेगाने पुढे सरकते, हे या नाटकाचे मोठे यश आहे.

    एकूणच ‘द दमयंती दामले’ हे नाटक संपूर्ण कुटुंबाने एकत्र बसून पाहण्यासारखा एक उत्तम कौटुंबिक सोहळा आहे. नात्यांमधील ओलावा आणि विनोदी प्रसंग यामुळे हे नाटक केवळ मनोरंजकच नाही तर अंतर्मुख करणारेही ठरते. सासू आणि सुनांच्या नात्यातील नवीन पैलू उलगडणारे हे नाटक मराठी रंगभूमीवरील एक यशस्वी कलाकृती ठरली आहे. निखळ आनंद आणि कौटुंबिक मूल्यांची जपणूक करणाऱ्या या नाटकाला रसिकांचा उदंड प्रतिसाद मिळत आहे.

  • जर तरची गोष्ट – तुटणाऱ्या नात्याची अतूट ओढ

    जर तरची गोष्ट – तुटणाऱ्या नात्याची अतूट ओढ

    सोनल प्रॉडक्शन्स निर्मित आणि प्रिया बापट यांची प्रस्तुती असलेले ‘जर तरची गोष्ट’ हे नाटक सध्या मराठी रंगभूमीवर अभिनव विषयामुळे चर्चेचा विषय ठरत आहे. इरावती कर्णिक यांच्या लेखणीतून उतरलेले आणि अद्वैत दादरकर व रणजित पाटील यांनी दिग्दर्शित केलेले हे नाटक केवळ दोन पात्रांची कथा नसून ती आजच्या काळातील प्रत्येक व्यक्तीची व्यथा मांडणारी गोष्ट आहे. हल्लीच्या पिढीमध्ये ब्रेकअप आणि घटस्फोट या संकल्पनांकडे पाहण्याचा दृष्टिकोन बदलला आहे.

    अनेकांना या गोष्टी सहज आणि सोप्या वाटू लागल्या आहेत, किंबहुना तसा माईंडसेटच तयार झाला आहे. अशा या गुंतागुंतीच्या काळात प्रिया बापट आणि उमेश कामत ही लाडकी जोडी बऱ्याच वर्षांनी एकत्र येऊन नात्यांमधील ‘जर-तर’चा हिशोब मांडत आहे.


    नाटकाचे कथानक राधा आणि समर या दोन पात्रांभोवती फिरते. प्रेमात पडणे, लग्न करणे आणि दुर्दैवाने घटस्फोटापर्यंत पोहोचणे हा त्यांचा प्रवास असला तरी, कागदावरचे नाते संपल्यावर मनातील ओढ आणि जुन्या सवयी इतक्या लवकर सुटतात का, हा प्रश्न नाटक प्रकर्षाने उपस्थित करते. आयुष्यात एकट्याने जगणे ही निवड असू शकते, पण त्यात खरी गंमत आणण्यासाठी कुणीतरी आपले असावे लागतेच. मात्र, हे करताना स्वतःचे अस्तित्व पूर्णपणे विसरून नात्यात वाहून जाणेही धोक्याचे असते. या दोन टोकांमधील सुवर्णमध्य कसा साधावा आणि नाते कसे बहरावे, याचे अत्यंत तरल दर्शन या नाटकातून घडते. “तुझं आणि माझंच्या मध्ये थोडं ‘आपलं’ व्हावं,” ही या नाटकाने मांडलेली सोपी पण खोलवर जाणारी व्याख्या प्रेक्षकांच्या मनाला भिडते.


