सह्याद्री मराठी वाहिनी

Author: सह्याद्री मराठी वृत्त

  • सनई चौघडे – चार लेकींची आई सतत शोधते जावई

    सनई चौघडे – चार लेकींची आई सतत शोधते जावई

    झी मराठी वाहिनी नेहमीच आपल्या प्रेक्षकांसाठी कौटुंबिक आणि नात्यांमधील ओलावा जपणारी कथानके घेऊन येत असते. याच परंपरेला साजेसा एक नवीन कौटुंबिक विषय घेऊन ‘सनई चौघडे’ ही मालिका १६ मार्च २०२६ पासून प्रेक्षकांच्या भेटीला येत आहे. नुकताच या मालिकेचा प्रोमो प्रदर्शित झाला असून आवाजाची दुनिया गाजवणारी राणी म्हणजेच अभिनेत्री मेघना एरंडे या मालिकेतून पुन्हा एकदा अभिनयाच्या मैदानात धमाकेदार पदार्पण करत आहे.

    या मालिकेचे नाव आणि त्याचा प्रोमो पाहून प्रेक्षकांमध्ये प्रचंड उत्सुकता निर्माण झाली आहे.
    या मालिकेचे कथानक एका मध्यमवर्गीय कुटुंबाभोवती फिरते, जिथे आई-वडिलांसमोर आपल्या चार उपवर लेकींच्या लग्नाचा मोठा प्रश्न आहे. मेघना एरंडे या मालिकेत एका जबाबदार आणि प्रेमळ आईची भूमिका साकारत आहे. तिची सर्वात मोठी चिंता म्हणजे आपल्या लेकींसाठी एक सुसंस्कृत आणि चांगला जावई शोधणे.

    प्रोमोमध्ये म्हटल्याप्रमाणे “चार लेकींची ती आई, जिची नजर सतत शोधते जावई.” या ओळीतूनच मालिकेचा गाभा स्पष्ट होतो. आजच्या काळात मुलींच्या लग्नासाठी पालकांची होणारी ओढाताण आणि त्या प्रवासात येणारे मिश्किल व भावूक टप्पे या मालिकेत पाहायला मिळतील. एखादा चमत्कार घडून दारी सनई चौघडे वाजणार का याची रंजक कथा म्हणजे ही मालिका आहे.


    मालिकेची स्टारकास्ट अगदी चपखल वाटते. मेघना एरंडे सोबतच ‘रात्रीस खेळ चाले’ फेम सुहास शिरसाट बाबांच्या भूमिकेत दिसणार आहेत. सुहास शिरसाट यांच्या नैसर्गिक अभिनयामुळे बाप-लेकींमधील नाते अधिक खुलणार यात शंका नाही. चार मुलींच्या भूमिकेत चिन्मयी साळवी, जुई गोगरी आणि रुची नेरुरकर यांसारख्या गुणी अभिनेत्री झळकणार आहेत. विशेषतः चिन्मयी साळवीने हिंदी मालिका ‘वागले की दुनिया’ मधून आपली ओळख निर्माण केली असल्याने तिच्या मराठीतील पदार्पणाची विशेष चर्चा आहे. तसेच, ‘तुझ्यात जीव रंगला’ फेम अभिनेता राज हंचनाळे मुख्य नायकाच्या भूमिकेत दिसणार असून त्याची आणि या लेकींची केमिस्ट्री कशी असेल हे पाहणे औत्सुक्याचे ठरेल.


    तांत्रिकदृष्ट्या मालिकेचा प्रोमो अत्यंत प्रसन्न आणि सकारात्मक वाटतो. मध्यमवर्गीय घराचे वातावरण, लग्नासाठी सुरू असलेली लगबग आणि आईच्या डोळ्यांतील काळजी हे सर्व पैलू प्रोमोमध्ये प्रभावीपणे मांडण्यात आले आहेत. रात्री ८:३० च्या मुख्य वेळेत म्हणजे प्राईम टाईम मध्ये ही मालिका प्रसारित होणार असल्याने झी मराठी पुन्हा एकदा आपल्या प्रेक्षकांना टीव्ही स्क्रीनसमोर खिळवून ठेवण्यासाठी सज्ज झाली आहे. मेघना एरंडेची अनेक वर्षांनंतरची ही पुनरावृत्ती तिच्या चाहत्यांसाठी आनंदाची बातमी आहे.

    थोडक्यात सांगायचे तर ‘सनई चौघडे’ ही मालिका केवळ मुलींच्या लग्नापुरती मर्यादित नसून ती आई-वडिलांच्या इच्छा, मुलींची स्वप्ने आणि बदलत्या काळातील नात्यांची वीण उलगडणारी ठरेल. झी मराठीवरील ही नवी कोरी मालिका मध्यमवर्गीय कुटुंबांना स्वतःच्या आयुष्यातील कथा वाटेल अशी आशा आहे. येत्या १६ मार्चपासून सुरू होणारा हा प्रवास प्रेक्षकांच्या मनावर किती अधिराज्य गाजवतो हे पाहणे महत्त्वाचे ठरेल.

  • द दमयंती दामले – कौटुंबिक मनोरंजनाची गोड मेजवानी

    द दमयंती दामले – कौटुंबिक मनोरंजनाची गोड मेजवानी

    मराठी रंगभूमीने नेहमीच कौटुंबिक जिव्हाळ्याच्या विषयांना प्रेक्षकांपर्यंत पोहोचवले आहे. याच शृंखलेत आता ‘द दमयंती दामले : सासूबाईंचं चांगभलं’ हे नाटक रसिक प्रेक्षकांच्या मनावर अधिराज्य गाजवत आहे. हे नाटक म्हणजे केवळ हास्याचा खेळ नसून एकत्र कुटुंब पद्धतीतील गोडवा आणि नात्यांमधील ओढाताण यांचा एक सुरेख संगम आहे.

    नाटकाच्या शीर्षकाप्रमाणेच दमयंती दामले ही व्यक्तिरेखा संपूर्ण कथानकाचा कणा आहे. आपल्या तत्त्वांवर ठाम असणाऱ्या आणि स्पष्टवक्तेपणामुळे घरादारावर वचक निर्माण करणाऱ्या सासूबाईंची ही गोष्ट प्रेक्षकांना सुरुवातीपासून शेवटपर्यंत खिळवून ठेवते.

    नाटकाचे कथानक दमयंती दामले आणि त्यांची दोन मुले तसेच त्यांच्या सुनांच्या भोवती फिरते. दमयंती या स्वभावाने कडक आणि शिस्तप्रिय आहेत. त्यांचे आपल्या मुलांवर आणि सुनांवर मनापासून प्रेम आहे परंतु कुटुंबाने कोणत्याही परिस्थितीत एकाच छताखाली राहावे असा त्यांचा ठाम आग्रह असतो. दुसरीकडे आजच्या पिढीतील मुले आणि सुनांना स्वतःचे वेगळे विश्व आणि स्वतंत्र संसार थाटण्याची ओढ लागलेली असते. या वैचारिक मतभेदातूनच घरात एक प्रकारचे युद्धाचे वातावरण निर्माण होते. मात्र हे युद्ध गंभीर नसून अत्यंत मिश्किल आणि विनोदी आहे. मुले आणि सुना जेव्हा जेव्हा घराबाहेर पडण्यासाठी नवीन युक्त्या शोधतात तेव्हा तेव्हा सासूबाई आपल्या अनुभवाच्या जोरावर त्यांना कशा प्रकारे तोंड देतात. हे पाहणे अत्यंत रंजक ठरते.

    नात्यांमधील प्रेम टिकवून ठेवतानाच स्वतःच्या स्वातंत्र्यासाठी सुरू असलेली ही धडपड नाटकात अत्यंत खुसखुशीत संवादांच्या माध्यमातून मांडण्यात आली आहे. घरातील प्रत्येक सदस्य एकमेकांवर मात करण्यासाठी जे डावपेच आखतो, त्यातून निर्माण होणारा गोंधळ प्रेक्षकांना खळखळून हसवतो. एकत्र राहिल्यामुळे उडणारे खटके आणि दुरावल्यामुळे निर्माण होणारी हुरहुर या दोन्ही भावनांचे दर्शन दिग्दर्शकाने अत्यंत प्रभावीपणे घडवले आहे. नाटकातील अनपेक्षित वळणे प्रेक्षकांची उत्सुकता सतत ताजी ठेवतात.

    अभिनयाच्या आघाडीवर विशाखा सुभेदार यांनी आपल्या प्रगल्भ अभिनयाने दमयंती दामले ही व्यक्तिरेखा अजरामर केली आहे. त्यांचे संवादफेकीचे कसब आणि चेहऱ्यावरील हावभाव यामुळे सासूबाईंचे पात्र प्रेक्षकांच्या मनावर ठसते. विशाखा सुभेदार यांच्या जोडीला सागर खेडेकर, संजीव तांडेल, सुकन्या काळण आणि पल्लवी वाघ या सर्वच कलाकारांनी आपापल्या पात्रांना योग्य न्याय दिला आहे. प्रत्येक कलाकाराचे सादरीकरण इतके नैसर्गिक आहे की, प्रेक्षकांना हे आपल्याच घरातील प्रसंग वाटू लागतात. कुठेही रेंगाळत न जाता कथानक वेगाने पुढे सरकते, हे या नाटकाचे मोठे यश आहे.

    एकूणच ‘द दमयंती दामले’ हे नाटक संपूर्ण कुटुंबाने एकत्र बसून पाहण्यासारखा एक उत्तम कौटुंबिक सोहळा आहे. नात्यांमधील ओलावा आणि विनोदी प्रसंग यामुळे हे नाटक केवळ मनोरंजकच नाही तर अंतर्मुख करणारेही ठरते. सासू आणि सुनांच्या नात्यातील नवीन पैलू उलगडणारे हे नाटक मराठी रंगभूमीवरील एक यशस्वी कलाकृती ठरली आहे. निखळ आनंद आणि कौटुंबिक मूल्यांची जपणूक करणाऱ्या या नाटकाला रसिकांचा उदंड प्रतिसाद मिळत आहे.

  • घरगुती जेवणाचा डबा व्यवसाय

    घरगुती जेवणाचा डबा व्यवसाय

    आजच्या वेगवान आणि धावपळीच्या युगात सकस तसेच घरगुती चवीच्या अन्नाची गरज मोठ्या प्रमाणावर वाढली आहे. नोकरीनिमित्त शहरात आलेले तरुण, शिक्षण घेणारे विद्यार्थी आणि व्यस्त जीवनशैलीमुळे स्वयंपाकासाठी वेळ देऊ न शकणारे नोकरदार वर्ग यांना नेहमीच स्वच्छ आणि रुचकर जेवणाची ओढ असते. अशा परिस्थितीत घरगुती जेवणाचा डबा हा व्यवसाय केवळ एक उत्पन्नाचे साधन न राहता सामाजिक निकड बनली आहे. महिलांसाठी आणि गृहिणींसाठी तर हा घरबसल्या सन्मानाने पैसे कमावण्याचा एक उत्तम मार्ग ठरत आहे, ज्यासाठी कोणत्याही मोठ्या व्यावसायिक जागेची गरज भासत नाही.

    हा व्यवसाय यशस्वीरीत्या चालवण्यासाठी स्वयंपाकघरातील नियोजनाला अनन्यसाधारण महत्त्व आहे. घरच्या घरी हा प्रकल्प सुरू करताना सुरुवातीला गॅस शेगडी, मोठी कढई, पातेली, प्रेशर कुकर आणि पोळपाट-लाटणे यांसारख्या मूलभूत भांड्यांची आवश्यकता असते. त्याचबरोबर अन्नाची गुणवत्ता टिकवून ठेवण्यासाठी दर्जेदार स्टीलचे डबे किंवा अन्न सुरक्षिततेचे निकष पाळणारे प्लास्टिकचे टिफिन वापरणे गरजेचे ठरते. विशेषतः अन्न पॅक करताना हातमोजे वापरणे, डोक्यावर जाळी लावणे आणि स्वयंपाकासाठी शुद्ध पाण्याची व्यवस्था करणे यांसारख्या स्वच्छतेच्या सवयी ग्राहकांचा विश्वास जिंकण्यासाठी अत्यंत आवश्यक आहेत.

    आर्थिक गुंतवणुकीचा विचार केला तर हा व्यवसाय अत्यंत कमी भांडवलात उभा राहू शकतो. साधारणपणे तीस हजार ते साठ हजार रुपयांच्या प्राथमिक गुंतवणुकीतून या व्यवसाय सुरू करता येतो. यात भांडी, डबे आणि पहिल्या महिन्याचा कच्चा माल यांचा समावेश होतो. सुरुवातीच्या काळात घरातील सदस्यांची मदत घेतल्यास मनुष्यबळावर होणारा खर्च वाचवता येतो. यामध्ये कामाची विभागणी करताना एका व्यक्तीने स्वयंपाकाची जबाबदारी घ्यावी, दुसऱ्याने भाजी चिरणे किंवा भांडी घासणे यांसारखी मदत करावी आणि तिसऱ्या व्यक्तीने वेळेवर डबे पोहोचवण्याची व्यवस्था सांभाळल्यास कामात सुसूत्रता येते.

    या व्यवसायातील नफ्याचे गणितही समाधानकारक आहे. सध्या बाजारात एका वेळच्या जेवणासाठी ऐंशी ते एकशे वीस रुपयांपर्यंत दर आकारला जातो, तर मासिक आधारावर ही रक्कम दोन हजार पाचशे ते साडेतीन हजार रुपयांच्या घरात असते. जर आपल्याकडे किमान तीस नियमित ग्राहक असतील, तर महिनाअखेरीस सर्व खर्च वजा जाता चांगला नफा हाती उरतो. अन्नाची चव आणि दर्जा कायम राखल्यास ग्राहकांची संख्या सातत्याने वाढत जाते आणि पर्यायाने उत्पन्नातही मोठी वाढ होऊ शकते.

    व्यवसायाचा विस्तार करण्यासाठी जाहिरात आणि प्रसिद्धीचा योग्य वापर करणे फायदेशीर ठरते. कार्यालये, बँका आणि महाविद्यालयांच्या परिसरात माहितीपत्रके वाटण्यासोबतच समाज माध्यमांचा प्रभावी वापर करून दररोजचा आहारक्रम लोकांपर्यंत पोहोचवता येतो. या व्यवसायाचा मूलमंत्र म्हणजे अन्नाची घरगुती चव आणि वक्तशीरपणा होय. दर आठवड्याला आहारक्रमात वैविध्य ठेवून आणि ग्राहकांच्या प्रतिसादाचा आदर करून हा व्यवसाय केवळ आर्थिकदृष्ट्या स्थिरच नाही, तर अत्यंत प्रतिष्ठित अशा उंचीवर नेऊन ठेवता येतो.

  • कानातील कृत्रिम दागिने निर्मिती

    कानातील कृत्रिम दागिने निर्मिती

    कृत्रिम कर्णफुलांच्या म्हणजेच कानातील दागिन्यांची निर्मिती हा अलंकार उद्योगातील वेगाने वाढणारा व्यवसाय मानला जातो. कमी खर्चात आकर्षक आणि फॅशननुसार बदलणारे दागिने तयार करता येत असल्यामुळे या उद्योगाला मोठी मागणी आहे. विशेषतः तरुणांमध्ये आणि महिलांमध्ये विविध प्रकारच्या कानातील कृत्रिम दागिन्यांचा वापर वाढला आहे. त्यामुळे लघुउद्योग आणि घरगुती उद्योग म्हणूनही हा व्यवसाय मोठ्या प्रमाणावर केला जातो.

    कानातील कृत्रिम दागिन्यांमध्ये झुमके, टॉप्स, लांब कानातले, वलयाकृती कानातले, स्टड्स आणि विविध डिझायनर प्रकार लोकप्रिय आहेत. सण, लग्नसमारंभ आणि दैनंदिन वापरासाठी वेगवेगळ्या प्रकारचे दागिने तयार केले जातात. बदलत्या फॅशननुसार सतत नवे नमुने तयार केल्यामुळे या उद्योगाची बाजारपेठ कायम सक्रिय राहते.

    हा उद्योग लघु व कुटीर उद्योग म्हणून ग्रामीण आणि शहरी भागात मोठ्या प्रमाणावर चालवला जातो. कमी भांडवलात सुरू करता येणारा आणि महिलांसाठी रोजगार निर्माण करणारा हा व्यवसाय मानला जातो. यासाठी कृत्रिम मोती, रंगीत मणी, पितळ किंवा इतर हलकी धातू, प्लास्टिक किंवा राळ, कानातल्यांचे हुक, पिन, वलये, सजावटीचे दगड, गोंद व रंग या कच्च्या मालाची आवश्यकता आहे.

    यासोबतच तार वाकवण्यासाठी लहान प्लायर, कटर, साचा किंवा डिझाइन बनविण्याची साधने, फाइल किंवा घासणी,         पॉलिश करण्याची साधने यांचीही गरज लागेल.  हा व्यवसाय ज्या जागेत करायचा आहे ती जागा स्वच्छ आणि प्रकाशमान असावी. तिथे टेबल, खुर्ची आणि साहित्य ठेवण्यासाठी कपाट किंवा डबे असावेत.  हा व्यवसाय सुरू करण्यासाठी जास्त भांडवल लागत नाही. कच्चा माल, साधने आणि पॅकिंगसाठी सुरुवातीला काही हजार रुपयांचे भांडवल पुरेसे ठरते. या दागिन्यांची विक्री स्थानिक बाजारपेठ, दागिन्यांची दुकाने, प्रदर्शन या ठिकाणी करता येते. समाज माध्यमांवर याविषयी पोस्ट टाकता येते. शिवाय ऑनलाइन विक्री करता येते. अशाप्रकारे कानातील कृत्रिम दागिन्यांच्या निर्मिती उद्योगाला चांगल्या संधी उपलब्ध होत आहेत.

  • वन पीस २ – महासागरातील थरार

    वन पीस २ – महासागरातील थरार

    नेटफ्लिक्सच्या ‘वन पीस’ या जगप्रसिद्ध लाईव्ह-ॲक्शन मालिकेचा दुसरा सीझन १० मार्च २०२६ रोजी जगभरात प्रदर्शित झाला असून, पहिल्या सीझनच्या अभूतपूर्व यशानंतर आता या मालिकेने अधिक भव्य स्वरूप धारण केले आहे. एइचिरो ओडा यांच्या गाजलेल्या जपानी मांगावर आधारित ही मालिका आता केवळ ॲनिमपुरती मर्यादित राहिलेली नाही, तर लाईव्ह-ॲक्शनमध्येही तिने लोकप्रियतेचे सर्व विक्रम मोडीत काढले आहेत.

