माणसाच्या आयुष्यात कधी परिस्थितीने, तर कधी स्वतःच्याच निर्णयांमुळे येणारे तुटलेपण आणि एकाकीपण आपण कसे स्वीकारतो, यावरच आपल्या उर्वरित आयुष्याचा प्रवास उत्सव ठरणार की माती हे अवलंबून असते. याच मानवी जगण्याचे सार मांडणारे, नातेसंबंधांमधील सूक्ष्म पदर उलगडणारे असेन मी… नसेन मी.. हे नाटक प्रेक्षकांना एका वेगळ्याच भावविश्वात घेऊन जाते.
लेखक संदेश कुलकर्णी यांनी या नाटकाची मांडणी करताना केवळ एका कुटुंबाची गोष्ट न सांगता मानवी मनातील द्वंद्व आणि विशेषतः वृद्धत्वाच्या छटांना ज्या खुबीने स्पर्श केला आहे ते कौतुकास्पद आहे. स्त्रीत्व, भावना आणि स्मृतींच्या गुंत्यात अडकलेल्या तीन पिढ्यांचा हा प्रवास प्रत्येकाला आपल्या घरातील अनुभवांची आठवण करून देतो.
नाटकाची सर्वात मोठी जमेची बाजू म्हणजे त्यातील सशक्त आणि कसदार अभिनय असून नीना कुळकर्णी आणि शुभांगी गोखले या दोन दिग्गज अभिनेत्रींनी आपल्या प्रगल्भ अभिनयाने रंगमंचावर एक वेगळीच उंची गाठली आहे. त्यांच्या देहबोलीतील सहजता आणि संवादांमधील आर्जव प्रेक्षकांच्या हृदयाला थेट भिडते. अमृता सुभाषने अभिनयासोबतच दिग्दर्शनाची धुराही तितक्याच समर्थपणे पेलली आहे. तिचे दिग्दर्शन कथानकातील संवेदनेला अधिक गहिरे करते. ज्यामुळे नाटकातील भावनिक प्रसंग कुठेही रेंगाळत नाहीत. मातृ-कन्या नात्यातील प्रेम, आदर आणि त्यासोबत येणारा वैचारिक संघर्ष या तिन्ही अभिनेत्रींनी अत्यंत उत्तम मांडला असून कुठेही अभिनयाचा अतिरेक किंवा पाल्हाळ जाणवत नाही.
तांत्रिक बाजूंचा विचार करता हे नाटक सर्वार्थाने परिपूर्ण वाटते. प्रदीप मुळ्ये यांचे नेपथ्य आणि प्रकाशयोजना नाटकातील भावनिक वातावरणाला पूरक ठरते. साकेत कानेटकर यांचे संगीत प्रसंगांनुसार बदलत राहते आणि प्रेक्षकांना कथानकाशी जोडून ठेवते. श्वेता बापट यांची वेशभूषा पात्रांच्या स्वभावाशी एकरूप वाटते, तर सचिन गुरव यांचे पब्लिसिटी डिझाईन आणि वैभव शेटकर यांचे सोशल मीडिया व्यवस्थापन नाटकाचे वेगळेपण अधोरेखित करते. ‘स्क्रिप्टीज क्रिएशन्स’ आणि ‘रंगाई’ यांची ही निर्मिती आजच्या धावपळीच्या युगात विखुरत चाललेल्या नात्यांमधील ओलावा टिपण्यात पूर्णपणे यशस्वी ठरली आहे.
थोडक्यात सांगायचे तर ‘असेन मी… नसेन मी..’ हे नाटक केवळ मनोरंजन करत नाही, तर ते वृद्धत्वाकडे आणि एकाकीपणाकडे पाहण्याचा एक नवा, सकारात्मक दृष्टिकोन देते. भावनांचा अवाजवी वापर टाळून नात्यांमधील गुंतागुंत सहजतेने उलगडणारे हे एक दर्जेदार कौटुंबिक नाटक आहे. ज्यांना नात्यांमधील सूक्ष्म गुंफण आणि कसदार अभिनयाची जुगलबंदी पाहायची आहे, त्यांच्यासाठी हे नाटक एक समृद्ध अनुभव आहे. एकाकीपणाला कुढत सोसण्यापेक्षा त्याला धीराने सामोरे जात आयुष्याचा उत्सव कसा करावा हे शिकवणारे हे नाटक प्रत्येकाने एकदा अनुभवायलाच हवे.