    नाटकामध्ये एक अतिशय मार्मिक संवाद आहे की, “आपला काळच प्रॉब्लेमॅटिक आहे.” ही ओळ आजच्या तरुण पिढीची खरी समस्या अधोरेखित करते. जुन्या पिढीचे नाते टिकवण्याचे मार्ग आजच्या तरुणांना मान्य नाहीत आणि स्वतःचे नवीन मार्ग त्यांना अद्याप सापडलेले नाहीत. त्यामुळे ही पिढी भूतकाळातील ‘जर’ आणि भविष्यातील ‘तर’ यांच्या चक्रात अडकली आहे. केवळ दोन व्यक्तींच्या भेटीत लग्नाचा निर्णय घेणारी आणि अवघ्या दोन वर्षांत विभक्त होणारी माणसे आजच्या वास्तवाचा भाग आहेत. या प्रक्रियेत नात्यातील जादू आणि खरी मजा शोधण्याआधीच हरवून जाते. ‘जर तरची गोष्ट’ हे नाटक याच हरवलेल्या संवादाचा शोध घेण्याचा प्रयत्न करते.


    अभिनयाबद्दल बोलायचे झाले तर प्रिया बापट दीर्घकाळानंतर रंगभूमीवर परतली असून तिने आपला ठसा पुन्हा एकदा उमटवला आहे. उमेश कामतसोबतची तिची केमिस्ट्री नेहमीप्रमाणेच प्रेक्षकांना खिळवून ठेवते. त्यांच्या जोडीला आशुतोष गोखले आणि पल्लवी अजय यांच्या भूमिकांनी नाटकाला पूर्णत्व दिले आहे. काही नाती ही घुसमट वाढवणारी असतात, तर काही वेळा केवळ आपल्या माणसाने पूर्ण वेळ आपल्यासाठीच असावे ही अपेक्षा नात्याची वीण विसकटते. ही स्वभाववैशिष्ट्ये आशुतोष आणि पल्लवीच्या पात्रांतून प्रभावीपणे मांडली आहेत. या चौघांचा अभिनय पाहताना प्रेक्षकांना आपण स्वतःच त्या परिस्थितीत आहोत, अशी जाणीव होते.


    नाटकाच्या तांत्रिक बाजूबद्दल बोलायचे झाले तर विशेषतः संगीत, अत्यंत प्रभावी आहे. नाटकातील ‘जर-तरचं गाणं’ आधीच प्रेक्षकांच्या पसंतीस उतरले असून ते कथेच्या प्रवाहात अधिक भर टाकते. सुरुवातीला प्रोमो पाहून हे नाटक निव्वळ रोमँटिक असेल असे वाटले होते, परंतु प्रत्यक्षात ते आजच्या काळातील नात्यांची वास्तववादी मांडणी करणारे ठरले आहे. म्हणूनच या नाटकाला केवळ तरुणांचाच नव्हे, तर आजी-आजोबा आणि पालकांचाही मोठा प्रतिसाद मिळत आहे. तुम्ही कोणत्याही नात्यात असा किंवा एकटे राहण्याचा निर्णय घेतलेला असो, ही गोष्ट प्रत्येकाने एकदा आवर्जून पाहायला हवी. नात्यातील ‘बेसिक’ प्रॉब्लेम समजून घेण्यासाठी हे नाटक एक उत्तम अनुभव ठरते.

  • वर वरचे वधू वर – लग्नाची एक गंमतीशीर गोष्ट

    वर वरचे वधू वर – लग्नाची एक गंमतीशीर गोष्ट

    मराठी रंगभूमीवर सध्या कौटुंबिक आणि विनोदी नाटकांची मोठी लाट आहे, पण या सगळ्यात मल्हार व कलाकारखाना निर्मित आणि शांताई प्रकाशित ‘वर वरचे वधू वर’ या नाटकाने आपली एक वेगळी आणि आधुनिक धाटणीची ओळख निर्माण केली आहे. लग्नाच्या गाठी स्वर्गात बांधल्या जातात असं म्हटलं जातं, पण या गाठी बांधताना जमिनीवर जो काही गोंधळ होतो, त्याचं अतिशय खुसखुशीत चित्रण या नाटकात करण्यात आलं आहे. मध्यमवर्गीय कुटुंबातील लग्नाच्या चालीरीती, आजच्या पिढीच्या अपेक्षा आणि त्यातून निर्माण होणारे पेचप्रसंग लेखक आणि दिग्दर्शकाने अत्यंत प्रभावीपणे मांडले आहेत.