    या सीझनमध्ये ‘स्ट्रॉ हॅट पायरेट्स’चा प्रवास आता ‘ईस्ट ब्लू’कडून ‘ग्रँड लाईन’ या जगातील सर्वात धोकादायक आणि गूढ समुद्राकडे वळला असून, संपूर्ण आठ भागांची ही मालिका प्रेक्षकांना एका थरारक अनुभवाकडे घेऊन जाते. या सीझनचे सर्वात मोठे आकर्षण म्हणजे कथेचा आवाका आणि त्यातील पात्रांची व्याप्ती होय. मंकी डी लुफीच्या भूमिकेत इनाकी गोडॉयने पुन्हा एकदा आपल्या जबरदस्त ऊर्जेने प्रेक्षकांची मने जिंकली आहेत.

    या प्रवासात लुफीसोबत त्याचे विश्वासू सहकारी झोरो, नॅमी, यूसोप आणि संजी हे सर्वजण नवीन आव्हानांचा सामना करताना दिसतात. मात्र, या सीझनचे मुख्य वैशिष्ट्य म्हणजे प्रेक्षकांचे अत्यंत लाडके पात्र ‘टोनी टोनी चॉपर’ याचे आगमन. एका रेनडिअरच्या रूपात असलेल्या या डॉक्टराचे पात्र आधुनिक व्हीएफएक्स तंत्रज्ञानाचा वापर करून अत्यंत वास्तववादी पद्धतीने पडद्यावर उतरवण्यात आले आहे, जे चाहत्यांसाठी मोठी पर्वणी ठरली आहे. तांत्रिकदृष्ट्या चॉपरचे सादरीकरण करणे हे निर्मात्यांसाठी मोठे आव्हान होते, परंतु त्यांनी ते अतिशय सफाईदारपणे पेलले आहे.

    ‘बॅरोक वर्क्स’ या शक्तिशाली गुन्हेगारी संघटनेचे आगमन हे या सीझनमधील संघर्षाचे मुख्य केंद्र आहे. या संघटनेचा गुप्त प्रमुख ‘मिस्टर झिरो’ उर्फ ‘क्रोकोडाईल’ आणि त्याची जोडीदार ‘मिस ऑल संडे’ उर्फ ‘निको रॉबिन’ यांनी कथेत एक वेगळेच वजन निर्माण केले आहे. याशिवाय ‘डॉक्टर कुरेहा’च्या भूमिकेत प्रख्यात अभिनेत्री केटी सगल आणि ‘डॉक्टर हिरुलुक’च्या भूमिकेत मार्क हेअरलिक यांच्या अभिनयाने कथेला भावनिक जोड दिली आहे.

    तसेच सेंडहिल राममूर्ती यांनी साकारलेली ‘नेफेरतारी कोब्रा’ ही भूमिका भारतीय प्रेक्षकांसाठी विशेष कौतुकास्पद ठरली आहे. या सर्व दिग्गज कलाकारांच्या समावेशामुळे हा सीझन अधिक परिपक्व आणि चुरशीचा झाला असून, प्रत्येक पात्राची मांडणी सखोल करण्यात आली आहे.

    लोकांनी ही मालिका का पाहावी, याची अनेक कारणे आहेत. पहिले महत्त्वाचे कारण म्हणजे यातील जागतिक दर्जाचे ‘वर्ल्ड बिल्डिंग’. दुसऱ्या सीझनमध्ये ‘लॉगटाऊन’ या शहरापासून ते ‘रिव्हर्स माउंटेन’ आणि ‘विस्की पीक’ सारख्या नयनरम्य पण तितक्याच धोकादायक ठिकाणांचे सादरीकरण डोळे दीपवणारे आहे. दुसरे कारण म्हणजे यातील ॲक्शन सीक्वेन्स. प्रत्येक पात्राच्या विशेष शक्ती, जसे की लुफीचे रबरी शरीर किंवा झोरोची तलवारबाजी, याचे चित्रण पहिल्या सीझनपेक्षा अधिक प्रगत तंत्रज्ञानाने करण्यात आले आहे. तिसरे महत्त्वाचे कारण म्हणजे कथेतील राजकीय आणि सामाजिक पैलू. यात केवळ खजिन्याचा शोध नाही, तर सत्तासंघर्ष, अंतर्गत गटबाजी आणि निष्ठेची कथाही तितकीच प्रभावीपणे मांडली गेली आहे, जी प्रेक्षकांना विचार करायला लावते.

    दुसऱ्या सीझनच्या पटकथेमध्ये ‘ॲलाबस्टा सागा’ची पूर्वतयारी अत्यंत सूक्ष्म पद्धतीने करण्यात आली आहे. निर्मात्यांनी मूळ कथेला कुठेही धक्का न लावता, मांडणी अधिक वेगवान आणि रहस्यमय बनवली आहे. ज्या प्रेक्षकांना समुद्रपर्यटन, जुनी गुपिते आणि महाशक्तींमधील संघर्ष अनुभवायला आवडतो, त्यांच्यासाठी ही एक सर्वोत्तम मालिका आहे. सत्तेची समीकरणे आणि मैत्रीची ताकद यांचा हा विलक्षण मेळ अशी ही कथा मानवी जिद्द आणि स्वप्नांच्या पूर्ततेचा एक नवा अध्याय मांडते.

  • संकल्प – नाना पाटेकर यांचे ओटीटी विश्वात पदार्पण

    संकल्प – नाना पाटेकर यांचे ओटीटी विश्वात पदार्पण

    भारतीय चित्रपटसृष्टीतील अष्टपैलू अभिनेते नाना पाटेकर यांच्या दमदार अभिनयाची मोहिनी आता डिजिटल प्लॅटफॉर्मवरही पसरली असून ‘संकल्प’ या वेब सिरीजच्या निमित्ताने त्यांनी ओटीटी विश्वात अत्यंत प्रभावी पदार्पण केले आहे. ही बहुप्रतिक्षित सामाजिक-राजकीय थ्रिलर वेब सिरीज आज ११ मार्च २०२६ रोजी ‘अ‍ॅमेझॉन एमएक्स प्लेयर’वर प्रदर्शित झाली असून प्रसिद्ध दिग्दर्शक प्रकाश झा यांनी याचे दिग्दर्शन केले आहे.

    सत्तेचे राजकारण आणि वैचारिक लढा अशा विषयांवर आधारित असलेल्या या सिरीजने प्रदर्शनाच्या पहिल्याच दिवशी प्रेक्षकांमध्ये आणि विशेषतः तरुणाईमध्ये मोठी क्रेझ निर्माण केली आहे. नाना पाटेकर यांचा करारी आवाज आणि त्यांची खास अभिनय शैली या सिरीजच्या केंद्रस्थानी असून राजकारणातील डावपेच जवळून पाहणाऱ्या प्रेक्षकांसाठी ही एक मोठी पर्वणी ठरली आहे.

    या सिरीजमध्ये नाना पाटेकर यांनी ‘मात साब’ नावाची भूमिका साकारली आहे, जी एका ‘मास्टर स्ट्रॅटेजिस्ट’ची म्हणजेच अत्यंत प्रभावशाली रणनीतिकाराची आहे. ही कथा आधुनिक भारतातील चाणक्य-चंद्रगुप्त संकल्पनेवर प्रेरित असून सत्तेसाठी खेळले जाणारे बुद्धिबळाचे डावपेच या भूमिकेतून अत्यंत जिवंतपणे मांडण्यात आले आहेत. नाना पाटेकर यांच्यासोबतच संजय कपूर, नीरज कबी, कुब्रा सैत, क्रांती प्रकाश झा आणि मोहम्मद जीशान अय्यूब यांसारख्या तगड्या कलाकारांच्या अभिनयामुळे या सिरीजला एक वेगळीच उंची लाभली आहे. प्रकाश झा यांनी सत्तेच्या खुर्चीसाठी होणारा संघर्ष आणि त्यातील मानवी स्वभावाचे विविध पैलू नेहमीप्रमाणेच त्यांच्या शैलीत वास्तववादी पद्धतीने पडद्यावर उतरवले आहेत.

    कथानकाचा विचार केल्यास ही सिरीज सत्तेच्या खुर्चीसाठी होणारे राजकीय डावपेच, अंतर्गत गटबाजी आणि वैचारिक संघर्ष अत्यंत प्रभावीपणे दाखवण्यात आले आहेत. नाना पाटेकर यांचे पात्र एका अशा मास्टरमाइंडच्या भूमिकेत आहे, जे शारीरिक ताकदीपेक्षा निष्ठा आणि धोरणांवर अधिक भर देतात. नानांचे पात्र मूल्यांची लढाई लढत असताना दुसरीकडे त्यांना प्रस्थापित राजकीय शक्तींच्या तीव्र आव्हानांचा सामना करावा लागतो. प्रकाश झा यांनी सत्तेच्या राजकारणातील बारकावे, भ्रष्टाचार आणि नोकरशाहीचे वास्तव मांडताना कुठेही अतिशयोक्ती केलेली नाही. ज्यामुळे ही कथा प्रेक्षकांना अधिक विश्वासार्ह वाटते.

    आजच्या डिजिटल युगात वावरणारी तरुण पिढी राजकारणातील धोरणांकडे एका वेगळ्या दृष्टिकोनातून पाहत असते आणि नेमके हेच ‘संकल्प’मध्ये टिपले गेले आहे. नाना पाटेकर यांच्या तोंडी असलेले तत्वज्ञानात्मक संवाद आणि सत्तेची समीकरणे सोडवण्याची त्यांची विलक्षण पद्धत प्रेक्षकांना खिळवून ठेवणारी आहे. सत्तेच्या शिखरापर्यंत पोहोचण्यासाठी एखाद्या व्यक्तीला किती मोठ्या तडजोडी कराव्या लागतात आणि त्यात वैयक्तिक नात्यांचा बळी कसा जातो, याचे अत्यंत मार्मिक चित्रण या सिरीजमध्ये पाहायला मिळते.

    या सिरीजमधील तांत्रिक बाजूंकडे वळायचे झाल्यास, प्रकाश झा यांचे दिग्दर्शन अत्यंत टोकदार आणि प्रभावी आहे. त्यांनी कॅमेऱ्याच्या कोनातून आणि पार्श्वसंगीतातून एक प्रकारचे राजकीय तणावाचे वातावरण निर्माण केले आहे जे प्रेक्षकांना खिळवून ठेवते. प्रत्येक पात्राला एक स्वतःचा इतिहास आहे आणि त्यांच्या प्रत्येक कृतीमागे एक ठोस राजकीय किंवा वैयक्तिक कारण दडलेले आहे. संजय कपूर आणि नीरज कबी यांच्या भूमिका नाना पाटेकर यांच्या पात्राला प्रखर टक्कर देताना दिसतात. ज्यामुळे संपूर्ण मालिकेत एक प्रकारची चुरस निर्माण होते.

    ज्या प्रेक्षकांना राजकीय थरार, सस्पेन्स आणि विचार करायला लावणारे दर्जेदार संवाद आवडतात, त्यांच्यासाठी ‘संकल्प’ ही सिरीज २०२६ मधील एक सर्वोत्तम कलाकृती ठरणार आहे. विशेष म्हणजे ही सिरीज ‘अ‍ॅमेझॉन एमएक्स प्लेयर’वर मोफत उपलब्ध असल्याने ती कोणत्याही आर्थिक अडथळ्याविना सर्वसामान्य प्रेक्षकांपर्यंत सहज पोहोचत आहे.

    एकूणच ‘संकल्प’ ही वेब सिरीज सत्तेच्या परिघातील मानवी संघर्षाचे आणि राजकीय रणनीतीचे एक उत्तम उदाहरण आहे. राजकारणातील ही चुरस आणि नाना पाटेकर यांची जबरदस्त स्टाईल अनुभवण्यासाठी ही सिरीज नक्कीच चुकवू नये अशी आहे. आजपासून ही मालिका प्रवाहात आली असून डिजिटल माध्यमावरही नानांचा प्रभाव तितकाच मोठा असल्याचे यातून पुन्हा एकदा सिद्ध झाले आहे.

  • पाऊस २ – एक हृदयस्पर्शी प्रेमकथा

    पाऊस २ – एक हृदयस्पर्शी प्रेमकथा

    २०२६ हे वर्ष सुरू होऊन तीन महिने झाले तरी ‘इट्स मज्जा’ निर्मित ‘पाऊस २’ या मराठी वेब सिरीजची क्रेझ तरुणाईमध्ये आजही तसूभरही कमी झालेली नाही. २०२५ मध्ये प्रदर्शित झालेल्या या सिरीजने आपल्या साध्या-सोप्या मांडणीमुळे प्रेक्षकांचे विशेष लक्ष वेधून घेतले होते परंतु ग्रामीण पार्श्वभूमीवर आधारित या प्रेम कथेची जादू आजही तितकीच कायम आहे.

    सोशल मीडियावरील रिल्स असोत किंवा युट्युबवरील कमेंट्स, या सिरीजमधील पात्रांनी आणि कथेने प्रेक्षकांच्या मनात अढळ स्थान निर्माण केले आहे. विशेषतः यातील नायक-नायिकेची निरागस केमिस्ट्री आणि ग्रामीण जीवनातील जिवंतपणा यामुळे नवीन पिढी या सिरीजकडे आजही तितक्याच आवडीने वळत आहे, ज्यामुळे ही सिरीज एक ‘एव्हरग्रीन’ डिजिटल कलाकृती ठरली असून तिचे गारूड प्रेक्षकांवर कायम आहे.

    या सिरीजच्या तांत्रिक तपशीलांकडे आणि प्रदर्शनाकडे वळायचे झाल्यास, २३ ऑक्टोबर २०२५ पासून ‘इट्स मज्जा’च्या अधिकृत यूट्यूब चॅनेलवर दर गुरुवारी याचे भाग प्रदर्शित केले जात होते. एका नवीन जोडीला घेऊन ग्रामीण जीवनातील भावनांचे दर्शन घडवणारी ही सिरीज २०२५ मधील सर्वात यशस्वी मराठी वेब सिरीजपैकी एक मानली जाते.

    ‘इट्स मज्जा’ या प्लॅटफॉर्मने या सिरीजच्या माध्यमातून अस्सल मराठी मातीतील कथा जागतिक स्तरावरील प्रेक्षकांपर्यंत प्रभावीपणे पोहोचवली आहे. सिरीज प्रदर्शित होऊन आता बराच काळ लोटला असला तरी, यातील संवाद आणि गाणी आजही तरुणांच्या प्लेलिस्टचा अविभाज्य भाग आहेत, जे या सिरीजच्या दीर्घकालीन यशाचे सर्वात मोठे गमक मानले जाते.

    कथेच्या ओघाबद्दल बोलायचे झाले तर, ही सिरीज केवळ एक साधी प्रेमकथा नसून ती ग्रामीण संस्कृती आणि तिथल्या मानवी स्वभावाचे एक अतिशय जिवंत चित्रण आहे. निसर्गरम्य गावातील साधे जगणे आणि तिथल्या भावनांची गुंतागुंत निर्मात्यांनी अत्यंत सुंदर पद्धतीने पडद्यावर मांडली आहे. या सादरीकरणामुळेच सिरीजला प्रेक्षकांचा उदंड प्रतिसाद मिळाला. मात्र, सिरीजच्या शेवटच्या भागातील एका अनपेक्षित आणि दुर्दैवी वळणाने चाहत्यांमध्ये मोठी नाराजी निर्माण केली होती. प्रेक्षकांना एका सुखांतकाची म्हणजे ‘हॅपी एंडिंग’ची अपेक्षा असताना, निर्मात्यांनी दिलेल्या ‘दुःखद शेवटाने’ सर्वांनाच मोठा धक्का दिला, ज्यामुळे आजही या कथेची चर्चा थांबलेली नाही.

    २०२६ मध्येही या सिरीजची सातत्याने चर्चा होण्याचे मुख्य कारण म्हणजे त्यातील भावनिक सादरीकरण, जे प्रेक्षकांना आजही अस्वस्थ करते आणि विचार करायला लावते. शेवटच्या भागातील तो ‘ट्रॅजिक एंड’ आजही प्रेक्षकांसाठी वादाचा आणि तितकाच आकर्षणाचा विषय ठरला आहे.

    या एका अनपेक्षित वळणामुळे सिरीज संपूनही ती प्रेक्षकांच्या मनातून जात नाहीये. ‘पाऊस २’ ने हे सिद्ध केले की, जर कथेत आणि अभिनयात प्रामाणिकपणा असेल तर ती कोणत्याही काळाची मर्यादा ओलांडून प्रेक्षकांच्या हृदयाला स्पर्श करू शकते. जर तुम्ही ही सिरीज अजूनही पाहिली नसेल, तर ती आजही ‘इट्स मज्जा’च्या यूट्यूब चॅनेलवर उपलब्ध आहे, जिथे तुम्ही या सुंदर आणि भावनिक प्रवासाचा अनुभव घेऊ शकता.

  • सोलो मियो – विनोदी प्रेमकथेची जादू

    सोलो मियो – विनोदी प्रेमकथेची जादू

    हॉलिवूडमध्ये सातत्याने नाविन्यपूर्ण विषयांवर चित्रपट बनत असतात आणि याच मालिकेतील एक नवा चित्रपट ‘सोलो मियो’ हा सध्या चर्चेचा विषय ठरला आहे. हा चित्रपट केवळ एक प्रेमकथा नसून तो निखळ मनोरंजन आणि विनोदाचा एक उत्तम मिलाफ आहे. अमेरिकेत ६ फेब्रुवारी २०२६ रोजी प्रदर्शित झाल्यानंतर आता हा चित्रपट भारतात १३ मार्च २०२६ रोजी मोठ्या पडद्यावर येण्यासाठी सज्ज झाला आहे. प्रेक्षकांना एका हलक्या-फुलक्या प्रवासावर घेऊन जाणाऱ्या या चित्रपटाची निर्मिती ‘अ हायर स्टँडर्ड’, ‘किनन ब्रदर्स’ आणि ‘निकेल सिटी पिक्चर्स’ यांसारख्या प्रसिद्ध प्रॉडक्शन हाऊसनी मिळून केली आहे. सुमारे १ तास ३६ मिनिटांचा हा चित्रपट प्रेक्षकांना शेवटपर्यंत खिळवून ठेवण्यात यशस्वी ठरतो.

    या चित्रपटाचे सर्वात मोठे आकर्षण म्हणजे याची तगडी स्टारकास्ट होय. प्रख्यात अभिनेता केविन जेम्स याने या चित्रपटात मुख्य भूमिका साकारली असून, त्याच्या खास विनोदी शैलीमुळे चित्रपटाला एक वेगळीच उंची लाभली आहे. त्याच्यासोबतच अ‍ॅलिसन हॅनिगन, निकोल ग्रिमाडो आणि किम कोट्स यांसारख्या अनुभवी कलाकारांच्या अभिनयामुळे कथानकात अधिक रंगत आली आहे. जोनाथन रूमी, जुली सेर्डा, जुली अ‍ॅल्यु एमेरी आणि अलेस्सँड्रो कार्बोनेरा यांच्या भूमिकांनीही चित्रपटाला चांगली साथ दिली आहे. केविन जेम्सने केवळ अभिनयातच नाही, तर या चित्रपटाच्या लेखन प्रक्रियेतही महत्त्वाची भूमिका बजावली आहे. पॅट्रिक किनन आणि जॉन किनन यांच्यासोबत मिळून त्याने या चित्रपटाची कथा आणि पटकथा लिहिली आहे, ज्यामुळे चित्रपटात एक प्रकारचा जिवंतपणा जाणवतो.