    हे नाटक केवळ मनोरंजन करत नाही, तर आजच्या तरुणाईच्या लग्नसंस्थेकडे पाहण्याच्या दृष्टिकोनावरही मिश्किल भाष्य करते. या नाटकाच्या यशामागे तरुण आणि कल्पक फळीचा मोठा वाटा आहे. या नाटकाच्या लेखन आणि दिग्दर्शनाची दुहेरी धुरा विराजस कुलकर्णी याने सांभाळली आहे. विराजसच्या लेखणीतून उतरलेले चटपटीत संवाद आणि दिग्दर्शनातील नाविन्य प्रेक्षकांना शेवटपर्यंत खिळवून ठेवते. नाटकाचे कथानक अत्यंत रंजक आहे. नावाप्रमाणेच हे नाटक लग्नाळू मुले आणि त्यांच्यासाठी स्थळे शोधणाऱ्या पालकांच्या अवतीभवती फिरते. यात केवळ स्थळ बघण्याचा कार्यक्रम नाही, तर त्यामागे चालणारा दिखावा आणि त्यातून उडणारा विनोदी फज्जा प्रेक्षकांना खळखळून हसवतो.

    कथानकात असे काही अनपेक्षित ट्विस्ट येतात की, पुढच्या क्षणाला काय घडेल याचा अंदाज प्रेक्षक लावू शकत नाहीत. संवादांमधील चपखलपणा आणि टायमिंग यामुळे नाटकाची पकड सुरुवातीपासून शेवटपर्यंत कायम राहते. विशेषतः लग्न ठरवताना होणारी ओढाताण आणि मध्यमवर्गीय मानसिकतेचे दर्शन घडवणारे प्रसंग प्रेक्षकांना आपल्याच घरातले वाटतात.
    नाटकातील कलाकारांच्या फळीबद्दल बोलायचे झाले तर, यात आजच्या पिढीचे लाडके चेहरे पाहायला मिळत आहेत. सखी गोखले, सुव्रत जोशी आणि सूरज पारसनीस या त्रिकुटाने रंगमंचावर अक्षरशः धम्माल उडवून दिली आहे.

    सुव्रत आणि सखी यांच्यातील सहज संवाद आणि सूरज पारसनीस याने दिलेली विनोदी जोड यामुळे नाटकाला एक वेगळीच उंची मिळाली आहे. कलाकारांच्या कामाचा विचार करता, या नाटकातील प्रत्येक पात्राने आपल्या भूमिकेत जीव ओतला आहे. प्रमुख भूमिकेतील कलाकारांनी विनोदाचे अचूक टायमिंग साधले असून, गंभीर प्रसंगातही प्रेक्षकांच्या मनाचा ठाव घेण्याचे कौशल्य दाखवले आहे. या नाटकाची कास्टिंग ही या नाटकाची सर्वात मोठी जमेची बाजू आहे. प्रत्येक पात्राचा स्वभाव, त्यांच्या लकबी आणि संवादफेक यामुळे रंगमंचावर कमालीचा जिवंतपणा जाणवतो.


    नाटकाच्या तांत्रिक बाजूही तितक्याच भक्कम आहेत. प्रदीप पाटील यांचे नेपथ्य आणि तेजस देवधर यांची प्रकाशयोजना नाटकाच्या वातावरणात भर घालते. पात्रांचा लूक आणि व्यक्तिमत्त्व उठावदार करण्यात वेशभूषाकार कल्याणी कुलकर्णी-गुगळे यांचा मोठा वाटा आहे. तसेच, नाटकातील हालचाली आणि नृत्यातील सहजता फुलवा खामकर यांच्या कोरिओग्राफीमुळे अधिक प्रेक्षणीय झाली आहे. या सर्व तांत्रिक अंगांमुळे नाटक अधिक प्रभावी वाटते. प्रत्येक प्रवेशागणिक बदलणारे वातावरण आणि तांत्रिक अचूकता यामुळे प्रेक्षकांचा नाटकातील रस तसूभरही कमी होत नाही. संगीताचा वापरही प्रसंगांनुसार अतिशय योग्य पद्धतीने करण्यात आला आहे, जो नाटकाचा प्रभाव वाढवण्यास मदत करतो.