    कथानकाचा विचार केल्यास, ‘सोलो मियो’ हा चित्रपट रोमँटिक-कॉमेडी या प्रकारात मोडतो. दिग्दर्शक चक किनन आणि डॅन किनन यांनी चित्रपटाची मांडणी अतिशय सफाईदारपणे केली आहे. चित्रपटात केवळ प्रेम दाखवले नसून, त्यातील विनोदी प्रसंग आणि मानवी स्वभावाचे विविध पैलू यांचे वास्तववादी चित्रण करण्यात आले आहे.

    चित्रपटाचे चित्रीकरण जेरेड फाडेल यांनी केले असून, त्यांची सिनेमॅटोग्राफी डोळ्यांना सुखद अनुभव देते. प्रत्येक दृश्य आणि त्यातील बारकावे टिपण्यात त्यांनी विशेष मेहनत घेतली आहे. तसेच जॉय एनगियाव यांचे संगीत चित्रपटाच्या वातावरणाशी सुसंगत असून, ते कथानकाला पुढे नेण्यात महत्त्वाची भूमिका बजावते. संगीताचा वापर अतिशय खुबीने करण्यात आला आहे, ज्यामुळे भावनिक प्रसंग अधिक प्रभावी वाटतात.

    प्रेक्षकांनी हा चित्रपट का पाहावा याची अनेक कारणे आहेत. आजच्या धावपळीच्या युगात ताणतणाव विसरण्यासाठी ‘सोलो मियो’ हा एक उत्तम पर्याय आहे. चित्रपटातील साधेपणा आणि त्यातील विनोद हा सर्व वयोगटातील प्रेक्षकांना आवडेल असा आहे. विशेषतः केविन जेम्सचे चाहते या चित्रपटाची आतुरतेने वाट पाहत आहेत. चित्रपटाची लांबी कमी असल्याने कथानक कुठेही रेंगाळत नाही आणि प्रेक्षक शेवटपर्यंत गुंतून राहतात. हा चित्रपट आपल्याला हसवतो आणि त्याचबरोबर नात्यांमधील महत्त्वाचे पैलूही अलगदपणे उलगडून दाखवतो. मार्क फॅसानो आणि जेफ्री ग्रीनस्टीन यांनी या चित्रपटाची निर्मिती करताना गुणवत्तेवर विशेष भर दिला आहे, जे पडद्यावर स्पष्टपणे दिसून येते.

    एकूणच ‘सोलो मियो’ हा चित्रपट २०२६ मधील एक महत्त्वपूर्ण विनोदी प्रेमकथा म्हणून ओळखला जाईल. १३ मार्च २०२६ रोजी भारतात प्रदर्शित होणारा हा चित्रपट इंग्रजी भाषेत असला, तरी त्यातील जागतिक दर्जाचे मनोरंजन भाषेच्या मर्यादा ओलांडून प्रेक्षकांच्या मनाला भिडणारे आहे. जर तुम्हाला दर्जेदार अभिनय, उत्तम दिग्दर्शन आणि मनाला उभारी देणारी कथा आवडत असेल, तर हा चित्रपट नक्कीच चुकवू नये असा आहे. चित्रपटगृहातून बाहेर पडताना एक सकारात्मक ऊर्जा आणि चेहऱ्यावर हसू घेऊन तुम्ही बाहेर पडाल, हे निश्चित. सत्तेचे राजकारण किंवा गंभीर विषयांपेक्षा वेगळा असा हा निखळ मनोरंजनाचा प्रवास नक्कीच अनुभवण्यासारखा आहे.

  • किस्सा कोर्ट कचेरी का – एक न्यायालयीन संघर्ष

    किस्सा कोर्ट कचेरी का – एक न्यायालयीन संघर्ष

    भारतीय चित्रपटसृष्टीमध्ये कोर्टरूम ड्रामा किंवा न्यायालयीन संघर्षावर आधारित चित्रपटांना नेहमीच एक मानाचे स्थान राहिले आहे. अशा चित्रपटांमधून केवळ कायद्याची लढाईच नाही, तर मानवी स्वभाव, नैतिकता आणि सामाजिक वास्तव यांचे दर्शन घडते. याच परंपरेला पुढे नेणारा ‘किस्सा कोर्ट कचेरी का’ हा आगामी हिंदी चित्रपट १३ मार्च २०२६ रोजी चित्रपटगृहात प्रदर्शित होण्यासाठी सज्ज झाला आहे.

    दिग्दर्शक रजनीश जैस्वाल यांनी या चित्रपटाच्या माध्यमातून एक अत्यंत प्रभावी आणि वास्तववादी कथा मांडण्याचा प्रयत्न केला असून, या चित्रपटामध्ये प्रेक्षकांना कायद्याच्या चौकटीतील थरार आणि मानवी भावनांचा ओलावा एकाच वेळी अनुभवायला मिळणार आहे. या चित्रपटाची सर्वात मोठी जमेची बाजू म्हणजे यातील तगडी स्टारकास्ट होय. राजेश शर्मा, ब्रिजेंद्र काला आणि नीलू कोहली यांसारख्या अनुभवी आणि कसलेल्या कलाकारांनी या चित्रपटात मुख्य भूमिका साकारल्या आहेत. राजेश शर्मा आणि ब्रिजेंद्र काला यांनी आजवर अनेक चित्रपटांतून आपल्या अभिनयाची चुणूक दाखवली आहे,

    त्यामुळे या न्यायालयीन संघर्षात त्यांच्यातील संवादफेक आणि जुगलबंदी पाहणे प्रेक्षकांसाठी पर्वणी ठरणार आहे. नीलू कोहली यांच्या भूमिकेमुळे कथेला एक भावनिक किनार लाभली असून, चित्रपट केवळ कायदेशीर वादांवर न थांबता वैयक्तिक आयुष्यातील संघर्षावरही प्रकाश टाकतो.

    चित्रपटाचा अधिकृत ट्रेलर नुकताच प्रदर्शित झाला असून, त्यातून कथेच्या गांभीर्याची कल्पना येते. ट्रेलरमध्ये दाखवलेले तीव्र न्यायालयीन संवाद, पात्रांमधील ताणतणाव आणि भावनिक क्षण प्रेक्षकांना खिळवून ठेवणारे आहेत. हा चित्रपट केवळ कोर्टातील युक्तिवादापुरता मर्यादित नसून, त्यातील पात्रांच्या मनातील द्वंद्व आणि त्यांना घ्यावे लागणारे कठीण निर्णय यावरही लक्ष केंद्रित करतो. व्यावसायिक नैतिकता आणि वैयक्तिक नातेसंबंध यांच्यातील पेच जेव्हा न्यायालयाच्या पायरीवर येतो, तेव्हा काय घडते, याचे धाडसी चित्रण या चित्रपटात करण्यात आले आहे.

    प्रेक्षकांनी हा चित्रपट का पहावा, याची अनेक महत्त्वाची कारणे आहेत. पहिले म्हणजे, हा चित्रपट केवळ सनसनाटी निर्माण करण्यासाठी नसून एका जमिनीवरच्या वास्तवाशी जोडलेल्या कथेवर आधारित आहे. कथेत केवळ नाट्यमय वळणे देण्याऐवजी पात्रांच्या स्वभाववैशिष्ट्यांवरून तणाव निर्माण करण्यात आला आहे, जे प्रेक्षकांना अधिक वास्तववादी वाटते. दुसरे म्हणजे, आजच्या काळात जेव्हा चित्रपट केवळ मनोरंजनाचे साधन बनले आहेत, अशा वेळी ‘किस्सा कोर्ट कचेरी का’ सारखा चित्रपट सामाजिक प्रश्नांवर भाष्य करतो आणि प्रेक्षकांना विचार करण्यास प्रवृत्त करतो.

    मार्च २०२६ मध्ये अनेक हिंदी आणि प्रादेशिक चित्रपट प्रदर्शित होत असले तरी, आशयघन सिनेमा पाहणाऱ्या प्रेक्षकांसाठी हा चित्रपट एक उत्तम पर्याय ठरणार आहे. चित्रपटाची पटकथा आणि कलाकारांचे अभिनय कौशल्य हीच या चित्रपटाची खरी ताकद आहे. १३ मार्च २०२६ रोजी जेव्हा हा चित्रपट मोठ्या पडद्यावर येईल, तेव्हा तो प्रेक्षकांच्या पसंतीस उतरेल अशी चिन्हे दिसत आहेत. जर तुम्हाला वास्तववादी सिनेमा आणि उत्कृष्ट अभिनयाची जोड आवडत असेल, तर ‘किस्सा कोर्ट कचेरी का’ हा चित्रपट तुमच्या पसंतीस उतरू शकतो.

  • क्रांतीज्योती विद्यालय – प्रेक्षकांचे हाऊसफुल प्रेम

    क्रांतीज्योती विद्यालय – प्रेक्षकांचे हाऊसफुल प्रेम

    मराठी चित्रपटांच्या विश्वात गेल्या काही वर्षांत आशयघन विषयांना प्रेक्षकांनी नेहमीच डोक्यावर घेतले आहे. याच परंपरेला पुढे नेणारा आणि मराठी शाळांच्या अस्तित्वाचा प्रश्न चव्हाट्यावर मांडणारा ‘क्रांतीज्योती विद्यालय – मराठी माध्यम’ हा चित्रपट १ जानेवारी २०२६ रोजी प्रदर्शित झाला आणि त्याने केवळ बॉक्स ऑफिसवरच नाही, तर प्रेक्षकांच्या मनावरही अधिराज्य गाजवले आहे.

    दिग्दर्शक हेमंत ढोमे यांनी ‘झिम्मा’ आणि ‘फर्स्टक्लास दाभाडे’ नंतर पुन्हा एकदा एका अत्यंत संवेदनशील पण तितक्याच महत्त्वाच्या विषयाला हात घातला आहे. हा चित्रपट केवळ शाळा वाचवण्याची गोष्ट नसून, ती आपल्या मातृभाषेबद्दलच्या आत्मीयतेची आणि बदलत्या मानसिकतेची शोकांतिका मांडणारी कलाकृती आहे.


    चित्रपटाची कथा अलिबागच्या निसर्गरम्य नागाव परिसरातील ‘क्रांतीज्योती विद्यालय’ या मराठी शाळेभोवती फिरते. शाळेचे मुख्याध्यापक दिनकर शिर्के म्हणजे सचिन खेडेकर हे आपल्या आयुष्यातील सर्वात मोठ्या संकटाचा सामना करत आहेत. त्यांची लाडकी मराठी शाळा लवकरच बंद होणार आहे आणि त्या जागी एक आधुनिक सुविधांनी सज्ज अशी ‘इंटरनॅशनल इंग्लिश मीडियम स्कूल’ उभी राहणार आहे.

    आधुनिकतेच्या नावाखाली जुन्या मराठी शाळांची होणारी पडझड आणि इंग्रजी माध्यमाच्या शाळांचे वाढते प्रस्थ यावर चित्रपट अतिशय मार्मिक भाष्य करतो. गावातील पालकांना आपल्या मुलांनी इंग्रजी शिकावे असे वाटणे चुकीचे नसले, तरी त्यासाठी मराठी शाळांचा बळी देणे कितपत योग्य आहे, हा मुख्य प्रश्न येथे उभा राहतो. शिर्के सर आपल्या शाळेच्या माजी विद्यार्थ्यांना निरोप समारंभाच्या निमित्ताने एकत्र बोलावतात, जे आज विविध क्षेत्रांत मोठ्या पदांवर कार्यरत आहेत. या माजी विद्यार्थ्यांच्या माध्यमातून मराठी शिक्षणाने दिलेली शिदोरी आणि आजचे वास्तव यांचा मेळ दिग्दर्शकाने अत्यंत खुबीने घातला आहे.


    या चित्रपटाची सर्वात मोठी जमेची बाजू म्हणजे त्यातील कलाकारांचा सशक्त अभिनय. सचिन खेडेकर यांनी मुख्याध्यापकाची अस्वस्थता आणि तळमळ आपल्या डोळ्यांतून आणि शब्दांतून जिवंत केली आहे. सिद्धार्थ चांदेकर, अमेय वाघ, क्षिती जोग, कादंबरी कदम, पुष्कराज चिरपुटकर आणि निर्मिती सावंत यांसारख्या तगड्या कलाकारांच्या फौजेने आपापल्या भूमिकांना पूर्ण न्याय दिला आहे. प्रत्येक पात्राचा शिक्षणाकडे आणि भाषेककडे पाहण्याचा दृष्टिकोन वेगळा आहे, जो प्रेक्षकांना अंतर्मुख करायला लावतो. प्राजक्ता कोळी आणि चिन्मयी सुमित यांनीही छोट्या पण महत्त्वाच्या भूमिकांतून प्रभाव पाडला आहे. हेमंत ढोमे यांचे दिग्दर्शन कौतुकास्पद आहे कारण त्यांनी विषयाचे गांभीर्य राखताना कुठेही चित्रपट कंटाळवाणा किंवा केवळ उपदेशपर होऊ दिलेला नाही. रंजक आणि भावनिक प्रवासातून ते प्रेक्षकांना थेट त्यांच्या शालेय जीवनात घेऊन जातात.


    तांत्रिक दृष्टिकोनातून पाहिल्यास अलिबागचे सौंदर्य आणि तेथील निसर्ग कॅमेऱ्यात अतिशय सुरेख टिपला गेला आहे. चित्रपटाचे संगीत आणि पार्श्वसंगीत कथेच्या प्रवाहाला पूरक ठरते. ६.५० कोटींच्या मर्यादित बजेटमध्ये तयार झालेल्या या चित्रपटाने बॉक्स ऑफिसवर २० कोटींहून अधिक कमाई करून इतिहास घडवला आहे. सलग ११ आठवडे चित्रपटगृहात हाऊसफुल्ल गर्दी खेचणारा हा चित्रपट मराठी सिनेसृष्टीतील ६ वा सर्वाधिक तिकीट विक्री होणारा चित्रपट ठरला आहे. या यशावरून हे स्पष्ट होते की, जर विषय सामान्यांच्या जिव्हाळ्याचा असेल, तर मराठी प्रेक्षक त्याला नक्कीच पाठबळ देतात.
    थिएटरमधील यशानंतर हा चित्रपट २८ फेब्रुवारीपासून ‘ZEE5’ या ओटीटी प्लॅटफॉर्मवर प्रदर्शित झाला आहे.

    तेथेही अवघ्या एका आठवड्यात या चित्रपटाने धुमाकूळ घातला असून परदेशातील मराठी भाषिकांकडूनही याला उदंड प्रतिसाद मिळत आहे. मातृभाषेतून शिक्षण घेण्याचे महत्त्व आणि मराठी शाळांची सद्यस्थिती समजून घेण्यासाठी हा चित्रपट प्रत्येक मराठी कुटुंबाने पाहायलाच हवा. हा चित्रपट केवळ मनोरंजन करत नाही, तर आपण आपल्या भाषेसाठी आणि शाळांसाठी काय करू शकतो, याचा विचार करायला लावतो. ‘क्रांतीज्योती विद्यालय’ हा केवळ एक सिनेमा नसून, ती प्रत्येक मराठी माणसाच्या मनातली शाळा आहे.

  • सखे गं साजणी – लाखो मनं जिंकली अभिजीत सावंतच्या सुरांनी

    सखे गं साजणी – लाखो मनं जिंकली अभिजीत सावंतच्या सुरांनी

    मराठी चित्रपटसृष्टीमध्ये सध्या एका नव्या संगीतमय प्रवासाची चर्चा रंगली आहे. ३ एप्रिल २०२६ रोजी प्रदर्शित होणाऱ्या ‘सखे गं साजणी’ या चित्रपटाचे शीर्षक गीत काल ११ मार्च २०२६ रोजी अधिकृतपणे रिलीज झाले. प्रदर्शित झाल्यापासून अवघ्या १ दिवसात या गाण्याने १ लाख ९४ हजारांहून अधिक व्ह्यूजचा टप्पा पार केला असून, सोशल मीडियावर या गाण्याची मोठी क्रेझ पाहायला मिळत आहे.

    या गाण्याने चित्रपटाबद्दलची उत्सुकता तर वाढवलीच आहे, पण त्याचसोबत अभिजीत सावंतच्या चाहत्यांसाठी ही एक मोठी पर्वणी ठरली आहे. या शीर्षक गीताचे सर्वात मोठे वैशिष्ट्य म्हणजे गायक अभिजीत सावंत यांचा आवाज. आपल्या सुश्राव्य आणि मखमली आवाजाने संपूर्ण देशाला भुरळ घालणाऱ्या अभिजीतने या गाण्यातून पुन्हा एकदा आपली जादू दाखवून दिली आहे. हे गाणे केवळ एक संगीत रचना नसून, ती मैत्री आणि प्रेमाच्या नाजूक धाग्यांची एक अनुभूती आहे. लखन चौधरी यांनी लिहिलेले शब्द आणि विजय भाते यांनी दिलेले संगीत यांचा मेळ इतका सुरेख जमला आहे की, हे गाणे ऐकताना प्रेक्षकांना एक वेगळाच ताजेपणा जाणवतो.

    गाण्याच्या चित्रिकरणाबद्दल बोलायचे झाले तर, यामध्ये मराठी चित्रपटसृष्टीतील तीन प्रसिद्ध आणि लाखो चाहते असणाऱ्या कलाकारांपैकी हे तीन कलाकार म्हणजे प्रार्थना बेहरे, पूजा सावंत आणि अभिजीत खांडकेकर यांच अनोखं त्रिकुट पाहायला मिळत आहे. या तिघांमधील मैत्रीची केमिस्ट्री पडद्यावर अतिशय देखणी आणि नैसर्गिक वाटत आहे. प्रार्थना आणि पूजा यांच्या सौंदर्यासोबतच अभिजीत खांडकेकरचा पडद्यावरील वावर गाण्याला एक वेगळीच उंची मिळवून देतो. या गाण्यात केवळ मेलडी नाही, तर रोहन तुपे यांनी लिहिलेले आणि सादर केलेले ‘रॅप’ देखील आहे, जे आजच्या तरुणाईला आकर्षित करणारे ठरत आहे. संगीताचे संयोजनही रोहन तुपे यांनीच केले असून, त्यांनी गाण्याला एक आधुनिक साज चढवला आहे.

    तांत्रिक बाजूचा विचार केला तर या चित्रपटाचे दिग्दर्शक अभिषेक जवळकर यांनी या गाण्याचे छायांकन आणि संपादनही कौशल्याने केले आहे. गाण्यात वापरलेली सनई आणि क्लॅरिनेटची जोड, जी दुर्गेश भोसले यांनी वाजवली आहे, ती गाण्याला एक पारंपारिक आणि आधुनिक असा सुंदर टच देते. श्वेता ठाकूर, वैभवी पंचगणे, मानसी जगताप आणि ऋषभ साठे यांच्या बॅकिंग व्होकल्समुळे गाण्याचा गोडवा अधिकच वाढला आहे. ध्वनी मुद्रणाचे काम ‘एलोप’ आणि ‘एएमव्ही’ स्टुडिओमध्ये करण्यात आले असून, रोहन तुपे यांनी गाण्याचे मिक्सिंग आणि मास्टरिंग अतिशय दर्जेदार पद्धतीने केले आहे.

    ‘रेड बल्ब’ प्रस्तुत या चित्रपटाची निर्मिती अभिषेक जवळकर यांनी केली असून, सह-निर्माते म्हणून अभिषेक दिलीप वाकचौरे आणि जतीन उपाध्याय यांनी धुरा सांभाळली आहे. तसेच आदित्य घरत, अभिजीत खांडकेकर आणि श्रेयस सावंत यांनीही या प्रोजेक्टमध्ये महत्त्वाचे योगदान दिले आहे. ३ एप्रिलला चित्रपटगृहात येण्यापूर्वीच या शीर्षक गीताने प्रेक्षकांच्या मनात घर केले आहे. मैत्रीच्या जादुई प्रवासाची झलक दाखवणारे हे गाणे सध्या युट्यूब आणि इतर सोशल मीडिया प्लॅटफॉर्मवर ट्रेंडिंगमध्ये आहे.

  • तू अनोळखी तरी सोबती – समीर-अर्पिताच्या नात्याला नवी दिशा

    तू अनोळखी तरी सोबती – समीर-अर्पिताच्या नात्याला नवी दिशा

    सन मराठी वाहिनीवरील लोकप्रिय मालिका ‘तू अनोळखी तरी सोबती’ सध्या एका अत्यंत नाट्यमय आणि भावनिक वळणावर येऊन ठेपली आहे. ही मालिका केवळ दोन व्यक्तींची गोष्ट नसून ती भावना, त्याग आणि नियतीच्या खेळाची एक हृदयस्पर्शी गाथा ठरत आहे. समीर आणि अर्पिता या दोन मुख्य पात्रांमधील हळुवार मैत्रीने सुरुवातीपासूनच प्रेक्षकांची मने जिंकली होती. दोन अनोळखी जीव एकमेकांच्या आयुष्यात कसे येतात आणि संकटाच्या वेळी एकमेकांचे आधारस्तंभ कसे बनतात, याचे प्रभावी चित्रण या मालिकेत पाहायला मिळाले आहे. मात्र, सध्या मालिकेत लग्नाच्या मांडवात जो अनपेक्षित फेरबदल झाला आहे, त्याने संपूर्ण कथेलाच एक नवीन दिशा दिली असून प्रेक्षकांची उत्कंठा शिगेला पोहोचवली आहे.

    मालिकेच्या सुरुवातीच्या कथानकात आपण पाहिले की, अर्पिता आणि समीर या दोघांचीही लग्ने मनाविरुद्ध ठरली होती. एकीकडे अर्पिता आणि विराज, तर दुसरीकडे समीर आणि राजसी यांच्या विवाहाची जय्यत तयारी सुरू होती. घरच्यांच्या आनंदासाठी आणि कुटुंबाच्या सुखासाठी या दोघांनीही स्वतःच्या भावना बाजूला सारून या लग्नांना होकार दिला होता. समाजातील अनेक मुली स्वतःच्या आवडीनिवडीपेक्षा कौटुंबिक जबाबदारीला प्राधान्य देतात, अर्पिताचे पात्र नेमकी हीच बाजू अधोरेखित करत आले आहे. स्वतःचे सुख नक्की कशात आहे हे माहीत असूनही तिने घेतलेला लग्नाचा निर्णय प्रेक्षकांना हळहळायला लावणारा होता. मात्र, नियतीने या दोन जीवांच्या नशिबात काहीतरी वेगळेच लिहून ठेवले होते.

    लग्नाच्या मांडवात रुखवताची सजावट, अक्षता आणि पारंपरिक विधींची धामधूम सुरू असतानाच कथेत एक मोठा आणि रंजक ट्विस्ट आला आहे. ज्या समीर आणि अर्पिताने एकमेकांपासून दूर राहण्याचा आणि मनाविरुद्ध दुसऱ्यांशी संसार थाटण्याचा निर्णय घेतला होता, अखेर नियतीनेच त्यांच्या सोबतीची गाठ बांधली आहे. अनपेक्षित घडामोडींमुळे अर्पिता आणि समीरचे लग्न झाले आहे. जो समीर आजवर केवळ तिचा मित्र होता, तो आता तिचा जीवनसाथी बनला आहे. मात्र, हा आनंदाचा प्रवास इतका सोपा नसून, या लग्नामुळे नात्यांमधील गुंतागुंत अधिकच वाढली आहे.

    आता या लग्नानंतर सर्वात महत्त्वाचा प्रश्न उभा राहिला आहे तो म्हणजे समीरच्या कुटुंबाच्या, विशेषतः निलांबरीच्या स्वीकृतीचा. निलांबरी हे पात्र मालिकेत अत्यंत कडक शिस्तीचे आणि आपल्या मतावर ठाम राहणारे म्हणून ओळखले जाते. समीर आणि अर्पिताची मैत्री निलांबरीला सुरुवातीपासूनच खटकत होती. अशा परिस्थितीत, समीरने अर्पिताशी केलेले हे लग्न निलांबरी कधीही सहजासहजी मान्य करेल असे वाटत नाही.

    अभिनेत्री योगिता चव्हाण हिने अर्पिताची भूमिका अत्यंत समर्थपणे पेलली आहे. मनाविरुद्ध लग्न करतानाची तिची अस्वस्थता आणि आता अचानक बदललेल्या परिस्थितीमुळे आलेला पेच तिने आपल्या अभिनयातून प्रभावीपणे मांडला आहे. समीर आणि अर्पिताच्या सोबतीच्या वाटेवर पुढे काय वाढून ठेवले असेल? काय असेल आता या नात्याचे भविष्य आणि त्यांच्या या अनपेक्षित संसाराला कुटुंबाची साथ मिळेल का, हे पाहणे महत्त्वाचे ठरणार आहे.

    समीर आणि अर्पिताने एकमेकांशी न बोलण्याचा घेतलेला निर्णय मोडीत निघाला असला तरी, आता त्यांच्यासमोर समाजाच्या आणि कुटुंबाच्या प्रश्नांचे डोंगर उभे आहेत. ज्या लग्नासाठी घरच्यांनी हट्ट धरला होता, तिथेच आता युद्धाची ठिणगी पडली आहे. अर्पिता खरंच समीरच्या संसारात सुखी होईल की निलांबरीच्या जाचाला तिला सामोरे जावे लागेल, हा सध्या प्रेक्षकांसाठी सर्वात मोठा चर्चेचा विषय आहे. हा महाट्विस्ट केवळ मालिकेचा भाग नसून तो मानवी नात्यांमधील गुंतागुंत आणि नियतीचा अनाकलनीय खेळ दर्शवणारा आहे. संसाराची ही नवीन सुरुवात अर्पिताला किती संघर्षातून करावी लागेल, हे पाहण्यासाठी प्रेक्षक उत्सुक आहेत. ही मालिका आता केवळ एका लग्नाची गोष्ट राहिलेली नसून ती कुटुंबातील स्वीकृती आणि संघर्षाची एक अंगावर रोमांच आणणारी गाथा बनली आहे.

  • जर तरची गोष्ट – तुटणाऱ्या नात्याची अतूट ओढ

    जर तरची गोष्ट – तुटणाऱ्या नात्याची अतूट ओढ

    सोनल प्रॉडक्शन्स निर्मित आणि प्रिया बापट यांची प्रस्तुती असलेले ‘जर तरची गोष्ट’ हे नाटक सध्या मराठी रंगभूमीवर अभिनव विषयामुळे चर्चेचा विषय ठरत आहे. इरावती कर्णिक यांच्या लेखणीतून उतरलेले आणि अद्वैत दादरकर व रणजित पाटील यांनी दिग्दर्शित केलेले हे नाटक केवळ दोन पात्रांची कथा नसून ती आजच्या काळातील प्रत्येक व्यक्तीची व्यथा मांडणारी गोष्ट आहे. हल्लीच्या पिढीमध्ये ब्रेकअप आणि घटस्फोट या संकल्पनांकडे पाहण्याचा दृष्टिकोन बदलला आहे.

    अनेकांना या गोष्टी सहज आणि सोप्या वाटू लागल्या आहेत, किंबहुना तसा माईंडसेटच तयार झाला आहे. अशा या गुंतागुंतीच्या काळात प्रिया बापट आणि उमेश कामत ही लाडकी जोडी बऱ्याच वर्षांनी एकत्र येऊन नात्यांमधील ‘जर-तर’चा हिशोब मांडत आहे.


    नाटकाचे कथानक राधा आणि समर या दोन पात्रांभोवती फिरते. प्रेमात पडणे, लग्न करणे आणि दुर्दैवाने घटस्फोटापर्यंत पोहोचणे हा त्यांचा प्रवास असला तरी, कागदावरचे नाते संपल्यावर मनातील ओढ आणि जुन्या सवयी इतक्या लवकर सुटतात का, हा प्रश्न नाटक प्रकर्षाने उपस्थित करते. आयुष्यात एकट्याने जगणे ही निवड असू शकते, पण त्यात खरी गंमत आणण्यासाठी कुणीतरी आपले असावे लागतेच. मात्र, हे करताना स्वतःचे अस्तित्व पूर्णपणे विसरून नात्यात वाहून जाणेही धोक्याचे असते. या दोन टोकांमधील सुवर्णमध्य कसा साधावा आणि नाते कसे बहरावे, याचे अत्यंत तरल दर्शन या नाटकातून घडते. “तुझं आणि माझंच्या मध्ये थोडं ‘आपलं’ व्हावं,” ही या नाटकाने मांडलेली सोपी पण खोलवर जाणारी व्याख्या प्रेक्षकांच्या मनाला भिडते.


    नाटकामध्ये एक अतिशय मार्मिक संवाद आहे की, “आपला काळच प्रॉब्लेमॅटिक आहे.” ही ओळ आजच्या तरुण पिढीची खरी समस्या अधोरेखित करते. जुन्या पिढीचे नाते टिकवण्याचे मार्ग आजच्या तरुणांना मान्य नाहीत आणि स्वतःचे नवीन मार्ग त्यांना अद्याप सापडलेले नाहीत. त्यामुळे ही पिढी भूतकाळातील ‘जर’ आणि भविष्यातील ‘तर’ यांच्या चक्रात अडकली आहे. केवळ दोन व्यक्तींच्या भेटीत लग्नाचा निर्णय घेणारी आणि अवघ्या दोन वर्षांत विभक्त होणारी माणसे आजच्या वास्तवाचा भाग आहेत. या प्रक्रियेत नात्यातील जादू आणि खरी मजा शोधण्याआधीच हरवून जाते. ‘जर तरची गोष्ट’ हे नाटक याच हरवलेल्या संवादाचा शोध घेण्याचा प्रयत्न करते.


    अभिनयाबद्दल बोलायचे झाले तर प्रिया बापट दीर्घकाळानंतर रंगभूमीवर परतली असून तिने आपला ठसा पुन्हा एकदा उमटवला आहे. उमेश कामतसोबतची तिची केमिस्ट्री नेहमीप्रमाणेच प्रेक्षकांना खिळवून ठेवते. त्यांच्या जोडीला आशुतोष गोखले आणि पल्लवी अजय यांच्या भूमिकांनी नाटकाला पूर्णत्व दिले आहे. काही नाती ही घुसमट वाढवणारी असतात, तर काही वेळा केवळ आपल्या माणसाने पूर्ण वेळ आपल्यासाठीच असावे ही अपेक्षा नात्याची वीण विसकटते. ही स्वभाववैशिष्ट्ये आशुतोष आणि पल्लवीच्या पात्रांतून प्रभावीपणे मांडली आहेत. या चौघांचा अभिनय पाहताना प्रेक्षकांना आपण स्वतःच त्या परिस्थितीत आहोत, अशी जाणीव होते.


    नाटकाच्या तांत्रिक बाजूबद्दल बोलायचे झाले तर विशेषतः संगीत, अत्यंत प्रभावी आहे. नाटकातील ‘जर-तरचं गाणं’ आधीच प्रेक्षकांच्या पसंतीस उतरले असून ते कथेच्या प्रवाहात अधिक भर टाकते. सुरुवातीला प्रोमो पाहून हे नाटक निव्वळ रोमँटिक असेल असे वाटले होते, परंतु प्रत्यक्षात ते आजच्या काळातील नात्यांची वास्तववादी मांडणी करणारे ठरले आहे. म्हणूनच या नाटकाला केवळ तरुणांचाच नव्हे, तर आजी-आजोबा आणि पालकांचाही मोठा प्रतिसाद मिळत आहे. तुम्ही कोणत्याही नात्यात असा किंवा एकटे राहण्याचा निर्णय घेतलेला असो, ही गोष्ट प्रत्येकाने एकदा आवर्जून पाहायला हवी. नात्यातील ‘बेसिक’ प्रॉब्लेम समजून घेण्यासाठी हे नाटक एक उत्तम अनुभव ठरते.

  • तू मेरे रूबरू – प्रेमाचा सुरेल प्रवास

    तू मेरे रूबरू – प्रेमाचा सुरेल प्रवास

    काही गाणी केवळ ऐकण्यासाठी नसतात, तर ती अनुभवण्यासाठी असतात. ४ मार्च २०२६ रोजी प्रदर्शित झालेले ‘तू मेरे रूबरू’ हे गाणे सध्या अशाच एका हळव्या अनुभवाचा प्रत्यय रसिकांना करून देत असून ते मनाचा ठाव घेत आहे. हे केवळ एक गाणे नसून, विरहातील वेदना, प्रेम आणि दोन व्यक्तींमधील अतूट बंध मांडणारा एक भावस्पर्शी प्रवास आहे. ‘धुरंधर’ या सिनेमातील यशानंतर रणबीर सिंग आणि सारा अर्जुन यांची जोडी पुन्हा एकदा या गाण्याच्या निमित्ताने एकत्र आली असून, त्यांच्यातील तीच विलक्षण केमिस्ट्री प्रेक्षकांना येथेही अनुभवायला मिळत आहे.

    या गाण्याची कथा अतिशय साधी पण मनाला भिडणारी असून, प्रेमात पडल्यानंतर जेव्हा दोन व्यक्ती एकमेकांपासून दुरावतात, तेव्हा त्यांच्या मनात होणारा कल्लोळ यात प्रभावीपणे मांडला आहे. गाण्याच्या सुरुवातीला असलेली एक प्रकारची गूढ शांतता प्रेक्षकांना कथेमध्ये ओढून घेते आणि विरहाच्या आगीत जळणाऱ्या हृदयाची जाणीव करून देते. लग्नानंतर किंवा नात्यात दुरावा आल्यावर ज्या भावना दाटून येतात, त्याचे प्रतिबिंब या गाण्यात स्पष्टपणे उमटलेले दिसते.


    रणबीर सिंगने या गाण्यात आपल्या अभिनयातील एक वेगळी, शांत आणि प्रगल्भ बाजू मांडली असून त्याच्या डोळ्यांतील वेदना प्रेक्षकांना अस्वस्थ करतात. त्याने साकारलेला हा प्रेमी एका बाजूला आठवणींच्या हिंदोळ्यावर झुलत आहे, तर दुसऱ्या बाजूला वास्तवाचा स्वीकार करताना त्याची होणारी ओढाताण पडद्यावर प्रभावीपणे उमटली आहे. दुसरीकडे, सारा अर्जुनने आपल्या निरागस अभिनयाने गाण्याला एक वेगळीच उंची प्राप्त करून दिली आहे. या दोघांमधील पडद्यावरील रसायन अतिशय नैसर्गिक असून ते कुठेही कृत्रिम वाटत नाही. ‘धुरंधर’ चित्रपटात या जोडीने जो प्रभाव पाडला होता, त्याचीच प्रचिती पुन्हा एकदा या म्युझिक व्हिडिओमध्ये येते. विरहाच्या छटा दाखवताना दोघांनीही शब्दांऐवाजी आपल्या चेहऱ्यावरील भाव आणि नजरेतून बरंच काही मांडलं आहे, जे रसिकांच्या थेट हृदयाला भिडतं.


    गाण्याचे संगीत हे त्याचे सर्वात मोठे बलस्थान असून, संगीताचा मंद ठेका मनावर खोल परिणाम करतो. वाद्यांचा वापर अतिशय संयतपणे केल्यामुळे शब्दांमधील भावना प्रेक्षकांपर्यंत पोहोचवण्यात गायक यशस्वी ठरला आहे. विशेषतः ज्या ठिकाणी प्रेमाचा आणि विरहाचा संगम होतो, तिथे संगीताचे चढ-उतार कथेला अधिक गडद करतात. तांत्रिक दृष्ट्या हे गाणे अत्यंत प्रबळ असून, चित्रीकरणासाठी निवडलेली ठिकाणे कथेच्या गांभीर्याला आणि रोमँटिक वातावरणाला पूर्णपणे साजेसी आहेत. ३ मिनिटे २५ सेकंदांची ही कलाकृती प्रेक्षकांना एका वेगळ्याच विश्वात घेऊन जाते आणि जुन्या आठवणींना पुन्हा एकदा उजाळा देते.


    प्रदर्शित झाल्यापासून अवघ्या दोन दिवसांत या गाण्याने १,२९,७२७ हून अधिक लोकांचे लक्ष वेधून घेतले असून ८०९ हून अधिक लोकांनी याला पसंती दिली आहे. हे गाणे सध्या तरुणाईच्या पसंतीला चांगलेच उतरलेले दिसून येते. आजच्या धावपळीच्या युगात जेव्हा नात्यांमध्ये अनेकदा गुंतागुंत निर्माण होते तेव्हा असे गाणे मनाला एक प्रकारची शांतता आणि सांत्वन देऊन जाते. सामाजिक माध्यमांवर या गाण्याच्या रिल्सचा पूर आला असून, तरुण पिढी यातील शब्दांना आणि रणबीर-साराच्या केमिस्ट्रीला उदंड प्रतिसाद देत आहे. विरहाची गाणी आवडणाऱ्या प्रेक्षकांसाठी हे गाणे आता त्यांच्या प्लेलिस्टचा अविभाज्य भाग बनले आहे.