    ‘वर वरचे वधू वर’ या नाटकाने आतापर्यंत शेकडो प्रयोगांचा टप्पा यशस्वीपणे पार केला आहे. विशेष म्हणजे, इतके प्रयोग होऊनही या नाटकाची ओढ प्रेक्षकांमध्ये तसूभरही कमी झालेली नाही. आजही या नाटकाचे प्रयोग ‘हाऊसफुल्ल’ होत आहेत, हेच या नाटकाच्या यशाचे गमक आहे. तरुण प्रेक्षकांपासून ते ज्येष्ठ नागरिकांपर्यंत सर्वांना हे नाटक आपलेसे वाटते. सोशल मीडियापासून ते वर्तमानपत्रांपर्यंत सर्वत्र या नाटकाचे कौतुक होत असून, “एकदा पाहावेच असे नाटक” अशी पावती रसिक प्रेक्षकांकडून मिळत आहे. अनेक प्रेक्षक तर हे नाटक दोन-तीनदा पाहण्यासाठी पुन्हा नाट्यगृहात गर्दी करत आहेत. लोकांचा वाढता प्रतिसाद पाहता हे नाटक नवनवीन विक्रमांच्या दिशेने वाटचाल करत आहे. प्रेक्षकांच्या टाळ्या आणि शिट्ट्यांची दाद हेच या नाटकाच्या यशाचे खरे प्रमाणपत्र आहे.


    नाटकाचे यश हे केवळ विनोदावर अवलंबून नसून त्यातील संदेशावरही आहे. आजच्या काळात ‘मॅचमेकिंग’ करताना जे काही दिखाऊ प्रकार चालतात, त्यावर हे नाटक मार्मिक टिप्पणी करते. नाटकाच्या शेवटी मिळणारा संदेश प्रेक्षकांना विचार करायला भाग पाडतो. लग्नाकडे पाहण्याचा दृष्टिकोन हा केवळ वरवरचा नसावा, तर त्यात विचारांची आणि स्वभावाची सांगड असणे किती गरजेचे आहे, हे नाटक अतिशय हलक्या-फुलक्या पद्धतीने सांगून जाते. एका निखळ मनोरंजनासोबतच एक चांगला विषय घेऊन हे नाटक रंगभूमीवर दिमाखात सुरू आहे. विराजस कुलकर्णी यांची मेहनत आणि या तरुण कलाकारांचे अप्रतिम सादरीकरण यामुळे ‘वर वरचे वधू वर’ हे नाटक मराठी रंगभूमीवरील एक मैलाचा दगड ठरत आहे. नाटकातील कलाकारांनी ज्या आत्मविश्वासाने आणि सहजतेने आपली पात्रे उभी केली आहेत, ते पाहून प्रेक्षक भारावून जातात.


    थोडक्यात सांगायचे तर, जर तुम्हाला ताणतणाव विसरून मनमोकळेपणाने हसायचे असेल आणि आपल्या कुटुंबासोबत एका दर्जेदार कलाकृतीचा आनंद घ्यायचा असेल, तर ‘वर वरचे वधू वर’ हे नाटक नक्कीच पाहिले पाहिजे. या नाटकाचा डामडौल, त्यातील कलाकारांचे कौशल्य आणि रंजक वळणे तुम्हाला नक्कीच भुरळ घालतील. शेकडो प्रयोगांनंतरही नाटकाची ही घोडदौड अशीच सुरू राहणार, यात शंका नाही. मराठी रसिक प्रेक्षकांच्या प्रेमामुळे हे नाटक नवनवीन विक्रम प्रस्थापित करत आहे. सुव्रत, सखी आणि सूरज यांची जुगलबंदी पाहण्यासाठी रसिक प्रेक्षक नेहमीच उत्सुक असतात. ज्यांनी अजूनही हे नाटक पाहिले नाही, त्यांनी एकदा नाट्यगृहात जाऊन या हास्यकल्लोळाचा अनुभव नक्की घ्यावा अशी सुंदर कला निर्मिती या नाटकाची आहे.