    एकूणच विचार केला तर, ‘तू मेरे रूबरू’ हे गाणे म्हणजे भावनांचा एक सुंदर कोलाज आहे. यात असलेला रोमान्स हा भडक नसून तो अतिशय हळवा आणि संवेदनशील आहे. २०२६ सालातील एक अत्यंत यशस्वी आणि अविस्मरणीय अल्बम साँग म्हणून याची नोंद घेतली जाईल यात शंका नाही. हे गाणे पाहताना प्रेक्षकांना केवळ मनोरंजन मिळत नाही, तर ते स्वतःच्या आयुष्यातील प्रेमाच्या आणि विरहाच्या क्षणांशी जोडले जातात. रणबीर आणि साराच्या या जोडीने पुन्हा एकदा हे सिद्ध केले आहे की, दर्जेदार अभिनय आणि सुमधुर संगीत असेल तर ते प्रेक्षकांना कायमच भुरळ घालते.

  • वर वरचे वधू वर – लग्नाची एक गंमतीशीर गोष्ट

    वर वरचे वधू वर – लग्नाची एक गंमतीशीर गोष्ट

    मराठी रंगभूमीवर सध्या कौटुंबिक आणि विनोदी नाटकांची मोठी लाट आहे, पण या सगळ्यात मल्हार व कलाकारखाना निर्मित आणि शांताई प्रकाशित ‘वर वरचे वधू वर’ या नाटकाने आपली एक वेगळी आणि आधुनिक धाटणीची ओळख निर्माण केली आहे. लग्नाच्या गाठी स्वर्गात बांधल्या जातात असं म्हटलं जातं, पण या गाठी बांधताना जमिनीवर जो काही गोंधळ होतो, त्याचं अतिशय खुसखुशीत चित्रण या नाटकात करण्यात आलं आहे. मध्यमवर्गीय कुटुंबातील लग्नाच्या चालीरीती, आजच्या पिढीच्या अपेक्षा आणि त्यातून निर्माण होणारे पेचप्रसंग लेखक आणि दिग्दर्शकाने अत्यंत प्रभावीपणे मांडले आहेत.

    हे नाटक केवळ मनोरंजन करत नाही, तर आजच्या तरुणाईच्या लग्नसंस्थेकडे पाहण्याच्या दृष्टिकोनावरही मिश्किल भाष्य करते. या नाटकाच्या यशामागे तरुण आणि कल्पक फळीचा मोठा वाटा आहे. या नाटकाच्या लेखन आणि दिग्दर्शनाची दुहेरी धुरा विराजस कुलकर्णी याने सांभाळली आहे. विराजसच्या लेखणीतून उतरलेले चटपटीत संवाद आणि दिग्दर्शनातील नाविन्य प्रेक्षकांना शेवटपर्यंत खिळवून ठेवते. नाटकाचे कथानक अत्यंत रंजक आहे. नावाप्रमाणेच हे नाटक लग्नाळू मुले आणि त्यांच्यासाठी स्थळे शोधणाऱ्या पालकांच्या अवतीभवती फिरते. यात केवळ स्थळ बघण्याचा कार्यक्रम नाही, तर त्यामागे चालणारा दिखावा आणि त्यातून उडणारा विनोदी फज्जा प्रेक्षकांना खळखळून हसवतो.

    कथानकात असे काही अनपेक्षित ट्विस्ट येतात की, पुढच्या क्षणाला काय घडेल याचा अंदाज प्रेक्षक लावू शकत नाहीत. संवादांमधील चपखलपणा आणि टायमिंग यामुळे नाटकाची पकड सुरुवातीपासून शेवटपर्यंत कायम राहते. विशेषतः लग्न ठरवताना होणारी ओढाताण आणि मध्यमवर्गीय मानसिकतेचे दर्शन घडवणारे प्रसंग प्रेक्षकांना आपल्याच घरातले वाटतात.
    नाटकातील कलाकारांच्या फळीबद्दल बोलायचे झाले तर, यात आजच्या पिढीचे लाडके चेहरे पाहायला मिळत आहेत. सखी गोखले, सुव्रत जोशी आणि सूरज पारसनीस या त्रिकुटाने रंगमंचावर अक्षरशः धम्माल उडवून दिली आहे.

    सुव्रत आणि सखी यांच्यातील सहज संवाद आणि सूरज पारसनीस याने दिलेली विनोदी जोड यामुळे नाटकाला एक वेगळीच उंची मिळाली आहे. कलाकारांच्या कामाचा विचार करता, या नाटकातील प्रत्येक पात्राने आपल्या भूमिकेत जीव ओतला आहे. प्रमुख भूमिकेतील कलाकारांनी विनोदाचे अचूक टायमिंग साधले असून, गंभीर प्रसंगातही प्रेक्षकांच्या मनाचा ठाव घेण्याचे कौशल्य दाखवले आहे. या नाटकाची कास्टिंग ही या नाटकाची सर्वात मोठी जमेची बाजू आहे. प्रत्येक पात्राचा स्वभाव, त्यांच्या लकबी आणि संवादफेक यामुळे रंगमंचावर कमालीचा जिवंतपणा जाणवतो.


    नाटकाच्या तांत्रिक बाजूही तितक्याच भक्कम आहेत. प्रदीप पाटील यांचे नेपथ्य आणि तेजस देवधर यांची प्रकाशयोजना नाटकाच्या वातावरणात भर घालते. पात्रांचा लूक आणि व्यक्तिमत्त्व उठावदार करण्यात वेशभूषाकार कल्याणी कुलकर्णी-गुगळे यांचा मोठा वाटा आहे. तसेच, नाटकातील हालचाली आणि नृत्यातील सहजता फुलवा खामकर यांच्या कोरिओग्राफीमुळे अधिक प्रेक्षणीय झाली आहे. या सर्व तांत्रिक अंगांमुळे नाटक अधिक प्रभावी वाटते. प्रत्येक प्रवेशागणिक बदलणारे वातावरण आणि तांत्रिक अचूकता यामुळे प्रेक्षकांचा नाटकातील रस तसूभरही कमी होत नाही. संगीताचा वापरही प्रसंगांनुसार अतिशय योग्य पद्धतीने करण्यात आला आहे, जो नाटकाचा प्रभाव वाढवण्यास मदत करतो.


    ‘वर वरचे वधू वर’ या नाटकाने आतापर्यंत शेकडो प्रयोगांचा टप्पा यशस्वीपणे पार केला आहे. विशेष म्हणजे, इतके प्रयोग होऊनही या नाटकाची ओढ प्रेक्षकांमध्ये तसूभरही कमी झालेली नाही. आजही या नाटकाचे प्रयोग ‘हाऊसफुल्ल’ होत आहेत, हेच या नाटकाच्या यशाचे गमक आहे. तरुण प्रेक्षकांपासून ते ज्येष्ठ नागरिकांपर्यंत सर्वांना हे नाटक आपलेसे वाटते. सोशल मीडियापासून ते वर्तमानपत्रांपर्यंत सर्वत्र या नाटकाचे कौतुक होत असून, “एकदा पाहावेच असे नाटक” अशी पावती रसिक प्रेक्षकांकडून मिळत आहे. अनेक प्रेक्षक तर हे नाटक दोन-तीनदा पाहण्यासाठी पुन्हा नाट्यगृहात गर्दी करत आहेत. लोकांचा वाढता प्रतिसाद पाहता हे नाटक नवनवीन विक्रमांच्या दिशेने वाटचाल करत आहे. प्रेक्षकांच्या टाळ्या आणि शिट्ट्यांची दाद हेच या नाटकाच्या यशाचे खरे प्रमाणपत्र आहे.


    नाटकाचे यश हे केवळ विनोदावर अवलंबून नसून त्यातील संदेशावरही आहे. आजच्या काळात ‘मॅचमेकिंग’ करताना जे काही दिखाऊ प्रकार चालतात, त्यावर हे नाटक मार्मिक टिप्पणी करते. नाटकाच्या शेवटी मिळणारा संदेश प्रेक्षकांना विचार करायला भाग पाडतो. लग्नाकडे पाहण्याचा दृष्टिकोन हा केवळ वरवरचा नसावा, तर त्यात विचारांची आणि स्वभावाची सांगड असणे किती गरजेचे आहे, हे नाटक अतिशय हलक्या-फुलक्या पद्धतीने सांगून जाते. एका निखळ मनोरंजनासोबतच एक चांगला विषय घेऊन हे नाटक रंगभूमीवर दिमाखात सुरू आहे. विराजस कुलकर्णी यांची मेहनत आणि या तरुण कलाकारांचे अप्रतिम सादरीकरण यामुळे ‘वर वरचे वधू वर’ हे नाटक मराठी रंगभूमीवरील एक मैलाचा दगड ठरत आहे. नाटकातील कलाकारांनी ज्या आत्मविश्वासाने आणि सहजतेने आपली पात्रे उभी केली आहेत, ते पाहून प्रेक्षक भारावून जातात.


    थोडक्यात सांगायचे तर, जर तुम्हाला ताणतणाव विसरून मनमोकळेपणाने हसायचे असेल आणि आपल्या कुटुंबासोबत एका दर्जेदार कलाकृतीचा आनंद घ्यायचा असेल, तर ‘वर वरचे वधू वर’ हे नाटक नक्कीच पाहिले पाहिजे. या नाटकाचा डामडौल, त्यातील कलाकारांचे कौशल्य आणि रंजक वळणे तुम्हाला नक्कीच भुरळ घालतील. शेकडो प्रयोगांनंतरही नाटकाची ही घोडदौड अशीच सुरू राहणार, यात शंका नाही. मराठी रसिक प्रेक्षकांच्या प्रेमामुळे हे नाटक नवनवीन विक्रम प्रस्थापित करत आहे. सुव्रत, सखी आणि सूरज यांची जुगलबंदी पाहण्यासाठी रसिक प्रेक्षक नेहमीच उत्सुक असतात. ज्यांनी अजूनही हे नाटक पाहिले नाही, त्यांनी एकदा नाट्यगृहात जाऊन या हास्यकल्लोळाचा अनुभव नक्की घ्यावा अशी सुंदर कला निर्मिती या नाटकाची आहे.

  • तारिणी – केदार आणि तारिणीच्या नात्यात येणार नवा ट्विस्ट

    तारिणी – केदार आणि तारिणीच्या नात्यात येणार नवा ट्विस्ट

    झी मराठी वाहिनीवरील ‘तारिणी’ ही मालिका सध्या अत्यंत उत्कंठावर्धक वळणावर येऊन पोहोचली आहे. मालिकेतील मुख्य पात्रे म्हणजेच केदार आणि तारिणी यांच्यातील केमिस्ट्री प्रेक्षकांना पहिल्या दिवसापासूनच भावली आहे. मात्र, आता समोर आलेल्या नवीन प्रोमोमुळे सोशल मीडियावर चर्चांना उधाण आले असून मालिकेच्या कथानकात मोठी उलथापालथ होणार असल्याचे स्पष्ट झाले आहे. केदारने आता केवळ प्रेम व्यक्त करून न थांबता, तारिणीला आपल्या प्रेमात पाडण्याचा चक्क निर्धार केला आहे. या एका निर्धारामुळे मालिकेच्या आगामी भागांमध्ये मोठा हाय-व्होल्टेज ड्रामा आणि तितकाच गोड रोमान्स पाहायला मिळणार आहे.


    मालिकेच्या आतापर्यंतच्या प्रवासात आपण पाहिले की, तारिणी आणि केदार यांच्यात अनेकदा मतभेद झाले, गैरसमज झाले आणि कौटुंबिक वादळामुळे त्यांच्या नात्यात दुरावा निर्माण झाला होता. तारिणी ही आपल्या तत्वांना जागणारी आणि कुटुंबाचा विचार करणारी मुलगी आहे, तर केदार तिच्यावर मनापासून प्रेम करतो. मात्र, तारिणी सतत स्वतःच्या भावना दाबून ठेवत असल्याचे केदारच्या लक्षात आले आहे. त्यामुळेच आता केदारने एक धाडसी पाऊल उचलण्याचे ठरवले आहे. प्रोमोमध्ये केदार अत्यंत ठामपणे सांगताना दिसतो की, “तुला माझ्या प्रेमात पाडणारच!” केदारचा हा आत्मविश्वास आणि त्याची बदललेली देहबोली प्रेक्षकांना नक्कीच सुखावणारी आहे.


    केदारच्या या नव्या अवतारामुळे तारिणी मात्र पूर्णपणे गोंधळून गेली आहे. तिला केदारच्या प्रेमाची ओढ असली तरी, तिच्यासमोर असणारी आव्हाने तिला मागे खेचत आहेत. जेव्हा केदारने तिला हा थेट चॅलेंज दिला, तेव्हा तारिणीच्या चेहऱ्यावर उमटलेले भाव बरंच काही सांगून जातात. एका बाजूला लग्नाचे वारे वाहत असताना आणि दुसरीकडे कुटुंबातील सदस्यांचे अंतर्गत राजकारण सुरू असताना केदारने घेतलेला हा पुढाकार मालिकेच्या टीआरपीमध्ये मोठी वाढ करणारा ठरेल. केदार आता केवळ शब्दांनी नाही तर आपल्या कृतीतून तारिणीचे मन जिंकण्याचा प्रयत्न करणार आहे, ज्यामुळे कथानकात एक फ्रेशनेस येणार आहे.


    या नवीन ट्विस्टमुळे मालिकेत केवळ रोमान्सच नाही तर अनेक आव्हाने देखील उभी राहणार आहेत. केदार आणि तारिणीच्या लग्नासाठी घरचे तयार होतील का? केदारचा हा निर्धार पूर्ण करण्यात कोण अडथळे निर्माण करणार? आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे तारिणी आपली भिस्त केदारवर टाकेल का? हे पाहणे रंजक ठरेल. प्रोमोमध्ये दाखवलेले केदारचे रोमँटिक सीन आणि त्यांच्यातील ‘नोकझोक’ सोशल मीडियावर तुफान व्हायरल होत आहे. चाहत्यांनी या जोडीला आधीच ‘बेस्ट जोडी’ म्हणून पसंती दिली असून, आता त्यांना पडद्यावर एकत्र पाहण्यासाठी प्रेक्षक आतुर झाले आहेत.


    विशेष म्हणजे, या मालिकेत केवळ प्रेमच नाही तर संघर्षाची जोड देखील देण्यात आली आहे. केदारला आपला हा निर्धार सिद्ध करण्यासाठी अनेक अग्नीपरीक्षा द्याव्या लागतील. तारिणीच्या मनात त्याच्याबद्दल निर्माण होणारी ओढ आणि त्यातून निर्माण होणारी गुंतागुंत लेखकाने अत्यंत खुबीने मांडली आहे. मालिकेच्या संवादफेकीत आणि सादरीकरणात जो जिवंतपणा आहे, तो या नवीन वळणामुळे अधिकच उठावदार झाला आहे. शुद्ध मराठीतील संवाद आणि कौटुंबिक मूल्यांची जपणूक करत ही मालिका आता एका नवीन उंचीवर पोहोचणार असल्याचे चित्र दिसत आहे.


    पुढील भागांमध्ये केदारच्या या निर्धाराचा पहिला टप्पा प्रेक्षकांना पाहायला मिळेल. केदार तारिणीला कशा प्रकारे सरप्राइज देतो आणि तारिणी त्यावर कशी प्रतिक्रिया देते, यावर संपूर्ण राजकारण आणि प्रेमप्रकरण अवलंबून असेल. मालिकेच्या चाहत्यांसाठी हा काळ अत्यंत आनंदाचा आहे कारण त्यांना आपल्या लाडक्या कलाकारांचा एक वेगळा पैलू पाहायला मिळणार आहे. केदारचा हा ‘चॅलेंज’ मालिकेला एका नवीन दिशेला घेऊन जाणारा ठरेल आणि येत्या काळात तारिणी देखील आपल्या प्रेमाची कबुली देईल अशी अपेक्षा व्यक्त केली जात आहे.


    एकूणच, ‘तारिणी’ मालिकेतील हे नवीन वळण प्रेक्षकांसाठी मनोरंजनाचा धमाका असणार आहे. केदार आणि तारिणीच्या या प्रवासात येणारे अडथळे, होणारा रोमान्स आणि कुटुंबाची साथ या सर्व गोष्टींचा मेळ आगामी भागांमध्ये पाहायला मिळेल. केदारचा हा निर्धार नक्कीच तारिणीच्या आयुष्यात प्रेमाचे नवे रंग भरेल आणि प्रेक्षकांना एक उत्कृष्ट कथानक अनुभवायला मिळेल यात शंका नाही.

  • ए नाइट ऑफ द सेव्हन किंगडम्स – एक रंजक कथा

    ए नाइट ऑफ द सेव्हन किंगडम्स – एक रंजक कथा

    जागतिक स्तरावर गाजलेल्या ‘गेम ऑफ थ्रोन्स’च्या जादुई आणि तितक्याच क्रूर विश्वात पुन्हा एकदा जाण्यासाठी प्रेक्षक आतुर झाले होते आणि त्यांची ही प्रतीक्षा आता संपली आहे. या महागाथेचा एक नवीन आणि रोमांचक अध्याय ‘ए नाइट ऑफ द सेव्हन किंगडम्स’ स्वरूपात प्रेक्षकांच्या भेटीला आला आहे. १९ जानेवारी २०२६ रोजी या मालिकेचा पहिला भाग प्रदर्शित झाला असून, अवघ्या काही दिवसांतच या मालिकेने डिजिटल माध्यमावर धुमाकूळ घातला आहे.

    विशेष म्हणजे ही मालिका भारतात ‘जिओ सिनेमा’वर मराठी प्रेक्षकांसाठी हिंदीसह तमिळ आणि तेलगू अशा विविध भाषांमध्ये उपलब्ध करून देण्यात आली आहे. ही कथा जॉर्ज आर. आर. मार्टिन आणि इरा पार्कर यांच्या लेखणीतून साकारली असून, ती मूळ कथानकाच्या साधारण शंभर वर्षे आधीचा काळ पडद्यावर मांडते. ज्या काळात टार्गेरियन राजवंश लोखंडी सिंहासनावर राज्य करत होता आणि महाकाय सरपटणाऱ्या उडत्या प्राण्यांच्या, म्हणजेच ड्रॅगन्सच्या आठवणी अजूनही लोकांच्या मनात जिवंत होत्या, अशा एका ऐतिहासिक कालखंडात ही कथा घडते.


    या पहिल्या भागात एकूण सहा भागांचा समावेश असून, सर्व भाग आता प्रेक्षकांसाठी उपलब्ध आहेत. कथानकाचा विचार केला तर, ही गोष्ट सर डंकन द टॉल आणि त्याचा छोटा सेवक एग या दोन वेगळ्या स्वभावाच्या व्यक्तींभोवती फिरते. डंक हा एक तरुण, भोळा पण अत्यंत शूर योद्धा आहे, जो विस्तीर्ण भूमीवर भटकंती करत असतो. त्याच्या सोबतीला असलेला एग हा दिसायला जरी सामान्य मुलगा वाटत असला, तरी त्यांचे हे नाते अकल्पित आणि अतुलनीय आहे.

    या प्रवासात त्यांना अनेक शक्तिशाली शत्रू आणि जीवघेण्या संकटांचा सामना करावा लागतो. या विश्वात आपण पाहिलेले राजकारण आणि क्रूरता या मालिकेतही पाहायला मिळते, पण डंक आणि एगची ही विलक्षण मैत्री या कथानकाला एक वेगळाच मानवी स्पर्श देते. एगचे मूळ हे राजघराण्याशी जोडलेले असल्याने या प्रवासात अनेक राजपुत्रांचा आणि योद्ध्यांचा हस्तक्षेप पाहायला मिळतो.


    या मालिकेच्या कलाकारांबद्दल बोलायचे झाले तर, पीटर क्लॅफी याने सर डंकनची मुख्य भूमिका साकारली आहे. त्याची शरीरयष्टी आणि वावर या पात्रासाठी अगदी चपखल ठरला आहे. त्याच्या सोबतीला डेक्सटर सोल अन्सेल हा बालकलाकार एगच्या भूमिकेत दिसत असून, त्याने आपल्या निरागस अभिनयाने प्रेक्षकांची मने जिंकली आहेत. या दोघांमधील निखळ मैत्री आणि एकमेकांवरील विश्वास हा या मालिकेचा मुख्य गाभा आहे. त्यांच्यासोबतच डॅनियल इंग्स यांसारख्या ताकदीच्या कलाकारांच्या महत्त्वाच्या भूमिका यात पाहायला मिळतात. मालिकेचे लेखन खुद्द जॉर्ज आर. आर. मार्टिन आणि इरा पार्कर यांनी केले असल्यामुळे मूळ साहित्यातील गांभीर्य आणि थरार पडद्यावर अचूकपणे उतरला आहे.


    तांत्रिक दृष्ट्या ही मालिका जागतिक दर्जाची असून, चाहत्यांनी या सीरिजला १० पैकी ८ असे गुण दिले आहेत. चित्रीकरण आणि पार्श्वसंगीत यांमुळे तो जुना काळ पुन्हा एकदा जिवंत झाल्याचा भास होतो. राजघराण्यातील वैभव, भव्य किल्ले आणि ड्रॅगन्सचा काळ संपत असतानाची ती भीतीदायक शांतता दिग्दर्शकाने अतिशय कुशलतेने टिपली आहे. प्रत्येक भागात एक वेगळे साहस आणि रहस्य प्रेक्षकांना खिळवून ठेवण्यासाठी पुरेसे आहे. आयर्लंडमधील निसर्गरम्य ठिकाणी झालेले चित्रीकरण या मालिकेला एक वेगळाच जिवंतपणा प्रदान करते.


    पहिल्या भागाच्या उदंड यशानंतर आता चाहत्यांसाठी आणखी एक आनंदाची बातमी समोर आली आहे. २२ फेब्रुवारी २०२६ रोजी या मालिकेच्या दुसऱ्या भागाचा अधिकृत ट्रेलर प्रदर्शित करण्यात आला आहे. या दुसऱ्या भागाची उत्सुकता आता शिगेला पोहोचली असून, तो २०२७ मध्ये प्रेक्षकांच्या भेटीला येणार आहे. दुसऱ्या भागात डंक आणि एगचा हा प्रवास अधिक धोकादायक आणि रोमांचक वळणावर जाणार असल्याचे संकेत मिळत आहेत. सत्तेसाठी होणारे संघर्ष आणि त्यामध्ये सामान्य माणसाची होणारी ओढाताण याचे वास्तववादी चित्रण पुन्हा एकदा पाहायला मिळणार आहे.


    आजच्या काळात जिथे केवळ गुन्हेगारी आणि रहस्यमयी विषयांची चलती आहे, तिथे असा समृद्ध इतिहास आणि शौर्याची कथा घेऊन येणे हे निर्मात्यांचे धाडस कौतुकास्पद आहे. ही मालिका केवळ मूळ पुस्तकांच्या चाहत्यांसाठी नाही, तर ज्यांनी याआधीचे भाग पाहिले नाहीत अशा नवीन प्रेक्षकांसाठीही एक नवीन आणि स्वतंत्र सुरुवात ठरू शकते. डंक आणि एगची ही कहाणी मानवी मूल्यांना आणि मैत्रीला एका वेगळ्याच उंचीवर घेऊन जाणारी आहे. जिथे सत्तेसाठी स्वतःच्या रक्ताच्या नात्याचा बळी दिला जातो, तिथे हे दोन मित्र स्वतःची नीतिमत्ता आणि माणुसकी कशी जपतात, हे पाहणे रंजक ठरते.


    सत्तेसाठी नाती विसरली जातात अशा जगात डंक आणि एग स्वतःची जागा कशी निर्माण करतात, हे या मालिकेचे वैशिष्ट्य आहे. प्रत्येक वळणावर असणारी संकटे आणि त्यातून मार्ग काढण्याची त्यांची जिद्द प्रेक्षकांचे लक्ष वेधून घेते. निर्मात्यांनी ज्या प्रकारे या युगाचे बारकावे टिपले आहेत, ते खरोखरच प्रशंसनीय आहे. ही मालिका आपल्याला एका अशा काळात घेऊन जाते जिथे ड्रॅगन्स आता केवळ दंतकथा उरल्या आहेत, पण राजघराण्यातील रक्त अजूनही धगधगत आहे.


    ‘ए नाइट ऑफ द सेव्हन किंगडम्स’ ही मालिका २०२६ मधील सर्वात मोठी आणि यशस्वी कलाकृती ठरली आहे. ज्यांना इतिहास आणि राजघराण्यातील अंतर्गत गुपिते जाणून घेण्याची आवड आहे, त्यांच्यासाठी ही मालिका म्हणजे मनोरंजनाची एक मोठी मेजवानीच आहे. डंक आणि एग या दोन अतुलनीय मित्रांचा हा प्रवास प्रेक्षकांना एका नवीन आणि रोमांचक विश्वाची सफर घडवून आणतो. पहिल्या भागाचे सहाही भाग पाहून झाल्यानंतर आता प्रेक्षक २०२७ मधील दुसऱ्या भागाची वाट पाहत आहेत. जर तुम्ही अजूनही ही मालिका पाहिली नसेल, तर आवर्जून पाहा.

  • कोहरा २ – हत्या एक गुन्हेगार अनेक

    कोहरा २ – हत्या एक गुन्हेगार अनेक

    भारतीय ओटीटी विश्वात गेल्या काही वर्षांत क्राईम थ्रिलर साहित्याने एक वेगळीच उंची गाठली आहे. यातच भर घालणारी आणि प्रेक्षकांच्या काळजाचा ठोका चुकवणारी ‘कोहरा’ ही सीरिज पुन्हा एकदा चर्चेत आली आहे. नेटफ्लिक्सवर या सीरिजचा दुसरा सीझन २८ फेब्रुवारी २०२६ रोजी प्रदर्शित झाला असून, अवघ्या सहा दिवसांतच या सीरिजने ट्रेंडिंगमध्ये अव्वल स्थान पटकावले आहे. मानवी स्वभाव, गुंतागुंतीची नाती आणि पंजाबच्या धुक्यात हरवलेली भयानक सत्ये मांडणारी ही सीरिज प्रेक्षकांना विचार करायला भाग पाडत आहे.

    पहिल्या सीझनच्या प्रचंड यशानंतर प्रेक्षकांना दुसऱ्या भागाची मोठी उत्सुकता होती, जी आता पूर्ण झाली आहे. ‘कोहरा’च्या दुसऱ्या सीझनबद्दल बोलण्यापूर्वी पहिल्या सीझनचा थोडा आढावा घेणे गरजेचे आहे. पहिल्या सीझनमध्ये आपण पाहिले होते की, एका अनिवासी भारतीय (NRI) तरुणाची हत्या होते आणि त्या तपासादरम्यान पंजाबमधील सामाजिक समस्या, अंमली पदार्थांचे जाळे आणि कौटुंबिक कलह कशाप्रकारे समोर येतात. त्या सीझनने गुन्हेगारी तपासासोबतच मानवी मनातील ‘धुके’ (कोहरा) किती गडद असू शकते, याचे दर्शन घडवले होते.


    ‘कोहरा सीझन २’ ची कथा एका महिलेच्या हत्येभोवती विणण्यात आली आहे. पंजाबच्या एका शांत वाटणाऱ्या गावात एका महिलेचा मृतदेह आढळतो आणि तिथूनच रहस्याचा हा पट उलगडायला सुरुवात होते. या हत्येचा तपास करताना पोलिसांसमोर अनेक आव्हाने उभी ठाकतात. पहिल्या सीझनप्रमाणेच याही भागात केवळ खुनी कोण? हे शोधणे महत्त्वाचे नसून, त्या खुनामागे दडलेली सामाजिक आणि मानसिक कारणे शोधण्यावर भर देण्यात आला आहे. तपासाचे चक्र जसे जसे फिरते, तसे समाजातील प्रतिष्ठित लोकांचे खरे चेहरे समोर येऊ लागतात, ज्यामुळे प्रेक्षकांचे डोकं चक्रावून जातं.

    ही केवळ एक मर्डर मिस्ट्री नसून, ती पितृसत्ताक पद्धती, घरातील हिंसाचार आणि दबलेली स्वप्ने यावरही भाष्य करते. तपासादरम्यान ज्या प्रकारे महिलेच्या आयुष्यातील पदर उलगडले जातात, ते पाहून समाज म्हणून आपण कुठे आहोत, याचा विचार करायला भाग पाडतात. खुनी कोण आहे, या प्रश्नापेक्षाही तो खून का झाला आणि त्याला परिस्थिती कशी कारणीभूत ठरली, हे शोधण्याचा प्रवास अधिक थरारक आहे. सीरिजच्या शेवटपर्यंत सस्पेन्स टिकवून ठेवण्यात निर्मात्यांना यश आले आहे.


    या सीझनमध्ये अभिनयाची मोठी मेजवानी पाहायला मिळत आहे. मुख्य भूमिकेत मोना सिंग आणि बरुण सोबती यांनी आपल्या अभिनयाने प्रेक्षकांना थक्क केले आहे. मोना सिंगने एका खंबीर पण तितक्याच भावनिक पोलीस अधिकाऱ्याची भूमिका अत्यंत संयतपणे मांडली आहे. बरुण सोबतीने पहिल्या सीझनप्रमाणेच आपल्या पात्रातील रांगडेपणा आणि तडफ कायम ठेवली आहे. त्यांच्या जोडीला असलेल्या इतर सहायक कलाकारांनीही पंजाबच्या मातीतील अस्सल लहेजा आणि नैसर्गिक अभिनय करून कथानकात जिवंतपणा आणला आहे.

    प्रत्येक पात्राच्या पाठीशी एक दुःखद इतिहास आहे, जो लेखकाने अत्यंत खुबीने पडद्यावर उतरवला आहे. दिग्दर्शकाने ‘कोहरा’ हे नाव सार्थ ठरवले आहे. सीरिजमधील सिनेमॅटोग्राफी इतकी प्रभावी आहे की, पंजाबमधील ते धुक्याने वेढलेले रस्ते आणि शेतं भीतीसोबतच एक प्रकारचे औदासिन्यही निर्माण करतात. पार्श्वसंगीत कथेतील तणाव अधिक गडद करते. कथेचा वेग थोडा संथ वाटू शकतो, परंतु तो रहस्याचा गुंता सोडवण्यासाठी आवश्यक आहे. लेखकाने संवादांमध्ये कुठेही फाफटपसारा न ठेवता थेट विषयाला हात घातला आहे. तांत्रिक दृष्ट्या ही सीरिज जागतिक दर्जाच्या क्राईम ड्रामाशी स्पर्धा करणारी वाटते.


    सहा दिवसांपूर्वी म्हणजेच फेब्रुवारीच्या शेवटच्या दिवशी प्रदर्शित झालेली ही सीरिज आज ओटीटीवर नंबर १ ला ट्रेंड करत आहे, याचे मुख्य कारण म्हणजे त्यातील वास्तववादी चित्रण. जर तुम्हाला असा आशय आवडत असेल जो केवळ मनोरंजन करत नाही तर अंतर्मुखही करतो, तर ‘कोहरा सीझन २’ तुम्ही नक्कीच पाहायला हवा. गुन्हेगारी, तपास आणि थरार यांचा हा एक असा ‘कॉम्बिनेशन’ आहे, जो तुमच्या दीर्घकाळ लक्षात राहील. तांत्रिक बाजूंचा विचार करता, ही सीरिज केवळ ‘जम्प स्केअर्स’वर अवलंबून नसून ती मानसिक भीती निर्माण करण्यात यशस्वी ठरते.

    पात्रांच्या मानसिकतेतील बदल आणि तपास यंत्रणेचा वावर यातील बारकावे अचूक टिपले आहेत. नेपथ्य विभागाने ज्या प्रकारे पंजाबचे वातावरण उभे केले आहे, ते कौतुकास्पद आहे. प्रत्येक वस्तूतून एक गूढ कथा बाहेर येतेय असे वाटते. निर्मात्यांनी नेटफ्लिक्सच्या माध्यमातून प्रेक्षकांसाठी जागतिक दर्जाचा थरार उपलब्ध करून दिला आहे. राजकारणातील सत्तासंघर्ष किंवा कौटुंबिक कुरबुरींपेक्षा वेगळा विषय हाताळल्यामुळे ही सीरिज तरुणाईमध्ये विशेष लोकप्रिय होत आहे.


    ‘कोहरा २’ मध्ये दाखवलेली गुपिते जशी उलगडत जातात, तसा प्रेक्षकांचा सस्पेन्स वाढत जातो. ही कहाणी केवळ एका महिलेच्या हत्येची नसून ती मानवी विकृतीचीही आहे. जर तुम्ही क्राईम थ्रिलर जॉनरचे चाहते असाल, तर ही सीरिज तुमच्या वॉचलिस्टमध्ये असायलाच हवी. ही केवळ एक गुन्हेगारीची गोष्ट नाही, तर ती लोभ आणि पिढ्यानपिढ्या चालत आलेल्या एका भयाण मानसिकतेची साक्ष आहे. प्रत्येक एपिसोडमध्ये काहीतरी नवीन रहस्य उघडले जाते, जे प्रेक्षकांना पुढचा भाग पाहण्यासाठी भाग पाडते. सीरिजचा वेग मध्यम असून तो रहस्याचा पट उलगडण्यासाठी पुरेसा आहे. शेवटी, ‘कोहरा सीझन २’ ही वेब सीरिज ओटीटी क्षेत्रातील एक महत्त्वाचा टप्पा ठरली आहे.

    उत्तम अभिनय, भक्कम कथा आणि तांत्रिक प्रगल्भता यांमुळे ही मालिका इतर क्राईम मालिकांपेक्षा वेगळी ठरते. सस्पेन्स आणि तपासाची आवड असलेल्या रसिकांनी ही मालिका नक्कीच अनुभवावी. या सीरिजमुळे भारतीय वेब विश्वात अशाच प्रकारचे नवनवीन प्रयोग होण्यास वाव मिळेल, हे नक्की. धुक्यातील हे सत्य शोधण्याचा प्रवास तुमच्यासाठी नक्कीच रोमांचक ठरेल.

  • खोताची वाडी – शापित वास्तूचा थरार!

    खोताची वाडी – शापित वास्तूचा थरार!

    मराठी मनोरंजन विश्व सध्या भय आणि रहस्याचा नवा अध्याय उघडण्यासाठी सज्ज झाले असून, राजेश चव्हाण यांच्या दिग्दर्शनाखालील ‘खोताची वाडी – एक शापित वास्तू’ ही वेब सीरिज प्रेक्षकांच्या काळजाचा ठोका चुकवत आहे. अल्ट्रा झकास ओरिजिनलची ही थरारक हॉरर सीरिज नुकतीच अल्ट्रा झकास ओटीटीवर मराठी भाषेत आणि अल्ट्रा प्ले ओटीटीवर हिंदी भाषेत प्रदर्शित झाली आहे. ही कथा सानिका नावाच्या एका तरुणीभोवती फिरते, जी एका प्राचीन वाड्याशी संबंधित अदृश्य रहस्ये आणि भयानक, अकल्पित घटनांमध्ये अडकते.

    कोकणच्या पार्श्वभूमीवर असलेली ही वास्तू साधीसुधी नसून ती एका क्रूर आत्म्याशी, ‘धर्मसेन’शी जोडलेली आहे. धर्मसेन हा असा एक आत्मा आहे, जो आपल्या लोभामुळे मृत्यूनंतरही आपल्या खजिन्याचे रक्षण करत असतो आणि वाड्यात येणाऱ्या प्रत्येकासाठी कर्दनकाळ ठरतो. या सीरिजच्या माध्यमातून मराठीत एक दर्जेदार हॉरर आशय देण्याचा प्रयत्न झाला असून तो यशस्वी ठरताना दिसत आहे.


    कथानकाचा उलगडा होताना सानिका या वाड्याच्या रहस्यात अधिकच खोलवर रुतत जाते. या प्रवासात तिला केवळ अनाकलनीय शक्तींचा अनुभव येत नाही, तर तिचे स्वतःचे रूपही बदलू लागते. ती धर्मसेनाची पत्नी ‘हेमावती’च्या छायेत पूर्णपणे अडकते, ज्यामुळे कथेतील थरार अधिकच वाढतो. कथानकात मांडलेले ट्विस्ट आणि टर्न्स प्रेक्षकांना प्रत्येक एपिसोडच्या शेवटी विचार करायला भाग पाडतात. ही सीरिज केवळ वरवरची भीती न दाखवता त्यामागील ऐतिहासिक आणि भावनिक संदर्भही मांडते. धर्मसेनाचा लोभ आणि त्याने केलेला खजिन्याचा अट्टाहास कशाप्रकारे त्याच्या मृत्यूनंतरही संपत नाही, हे पाहणे रंजक आहे. सानिकाची हतबलता आणि वास्तूचा तिच्यावर होणारा परिणाम लेखकाने अत्यंत प्रभावीपणे शब्दाबद्ध केला आहे.


    या सीरिजच्या जमेची बाजू म्हणजे त्यातील ताकदीची स्टार कास्ट. सध्या मराठी मालिकाविश्वात प्रचंड लोकप्रिय असलेले कश्यप परुळेकर आणि नयन जाधव या दमदार कलाकारांच्या महत्त्वाच्या भूमिकांनी या सीरिजला एक वेगळीच उंची दिली आहे. त्यांच्यासोबतच सुहास जोशी, सानिया चौधरी, अभिनय सावंत, रोशन विचारे, समीर देशपांडे, प्रफुल्ल सामंत, दीपक कदम, तन्वी बर्वे, नम्रता पावसकर आणि मृणालिनी जांभळे यांसारख्या अनुभवी आणि तरुण कलाकारांची मांदियाळी या मालिकेत पाहायला मिळते. सुहास जोशी यांचा अभिनय नेहमीप्रमाणेच प्रभावी असून त्यांनी कथेतील गांभीर्य उत्तमरीत्या राखले आहे. सानिया चौधरीने सानिकाच्या भूमिकेत भीती, अगतिकता आणि मानसिक बदल अत्यंत नैसर्गिकरीत्या पडद्यावर उतरवले आहेत. कश्यप परुळेकर आणि नयन जाधव यांच्या वावरामुळे कथेला एक वेगळीच खोली प्राप्त झाली आहे.