  • चार हजार प्रयोगांनंतरही ऑल द बेस्टची गाडी सुसाट

    चार हजार प्रयोगांनंतरही ऑल द बेस्टची गाडी सुसाट

    मराठी रंगभूमीच्या इतिहासात काही अशी नाटके असतात, जी केवळ मनोरंजन करत नाहीत, तर काळाच्या पडद्याआड न जाता पिढ्यानपिढ्या प्रेक्षकांच्या मनावर अधिराज्य गाजवतात. या यादीत अग्रक्रमाने घेतले जाणारे नाव म्हणजे ‘ऑल द बेस्ट’. देवेंद्र पेम लिखित आणि सुरुवातीला चंद्रकांत कुलकर्णी यांनी दिग्दर्शित केलेले हे नाटक आजही त्याच उत्साहात, ऊर्जेने आणि नव्या रंगात रंगभूमीवर दिमाखात सुरू आहे.

    ४००० हून अधिक प्रयोगांचा टप्पा पार करूनही या नाटकाची क्रेझ तसूभरही कमी झालेली नाही, याचा प्रत्यय सध्या सुरू असलेल्या हाऊसफुल्ल दौऱ्यावरून येतो. हे नाटक एका आगळ्यावेगळ्या मैत्रीवर आणि प्रेमावर आधारित असून, मानवी भावभावनांचा एक अतिशय सुंदर प्रवास यात मांडण्यात आला आहे.

    ‘ऑल द बेस्ट’ची कथा तीन जिवलग मित्रांभोवती फिरते जे एकाच घरात एकत्र राहतात. या तिघांमध्येही काही शारीरिक उणिवा आहेत, मात्र त्यांच्या जिद्दीत आणि मैत्रीत कोणतीही उणीव नाही. विजय हा अंध आहे, चंद्रकांत उर्फ चांग हा बहिरा आहे आणि दिलीप हा मुका आहे. हे तिघे मित्र अनुक्रमे टेलिफोन बूथ, फूड ट्रक आणि एका म्युझिक स्टोअरमध्ये काम करून आपला उदरनिर्वाह करतात. त्यांच्या आयुष्यात ‘मोहिनी’ नावाची एक मुलगी येते, जी त्यांच्या दुकानात वारंवार येत असते. योगायोगाने हे तिघेही एकाच मुलीच्या प्रेमात पडतात. सुरुवातीला आपल्या अपंगत्वाच्या भीतीमुळे आणि न्यूनगंडामुळे ते तिच्याशी थेट संपर्क साधत नाहीत, परंतु जेव्हा ती अनपेक्षितपणे त्यांच्या घरी येते, तेव्हा त्यांना कळते की ते तिघेही एकाच मुलीच्या प्रेमात आहेत. तिथून सुरू होतो एक जबरदस्त विनोदी आणि तितकाच भावनिक प्रवास, जो प्रेक्षकांना खिळवून ठेवतो.

    लेखक देवेंद्र पेम यांनी या नाटकाची बांधणी अशा पद्धतीने केली आहे की, प्रेक्षकांना पहिल्या मिनिटापासून शेवटपर्यंत हास्याचा तुफान आनंद मिळतो. आपले अपंगत्व लपवून मोहिनीला प्रभावित करण्याचा प्रयत्न करताना होणारी या तिघांची फजिती आणि एकमेकांचे गुपित उघड करण्याची त्यांची धडपड प्रेक्षकांना खळखळून हसवते. अंध, बहिरे आणि मुके मित्र असलेल्या विनोदाच्या सखोल पैलूंचा शोध घेत, विडंबनात्मक आणि खुसखुशीत शैलीत हे नाटक सादर केले आहे. सुरुवातीच्या काळात चंद्रकांत कुलकर्णी यांच्या दिग्दर्शकीय कौशल्याने या नाटकाला एका वेगळ्या उंचीवर नेले होते. भरत जाधव, अंकुश चौधरी आणि संजय नार्वेकर या त्रिकुटाने आपल्या अभिनयाने या नाटकाचे सोने केले.