    दिग्दर्शक आणि लेखक राजेश चव्हाण यांनी हॉरर जॉनरमध्ये एक नवीन प्रयोग केला आहे. श्रीपाद जोशी यांची कथा मुळातच भक्कम आहे, जी एका शापित वास्तूच्या संकल्पनेवर आधारित आहे. प्रकाश बारोट यांची सिनेमॅटोग्राफी या सीरिजचे एक मोठे आकर्षण आहे. वाड्यातील अंधारे कोपरे, जुन्या वस्तू, भिंतींवरची जळमटं आणि कोकणातील गूढ वातावरण त्यांनी आपल्या कॅमेऱ्यात अचूक टिपले आहे. रात्रीच्या दृश्यांमधील प्रकाशयोजना इतकी प्रभावी आहे की दिवसा पाहतानाही प्रेक्षकांना अस्वस्थ वाटू लागते. वर्नित कुमार यांनी दिलेले पार्श्वसंगीत या सीरिजचा आत्मा आहे, जे प्रत्येक दृश्यातील भीती आणि रहस्याचा प्रभाव द्विगुणित करते. पात्रांचा संवाद आणि संगीताचा समतोल राखण्यात दिग्दर्शकाला यश आले आहे.


    तांत्रिक बाजूंचा विचार करता, ही सीरिज केवळ ‘जम्प स्केअर्स’वर अवलंबून नसून ती मानसिक भीती निर्माण करण्यात यशस्वी ठरते. सानिकाच्या रूपातील बदल आणि धर्मसेनाचा वावर यातील व्हीएफएक्स (VFX) कामही मराठी ओटीटीच्या मानकांनुसार समाधानकारक आहे. नेपथ्य विभागाने ज्या प्रकारे तो जुना वाडा उभा केला आहे, ते कौतुकास्पद आहे. प्रत्येक वस्तूतून एक गूढ कथा बाहेर येतेय असे वाटते. निर्माते सुशीलकुमार अग्रवाल यांनी अल्ट्रा झकासच्या माध्यमातून मराठी प्रेक्षकांसाठी जागतिक दर्जाचा थरार उपलब्ध करून दिला आहे. राजकारणातील सत्तासंघर्ष किंवा कौटुंबिक कुरबुरींपेक्षा वेगळा विषय हाताळल्यामुळे ही सीरिज तरुणाईमध्ये विशेष लोकप्रिय होत आहे.


    ‘खोताची वाडी’मध्ये दाखवलेली गुपिते जशी उलगडत जातात, तसा प्रेक्षकांचा सस्पेन्स वाढत जातो. धर्मसेनाच्या लोभाची ही कहाणी केवळ एका वास्तूची नसून ती मानवी विकृतीचीही आहे. जर तुम्ही हॉरर आणि मिस्ट्री जॉनरचे चाहते असाल, तर ही सीरिज तुमच्या वॉचलिस्टमध्ये असायलाच हवी. ही केवळ एक भूताची गोष्ट नाही, तर ती लोभ, शाप आणि पिढ्यानपिढ्या चालत आलेल्या एका भयाण इतिहासाची साक्ष आहे. प्रत्येक एपिसोडमध्ये काहीतरी नवीन रहस्य उघडले जाते, जे प्रेक्षकांना पुढचा भाग पाहण्यासाठी भाग पाडते. सीरिजचा वेग मध्यम असून तो रहस्याचा पट उलगडण्यासाठी पुरेसा आहे.


    शेवटी, ‘खोताची वाडी – एक शापित वास्तू’ ही वेब सीरिज मराठी ओटीटी क्षेत्रातील एक महत्त्वाचा टप्पा ठरली आहे. उत्तम अभिनय, भक्कम कथा आणि तांत्रिक प्रगल्भता यांमुळे ही मालिका इतर हॉरर मालिकांपेक्षा वेगळी ठरते. सस्पेन्स आणि हॉररची आवड असलेल्या रसिकांनी ही मालिका नक्कीच अनुभवावी. या सीरिजमुळे मराठीत अशाच प्रकारचे नवनवीन प्रयोग होण्यास वाव मिळेल, हे नक्की. तुम्हाला जर एका वेगळ्या विश्वात हरवून जायचे असेल, तर ‘खोताची वाडी’चा हा शापित प्रवास तुमच्यासाठी एक वेगळा अनुभव ठरेल.

  • द ब्राइड – मृत्यूवर विजय की विज्ञानाचा शाप?

    द ब्राइड – मृत्यूवर विजय की विज्ञानाचा शाप?

    हॉलीवूडमध्ये सध्या जुन्या क्लासिक कथांना आधुनिक आणि मानवी दृष्टिकोनातून मांडण्याचे नवे वारे वाहत आहेत. मेरी शेली यांच्या अजरामर ‘फ्रँकेनस्टाईन’ या संकल्पनेवर आधारित अनेक चित्रपट आजवर आले, परंतु प्रसिद्ध अभिनेत्री आणि दिग्दर्शिका मॅगी गिलेनहाल यांनी दिग्दर्शित केलेला ‘द ब्राइड!’ हा चित्रपट या सर्वांपेक्षा वेगळा आणि धाडसी ठरतो. हा केवळ एक भयपट नसून, तो मानवी हव्यास, विज्ञानाच्या मर्यादा आणि एका स्त्रीचा स्वतःच्या अस्तित्वासाठी असलेला संघर्ष यांची एक गडद गाथा आहे. काल दि. ६ मार्च २०२६ रोजी भारतात प्रदर्शित झालेला हा चित्रपट प्रेक्षकांना अशा जगात घेऊन जातो, जिथे मृत्यूवर मात करण्याचा प्रयत्न निसर्गाच्या नियमांना आव्हान देतो.


    कथानकाचा विचार केला तर, १९३० च्या दशकातील शिकागोमधील धुरकट आणि गूढ वातावरण या कथेला अधिक जिवंत करते. कथेचा केंद्रबिंदू हा केवळ एक प्रयोगातून जन्मलेला प्राणी नसून, त्यातून निर्माण झालेली एक नवीन जाणीव आहे. जेव्हा एका मृत तरुणीला वैज्ञानिक प्रक्रियेद्वारे पुन्हा जिवंत केले जाते, तेव्हा तिला निर्माण करणाऱ्यांची अशी धारणा असते की ती केवळ त्यांच्या आदेशांचे पालन करेल. परंतु, ज्या क्षणी ती जीवंत होते, त्या क्षणापासून ती स्वतःच्या स्वतंत्र विचारांनी जगू लागते. हा चित्रपट एका अत्यंत महत्त्वाच्या नैतिक प्रश्नावर भाष्य करतो “एखाद्याला जीवन देण्याचा अधिकार विज्ञानाकडे असला, तरी त्या जीवाच्या स्वातंत्र्यावर कोणाचे नियंत्रण असावे?”.


    अभिनयाच्या बाबतीत ख्रिश्चन बेल याने पुन्हा एकदा आपली ताकद सिद्ध केली आहे. आपल्या भूमिकेसाठी कमालीचे शारीरिक बदल करण्यात पटाईत असलेल्या या अभिनेत्याने एका एकाकी आणि अगतिक ‘मॉन्स्टर’च्या रूपात प्रेक्षकांच्या मनात धडकी भरवली आहे. त्याच्या डोळ्यांतील वेदना आणि क्रूरता यात एक विलक्षण समतोल दिसून येतो. दुसरीकडे, जेसी बकले हिने साकारलेली ‘ब्राइड’ ही भूमिका अविस्मरणीय आहे. एका मृत शरीरातून पुन्हा जीवनाचा संचार झाल्यावर होणारी तिची गोंधळलेली अवस्था आणि नंतर निर्माण झालेला जबरदस्त आत्मविश्वास तिने अत्यंत नैसर्गिकरीत्या पडद्यावर उतरवला आहे. या दोघांमधील पडद्यावरील संवाद आणि संघर्ष चित्रपटाला एका वेगळ्या उंचीवर घेऊन जातो.


    जागतिक स्तरावर या चित्रपटाला प्रेक्षकांकडून उदंड प्रतिसाद मिळाला आहे. फेब्रुवारी २०२६ मध्ये पाश्चात्य देशांत प्रदर्शित झाल्यानंतर तिथे याला ‘मास्टरपीस’ म्हणून गौरवण्यात आले आहे. प्रेक्षकांच्या मते, हा चित्रपट केवळ घाबरवणारा नसून तो मानवी संवेदनांना हात घालणारा आहे. विशेषतः तरुण प्रेक्षकांनी यातील तांत्रिक बाजू आणि प्रगत व्हिज्युअल इफेक्ट्सचे भरभरून कौतुक केले आहे. भारतातील प्रेक्षकांमध्येही या चित्रपटाबाबत मोठी उत्सुकता आहे, कारण यात मानवी स्वभावाच्या गडद बाजूंचे अतिशय धाडसी चित्रण करण्यात आले आहे.


    एक समीक्षक म्हणून या चित्रपटाकडे पाहताना असा ‘पॉईंट ऑफ व्ह्यू’ मांडता येईल की ‘द ब्राइड!’ हा चित्रपट आजच्या काळातील ‘स्त्रीवादी क्रांती’ आणि ‘विज्ञानाची नैतिक जबाबदारी’ यांचा एक उत्तम मिलाफ आहे. केवळ एक जोडीदार म्हणून निर्माण केलेल्या स्त्रीने स्वतःच्या अस्तित्वाचा आणि स्वातंत्र्याचा शोध घेणे, हे आजच्या सामाजिक बदलांशी सुसंगत वाटते. दिग्दर्शिका मॅगी गिलेनहाल यांनी विज्ञानाला केवळ वरदान न दाखवता, त्यातून निर्माण होणारी गुंतागुंत आणि मानवी भावनांचा कल्लोळ यावर जो भर दिला आहे, तो कौतुकास्पद आहे. हा चित्रपट आपल्याला विचार करायला भाग पाडतो की, आपण विज्ञानाच्या नावाखाली निसर्गाशी किती खेळू शकतो आणि त्याचे परिणाम किती भयाण असू शकतात.


    तांत्रिक दृष्ट्या चित्रपट अत्यंत प्रबळ आहे. १९३० च्या काळातील शिकागो उभे करण्यासाठी वापरलेले भव्य सेट्स आणि अंधारी सिनेमॅटोग्राफी कथेतील गूढता वाढवण्यास मदत करते. पार्श्वसंगीत प्रत्येक दृश्यातील भीती आणि उत्कंठा वाढवण्याचे काम प्रभावीपणे करते. हा चित्रपट प्रौढ प्रेक्षकांसाठी असून, त्यातील हिंसा आणि भावनिक संघर्ष मनाला भिडणारा आहे. जर तुम्हाला सशक्त अभिनय, उत्कृष्ट दिग्दर्शन आणि एक वेगळी रहस्यमय कथा अनुभवायची असेल, तर ‘द ब्राइड!’ हा चित्रपट तुम्ही चित्रपटगृहात जाऊन नक्कीच पाहायला हवा.

    ‘द ब्राइड!’ हा चित्रपट २०२६ मधील एक महत्त्वाचा सिने-आविष्कार ठरणार आहे. तो केवळ मनोरंजन करत नाही, तर मानवी अस्तित्वाबद्दल मूलभूत प्रश्न विचारतो. ज्यांना हॉलीवूडमधील वेगळ्या धाटणीचे चित्रपट आवडतात, त्यांच्यासाठी ही एक मोठी मेजवानीच आहे. ६ मार्च रोजी प्रदर्शित झालेला हा चित्रपट येणाऱ्या काळात अनेक जागतिक पुरस्कारांवर आपले नाव कोरेल, अशी चिन्हे दिसत आहेत.

  • चरक – श्रद्धा आणि अंधश्रद्धेच भयाण वास्तव

    चरक – श्रद्धा आणि अंधश्रद्धेच भयाण वास्तव

    भारतीय चित्रपटसृष्टीत जेव्हा वास्तववादी आणि अंगावर काटा आणणाऱ्या विषयांचा उल्लेख होतो, तेव्हा निर्माते सुदीप्तो सेन यांचे नाव अग्रक्रमाने घेतले जाते. ६ मार्च २०२६ रोजी प्रदर्शित झालेला त्यांचा नवीन चित्रपट ‘चरक: फेअर ऑफ फेथ’ सध्या देशभर चर्चेचा विषय ठरला आहे. हा चित्रपट केवळ एका धार्मिक उत्सवावर आधारित नसून, मानवी श्रद्धेच्या त्या टोकाच्या मर्यादेवर भाष्य करतो, जिथे भक्ती आणि वेदना यांच्यातील रेषा पुसट होते. बंगालच्या ग्रामीण भागातील ‘चरक पूजे’सारख्या प्राचीन आणि तितक्याच भयानक प्रथेच्या पार्श्वभूमीवर बेतलेली ही कलाकृती प्रेक्षकांना एका वेगळ्याच मानसिक विश्वात घेऊन जाते.


    कथानकाचा विचार केला तर, हा चित्रपट एका अशा गावात घडतो जिथे परंपरा ही कोणत्याही कायद्यापेक्षा मोठी मानली जाते. बंगालच्या मातीत रुजलेली ही प्रथा, ज्यात भक्त स्वतःच्या शरीरात लोखंडी आकडे खुपसून उंचावर टांगून घेतात, ही केवळ एक विधी नसून गावाच्या अस्तित्वाचा प्रश्न असल्याचे दाखवण्यात आले आहे. कथेचा नायक जेव्हा या प्रथेमागचे सत्य शोधण्याचा प्रयत्न करतो, तेव्हा त्याला केवळ धार्मिक विरोधच नाही, तर मानवी मानसिकतेच्या अशा थरांचा सामना करावा लागतो जे विज्ञानालाही कोड्यात टाकतात. या चित्रपटाची मांडणी करताना दिग्दर्शकाने कुठेही अतिरंजितपणा केलेला नाही. कथेचा वेग संथ असला तरी, त्यातील गूढता प्रत्येक दृश्यागणिक वाढत जाते. ‘निर्मितीचा अधिकार देवाचा की माणसाचा?’ आणि ‘श्रद्धा जेव्हा शोषणाचे साधन बनते तेव्हा काय होते?’ या प्रश्नांची उत्तरे शोधण्याचा प्रयत्न या चित्रपटात अत्यंत धाडसी पद्धतीने केला आहे.


    या चित्रपटाचे सर्वात मोठे बलस्थान म्हणजे त्यातील कसलेले कलाकार. अंजली पाटील हिने एका खंबीर आणि विचारी महिलेची भूमिका अत्यंत संयतपणे साकारली आहे. तिच्या डोळ्यांतील प्रश्न आणि परंपरांशी लढताना होणारी तिची ओढाताण प्रेक्षकांना अस्वस्थ करते. सहिदुर रहमान आणि सुब्रत दत्त यांसारख्या दिग्गज कलाकारांनी आपल्या अभिनयाने या चित्रपटाला एक वेगळीच उंची दिली आहे. विशेषतः ग्रामीण भागातील लोकांच्या चेहऱ्यावरील तो अढळ विश्वास आणि त्यामागची अनामिक भीती कलाकारांनी आपल्या शरीरबोलीतून हुबेहूब जिवंत केली आहे. संवाद कमी असूनही पात्रांच्या नजरेतून बरंच काही मांडण्यात चित्रपट यशस्वी झाला आहे. कलाकारांनी घेतलेली ही मेहनत पडद्यावर स्पष्टपणे जाणवते, ज्यामुळे ही कथा काल्पनिक न वाटता अत्यंत वास्तववादी वाटते.


    समीक्षकांनी या चित्रपटाला एक धाडसी कलाविष्कार म्हणून संबोधले आहे. समीक्षकांच्या मते, निर्मात्यांनी पुन्हा एकदा अशा विषयाला हात घातला आहे ज्याकडे मुख्य प्रवाहातील चित्रपटांनी नेहमीच दुर्लक्ष केले. काहींनी या चित्रपटाला जागतिक दर्जाच्या लोककथांवर आधारित चित्रपटांच्या श्रेणीत ठेवले आहे. समीक्षकांनी विशेष कौतुक केले आहे ते म्हणजे या चित्रपटाच्या ध्वनी नियोजनाचे. लोखंडी आकडे शरीरात खुपसतानाचा आवाज किंवा त्या उत्सवातील वाद्यांचा निनाद प्रेक्षकांच्या अंगावर शहारे आणतो. तथापि, काही समीक्षकांनी असेही मत व्यक्त केले आहे की, चित्रपटातील काही दृश्ये अत्यंत विचलित करणारी आहेत, त्यामुळे हा चित्रपट केवळ मजबूत मन असलेल्या प्रेक्षकांसाठीच आहे. तांत्रिक दृष्ट्या हा चित्रपट प्रबळ असून त्यातील रंगसंगती कथेतील गूढ अधिक गडद करते.


    प्रदर्शनाच्या पहिल्याच दिवशी चित्रपटगृहांबाहेर प्रेक्षकांची मोठी गर्दी पाहायला मिळाली. विशेषतः ग्रामीण भागात या चित्रपटाला उदंड प्रतिसाद मिळत आहे. सामाजिक माध्यमांवर प्रेक्षकांनी “हा चित्रपट पाहून आम्ही सुन्न झालो आहोत” अशा प्रतिक्रिया दिल्या आहेत. अनेक शहरी प्रेक्षकांसाठी ही प्रथा नवीन असल्याने त्यांच्यासाठी हा एक माहितीपूर्ण आणि तितकाच धक्कादायक अनुभव ठरत आहे. ग्रामीण संस्कृतीतील बारकावे आणि तिथल्या लोकांच्या धारणांचे इतके वास्तववादी चित्रण यापूर्वी कधीही पाहिले नसल्याचे अनेक प्रेक्षकांनी आवर्जून नमूद केले आहे. चाहत्यांनी या चित्रपटाला १० पैकी ८ असे गुण दिले आहेत, जे या चित्रपटाच्या लोकप्रियतेची साक्ष देतात.


    एक समीक्षक म्हणून या चित्रपटाकडे पाहताना असा दृष्टिकोन मांडता येईल की, ‘चरक’ हा केवळ एका प्रथेवर टीका करणारा चित्रपट नाही. उलट, तो मानवी मेंदूला असलेल्या अनाकलनीय शक्तीच्या ओढीचे विश्लेषण करतो. जेव्हा माणूस सर्व बाजूंनी संकटात असतो, तेव्हा तो वेदना सोसूनही मुक्तीचा शोध घेण्याचा प्रयत्न करतो, हे वास्तव यात अतिशय प्रभावीपणे मांडले आहे. निर्मात्यांनी विज्ञानाचा अतिरेक किंवा धर्माचा अनादर न करता, या दोन्हीमधील संघर्षाला मानवी भावनांची जोड दिली आहे. हा चित्रपट पाहताना आपल्याला जाणीव होते की, आधुनिक जगात आपण कितीही प्रगत झालो असलो, तरी भारताच्या दुर्गम भागात आजही अशा अनेक परंपरा दडलेल्या आहेत ज्या विज्ञानाच्या कक्षेबाहेर आहेत.