    आजही जुन्या पिढीतील प्रेक्षक या कलाकारांच्या टायमिंगच्या आठवणी काढतात. मात्र, काळाच्या ओघात या नाटकात बदल होत गेले आणि आता स्वतः लेखक देवेंद्र पेम यांनी या नाटकाच्या दिग्दर्शनाची धुरा आपल्या खांद्यावर घेतली आहे. त्यांच्या दिग्दर्शनाखाली या नाटकाने आधुनिक तंत्रज्ञान आणि नव्या ऊर्जेचा वापर करून प्रेक्षकांना पुन्हा एकदा आपलेसे केले आहे.
    मराठी रंगभूमीवर एकाच नाटकाचे ४००० प्रयोग होणे ही साधी गोष्ट नाही, पण ‘ऑल द बेस्ट’ने हे शक्य करून दाखवले आहे. विशेष म्हणजे, या नाटकाच्या पहिल्या संचाप्रमाणेच दुसऱ्या संचाने देखील ४००० हून अधिक प्रयोगांचा विक्रमी टप्पा गाठला आहे. सध्याच्या संचामध्ये निखिल चव्हाण, मयुरेश पेम आणि मनमीत पेम ही तरुण फळी नाटकातील प्रमुख पात्रे साकारत असून, त्यांनी जुन्या दिग्गज कलाकारांचा वारसा अत्यंत समर्थपणे पुढे चालवला आहे.

    या नवीन कलाकारांच्या संचानेही प्रेक्षकांकडून उदंड प्रतिसाद मिळवला असून, नाटकाची लोकप्रियता आजही अबाधित आहे. प्रेक्षकांच्या बदललेल्या आवडी-निवडीचे निकष असूनही, ‘ऑल द बेस्ट’ आजही तरुणांपासून वृद्धांपर्यंत सर्वांना आपलेसे वाटते, कारण यात असलेला निखळ विनोद आणि मनाला स्पर्श करणारे क्षण हे सार्वकालिक आहेत. हे नाटक केवळ हसवण्यासाठी नाही, तर ते जगण्याकडे बघण्याचा एक नवा दृष्टिकोन देते. शारीरिक व्यंगावर मात करून आनंदी कसे राहायचे आणि मैत्रीची ताकद काय असते, याचे हे नाटक एक उत्तम उदाहरण आहे. संवादांमधील अचूक टायमिंग, सिच्युएशनल कॉमेडी आणि त्या जोडीला असणारा भावनिक ओलावा ही या नाटकाची जमेची बाजू आहे.

    देवेंद्र पेम यांच्या लेखनातील आणि दिग्दर्शनातील बारकाव्यांमुळे प्रेक्षक नाटकात पूर्णपणे रमून जातात. असा एकही क्षण उरत नाही जिथे प्रेक्षकांच्या चेहऱ्यावर हसू नसेल. म्हणूनच हे नाटक पुन्हा पुन्हा पाहावेसे वाटते.’ऑल द बेस्ट’ हे केवळ एक नाटक नसून तो एक समृद्ध अनुभव आहे. जर तुम्ही अजूनही हे नाटक पाहिले नसेल किंवा पुन्हा एकदा त्या मैत्रीच्या विश्वात हरवून जायचे असेल, तर हे नाटक तुम्हाला तुमच्या मैत्रीच्या सोनेरी दिवसांची आठवण करून देईल यात शंका नाही.

    निखळ मनोरंजनाची हमी देणारे हे नाटक मराठी रंगभूमीचे लेणे ठरले आहे. शारीरिक उणिवांवर विनोदाच्या माध्यमातून भाष्य करताना कुठेही कोणाचा अपमान होणार नाही, याची काळजी घेत केलेली ही कलाकृती खरोखरच कौतुकास्पद आहे. तर, तयार व्हा आणि विनोदाच्या या रोलर कोस्टर राईडचा आनंद घ्या, कारण हे नाटक आपल्याला सांगते की परिस्थिती कशीही असो, आयुष्याला नेहमी ‘ऑल द बेस्ट’च म्हणायचे!