    चित्रपटाचे चित्रीकरण ग्रामीण बंगालचे सौंदर्य आणि तिथली भयाण शांतता एकाच वेळी टिपते. लाल माती, जुनी घरे आणि पावसाळी वातावरण कथेतील गांभीर्य अधिक वाढवतात. पार्श्वसंगीत कुठेही अंगावर येत नाही, पण ते मनावर एक अनामिक दडपण निर्माण करण्यात यशस्वी ठरते. संकलनाचे कामही चोख झाले असून, ६ मार्च रोजी प्रदर्शित झालेला हा चित्रपट २०२६ मधील एक महत्त्वाचा चित्रपट ठरेल यात शंका नाही. जर तुम्हाला वास्तववादी कलाकृती, लोककथा आणि मानवी स्वभावाच्या गडद बाजू पाहायला आवडत असतील, तर हा चित्रपट तुम्ही चुकवू नये. श्रद्धा आणि अंधश्रद्धा यांच्यातील ही पुसट रेषा अनुभवण्यासाठी ‘चरक: फेअर ऑफ फेथ’ नक्कीच पाहावा असा आहे.

  • तिघी – तीन पिढ्यांची एक हळवी गोष्ट

    तिघी – तीन पिढ्यांची एक हळवी गोष्ट

    मराठी चित्रपटसृष्टीने आजवर कौटुंबिक नात्यांमधील गुंतागुंत अतिशय प्रभावीपणे मांडली आहे. याच साखळीतील एक अत्यंत महत्त्वाचा आणि मनाला भिडणारा चित्रपट म्हणजे ‘तिघी’. ६ मार्च २०२६ रोजी प्रदर्शित झालेला हा चित्रपट केवळ तीन स्त्रियांची गोष्ट नसून, तो प्रत्येक घराघरातील माय-लेकींच्या नात्याचा आरसा आहे.

    दिग्दर्शिकेने अत्यंत संयतपणे आणि कुठेही भडकपणा न आणता हा कौटुंबिक पट पडद्यावर साकारला आहे. चित्रपट संपल्यानंतरही त्यातील पात्रे आणि संवाद प्रेक्षकांच्या मनात घर करून राहतात, हेच या कलाकृतीचे सर्वात मोठे यश आहे. लग्नानंतर बदलणारे मुलीचे आयुष्य आणि माहेरच्या घराशी तुटत जाणारा संपर्क यावर हा चित्रपट अतिशय संवेदनशीलतेने भाष्य करतो.


    या चित्रपटाचे सर्वात मोठे आकर्षण म्हणजे यातील कसलेल्या कलाकारांची फळी. भारती आचरेकर यांनी साकारलेली आईची भूमिका प्रेक्षकांच्या काळजाचा ठाव घेते. त्यांच्या चेहऱ्यावरील सात्विकता आणि मुलींसाठी असलेली अनामिक ओढ त्यांनी आपल्या प्रदीर्घ अनुभवातून जिवंत केली आहे. सोनाली कुलकर्णीने मोठ्या मुलीच्या भूमिकेत जो समजूतदारपणा दाखवला आहे, तो वाखाणण्याजोगा आहे. मध्यमवर्गीय गृहिणीचा रोजचा संघर्ष आणि आईबद्दलची कर्तव्यभावना तिने आपल्या देहबोलीतून अचूक टिपली आहे. नेहा पेंडसे हिने धाकट्या मुलीची भूमिका साकारताना आजच्या काळातील आधुनिक आणि स्पष्टवक्ती स्त्री प्रभावीपणे मांडली आहे. तिच्या वाट्याला आलेले भावनिक प्रसंग तिने अत्यंत ताकदीने पेलले असून, या तिन्ही अभिनेत्रींमधील नैसर्गिक संवाद हा चित्रपटाचा प्राण आहे.


    समीक्षकांनी या चित्रपटाला मराठी सिनेसृष्टीतील एक प्रगल्भ मांडणी म्हणून संबोधले आहे. समीक्षकांच्या मते, या चित्रपटाचा सर्वात मोठा जमेची बाजू म्हणजे त्याचे वास्तववादी संवाद आणि प्रभावी पटकथा. स्त्रियांच्या मनात चालणारी घालमेल आणि पुन्हा एकदा स्वतःला शोधण्याची त्यांची जिद्द, हे सर्व पैलू अतिशय सुंदररीत्या गुंफले आहेत. तांत्रिक दृष्ट्याही चित्रपट उजवा ठरला असून, घरातील अंतर्गत दृश्ये टिपताना प्रकाशयोजनेचा वापर अतिशय कलात्मक पद्धतीने केला आहे. पार्श्वसंगीत कथेचा वेग आणि त्यातील भावना वाढवण्यास मोलाची मदत करते. काही समीक्षकांनी असेही नमूद केले आहे की, चित्रपटात येणारा अनपेक्षित वळण प्रेक्षकांना धक्का देण्यासोबतच अंतर्मुख व्हायला भाग पाडतो.


    प्रदर्शनाच्या पहिल्याच दिवशी चित्रपटगृहांमध्ये प्रेक्षकांची, विशेषतः महिलांची मोठी उपस्थिती पाहायला मिळाली. चित्रपट पाहून बाहेर पडणाऱ्या अनेक प्रेक्षकांच्या डोळ्यांत पाणी होते, जे या कथेच्या यशाची पावती आहे. सामाजिक माध्यमांवर “हा चित्रपट पाहताना आम्हाला आमच्या आईची आठवण आली” अशा प्रतिक्रियांचा पाऊस पडत आहे. कौटुंबिक प्रेक्षकांसाठी हा चित्रपट एक भावनिक अनुभव ठरत आहे. तरुण पिढीलाही आपल्या पालकांच्या भावना समजून घेण्यासाठी हा चित्रपट प्रवृत्त करतो, असे अनेक प्रेक्षकांनी आवर्जून सांगितले आहे. चाहत्यांनी या चित्रपटाला १० पैकी ८.५ असे गुण दिले आहेत, जे या चित्रपटाच्या लोकप्रियतेचे प्रतीक आहे.


    एक समीक्षक म्हणून या चित्रपटाकडे पाहताना असा दृष्टिकोन मांडता येईल की, ‘तिघी’ हा चित्रपट केवळ हळव्या भावनांपुरता मर्यादित नाही. तो स्त्रीच्या स्वातंत्र्यावर आणि तिच्या वैयक्तिक इच्छा-आकांक्षेवरही प्रकाश टाकतो. आईचे घर म्हणजे केवळ आठवणींचे भांडार नसून, ते पुन्हा एकदा स्वतःचे अस्तित्व सिद्ध करण्याची ऊर्जा देणारे केंद्र आहे, हा विचार यात मांडला आहे. चित्रपटातील तो अनपेक्षित बदल केवळ प्रेक्षकांना खिळवून ठेवण्यासाठी नाही, तर नात्यांची खरी किंमत कळावी यासाठी गुंफला आहे. दिग्दर्शिकेने स्त्रीच्या मानसिकतेचे जे बारकावे टिपले आहेत, ते खरोखरच प्रशंसनीय आहेत.
    चित्रीकरणातील साधेपणा आणि रंगांचा वापर कथेतील घरगुती वातावरण अधिक गडद करतो. संगीताच्या बाबतीत बोलायचे झाले तर, गाणी कथेचा अविभाज्य भाग वाटतात आणि ती उगीचच घातल्यासारखी वाटत नाहीत.

    ६ मार्च रोजी प्रदर्शित झालेला हा चित्रपट २०२६ मधील एक सकस मराठी चित्रपट म्हणून ओळखला जाईल यात शंका नाही. जर तुम्हाला गोंधळ किंवा विनाकारण मारामारी नसलेला, पण मनाला शांतता देणारा चित्रपट पाहायचा असेल, तर ‘तिघी’ तुमच्यासाठीच आहे. नात्यांची विण कशी असावी आणि ती कशी जपावी, याचे उत्तम उदाहरण म्हणजे ही कलाकृती.

    ‘तिघी’ हा चित्रपट म्हणजे भावनांचा एक शुद्ध प्रवाह आहे. साहित्याची आणि दर्जेदार अभिनयाची आवड ठेवणारे रसिक या चित्रपटाचा आनंद नक्कीच घेतील. हा चित्रपट केवळ मनोरंजन करत नाही, तर प्रेक्षकांना आपल्या मुळांकडे परत जाण्याची प्रेरणा देतो. प्रत्येक कुटुंबाने, विशेषतः आई आणि मुलींनी एकत्र बसून पाहण्यासारखी ही एक सुंदर कलाकृती आहे. चित्रपटगृहात जाऊन हा अनुभव घेणे हे केवळ एका चित्रपटाचे दर्शन नसून, आपल्याच आयुष्यातील एका हळव्या पानाचे वाचन करण्यासारखे आहे.

  • संगणक प्रशिक्षण उद्योग

    संगणक प्रशिक्षण उद्योग

    संगणक प्रशिक्षण केंद्र (कॉम्प्युटर प्रशिक्षण संस्था) हा महाराष्ट्रातील तरुणांसाठी चांगला लघुउद्योग मानला जातो. आज जवळजवळ प्रत्येक क्षेत्रात संगणकाचे ज्ञान आवश्यक असल्यामुळे या व्यवसायाला सतत मागणी असते.

    संगणक प्रशिक्षण केंद्रात विद्यार्थ्यांना संगणक वापरणे, विविध सॉफ्टवेअरचे प्रशिक्षण आणि डिजिटल कौशल्ये शिकवली जातात. शाळा-कॉलेजचे विद्यार्थी, नोकरी शोधणारे युवक तसेच शासकीय परीक्षांची तयारी करणारे उमेदवार या प्रशिक्षणासाठी येतात.

    यात मूलभूत संगणक प्रशिक्षण म्हणजे मराठी व इंग्रजी टंकलेखन, वर्ड, एक्सेल, पॉवरपॉइण्ट सादरीकरण असे कार्यालयीन संगणक अभ्यासक्रम, ग्राफिक डिझाइन, डिजिटल मार्केटिंग प्रशिक्षण, संगणक हार्डवेअर आणि दुरुस्ती असे अभ्यासक्रम घेता येतील.

    यासाठी सुरुवातीला काही साधनांची आवश्यकता लागेल. किमान पाच –सहा संगणक, टेबल-खुर्च्या आणि वीज व्यवस्था, प्रिंटर आणि  प्रिंट घेण्यासाठी कागद, आवश्यकता वाटल्यास प्रक्षेपक किंवा मोठा पडदा आणि अर्थात संगणक प्रशिक्षण देणारा प्रशिक्षक. हे प्रशिक्षण जर तुम्हीच देणार असाल तर उत्तम.

    हा व्यवसाय साधारण दोन ते पाच लाख रुपये गुंतवणुकीत सुरू करता येतो. जागा स्वतःची असल्यास खर्च कमी होतो. भाड्याने जागा घेतल्यास खर्च थोडा वाढू शकतो.

    प्रत्येक विद्यार्थ्याकडून अभ्यासक्रमानुसार किमान दोन हजार ते दहा हजार रुपये शुल्क घेतले जाते. जर एका महिन्यात वीस ते तीस विद्यार्थी प्रवेश घेत असतील तर चांगले उत्पन्न मिळू शकते.

    यासाठी परवाने व नोंदणीची आवश्यकता लागेल. त्यात उद्यम नोंदणी, आवश्यक असल्यास स्थानिक स्वराज्य संस्थेचा परवाना लागेल. एमएचसीईटी सारख्या काही अभ्यासक्रमांसाठी शासकीय किंवा मान्यताप्राप्त संस्थेची मान्यता अल्गेल.

    याशिवाय योग्य प्रशिक्षण, चांगली जाहिरात आणि गुणवत्तापूर्ण अध्यापन केल्यास संगणक प्रशिक्षण केंद्र हा स्थिर आणि दीर्घकालीन व्यवसाय ठरू शकतो.

  • सेंद्रिय कचरा व्यवस्थापन आणि खत निर्मिती – एक शाश्वत व्यवसाय

    सेंद्रिय कचरा व्यवस्थापन आणि खत निर्मिती – एक शाश्वत व्यवसाय

    आजच्या काळात वाढते शहरीकरण आणि बदलती जीवनशैली यामुळे कचऱ्याची समस्या रौद्र रूप धारण करत आहे. या समस्येवर ‘सेंद्रिय कचरा व्यवस्थापन’ हा केवळ उपायच नाही, तर एक उत्कृष्ट व्यावसायिक संधी देखील आहे. निसर्गाकडून घेतलेले निसर्गालाच परत देणे, या तत्त्वावर हा उद्योग आधारित आहे.

    ज्या कचऱ्याचे नैसर्गिकरीत्या सूक्ष्मजीवांद्वारे विघटन होऊ शकते, त्याला ‘सेंद्रिय’ किंवा ‘ओला कचरा’ म्हणतात. यामध्ये स्वयंपाकघरातील उरलेले अन्न, फळांच्या आणि भाज्यांच्या साली, खराब झालेली फळे, फुलांचा कचरा, पालापाचोळा आणि शेणखत यांचा समावेश होतो. सेंद्रिय कचऱ्यापासून खत तयार करण्याच्या प्रक्रियेला ‘कंपोस्टिंग’ असे म्हणतात. ही प्रक्रिया प्रामुख्याने खालील टप्प्यांत पार पडते:

    सर्वप्रथम विविध स्रोतांकडून कचरा गोळा केला जातो. त्यातील प्लास्टिक, काच आणि धातू यांसारखा अजैविक कचरा पूर्णपणे वेगळा केला जातो. कचरा लवकर कुजण्यासाठी त्याचे श्रेडिंग म्हणजेच लहान तुकडे केले जातात. यासाठी ‘श्रेडर’ यंत्राचा वापर होतो. ओल्या कचऱ्यामध्ये नत्र आणि कर्बाचे प्रमाण संतुलित राखण्यासाठी त्यात सुका पालापाचोळा किंवा लाकडी भुसा मिसळला जातो.

    हे मिश्रण खड्ड्यात किंवा मोठ्या पिंपात भरले जाते. यामध्ये हवा खेळती राहणे आवश्यक असते. विघटनाचा वेग वाढवण्यासाठी यात शेणकाला किंवा वेस्ट डिकंपोजर सारखी जीवाणू संवर्धके मिसळली जातात. साधारणपणे पंचेचाळीस ते साठ दिवसांत कचऱ्याचे रूपांतर गडद काळ्या रंगाच्या, मातीसारखा वास येणाऱ्या खतात होते.

    हा उद्योग सुरू करण्यासाठी काही गोष्टींची आवश्यकता असते. उत्पादनाच्या क्षमतेनुसार पाचशे ते एक हजार चौरस फूट जागा, कचरा बारीक करणारे यंत्र (श्रेडर), चाळणी यंत्र आणि ओलावा मोजणारे साधन, प्रक्रियेसाठी नियमित पाणीपुरवठा आणि यंत्रांसाठी वीज आवश्यक आहे.

    सेंद्रिय खताला (कंपोस्ट) सध्या बाजारपेठेत मोठी मागणी आहे. रासायनिक खतांमुळे जमिनीचा पोत बिघडत असल्याने शेतकरी आता सेंद्रिय खताला प्राधान्य देत आहेत. शोभेची झाडे आणि फुलांच्या झाडांसाठी मोठ्या प्रमाणात या खताचा वापर होतो. शहरांमधील नागरिक आपल्या गच्चीवरील बागेसाठी (टेरेस गार्डन) सेंद्रिय खत खरेदी करतात.

    या उद्योगामुळे केवळ आर्थिक नफाच मिळतो असे नाही, तर पर्यावरणाचे रक्षणही होते. कचरा डेपोवर जाणारा कचरा कमी झाल्यामुळे प्रदूषण कमी होते आणि जमिनीची सुपीकता वाढते. तसेच, स्थानिक पातळीवर रोजगार निर्मितीसाठी हा एक उत्तम पर्याय आहे.

  • चार हजार प्रयोगांनंतरही ऑल द बेस्टची गाडी सुसाट

    चार हजार प्रयोगांनंतरही ऑल द बेस्टची गाडी सुसाट

    मराठी रंगभूमीच्या इतिहासात काही अशी नाटके असतात, जी केवळ मनोरंजन करत नाहीत, तर काळाच्या पडद्याआड न जाता पिढ्यानपिढ्या प्रेक्षकांच्या मनावर अधिराज्य गाजवतात. या यादीत अग्रक्रमाने घेतले जाणारे नाव म्हणजे ‘ऑल द बेस्ट’. देवेंद्र पेम लिखित आणि सुरुवातीला चंद्रकांत कुलकर्णी यांनी दिग्दर्शित केलेले हे नाटक आजही त्याच उत्साहात, ऊर्जेने आणि नव्या रंगात रंगभूमीवर दिमाखात सुरू आहे.

    ४००० हून अधिक प्रयोगांचा टप्पा पार करूनही या नाटकाची क्रेझ तसूभरही कमी झालेली नाही, याचा प्रत्यय सध्या सुरू असलेल्या हाऊसफुल्ल दौऱ्यावरून येतो. हे नाटक एका आगळ्यावेगळ्या मैत्रीवर आणि प्रेमावर आधारित असून, मानवी भावभावनांचा एक अतिशय सुंदर प्रवास यात मांडण्यात आला आहे.

    ‘ऑल द बेस्ट’ची कथा तीन जिवलग मित्रांभोवती फिरते जे एकाच घरात एकत्र राहतात. या तिघांमध्येही काही शारीरिक उणिवा आहेत, मात्र त्यांच्या जिद्दीत आणि मैत्रीत कोणतीही उणीव नाही. विजय हा अंध आहे, चंद्रकांत उर्फ चांग हा बहिरा आहे आणि दिलीप हा मुका आहे. हे तिघे मित्र अनुक्रमे टेलिफोन बूथ, फूड ट्रक आणि एका म्युझिक स्टोअरमध्ये काम करून आपला उदरनिर्वाह करतात. त्यांच्या आयुष्यात ‘मोहिनी’ नावाची एक मुलगी येते, जी त्यांच्या दुकानात वारंवार येत असते. योगायोगाने हे तिघेही एकाच मुलीच्या प्रेमात पडतात. सुरुवातीला आपल्या अपंगत्वाच्या भीतीमुळे आणि न्यूनगंडामुळे ते तिच्याशी थेट संपर्क साधत नाहीत, परंतु जेव्हा ती अनपेक्षितपणे त्यांच्या घरी येते, तेव्हा त्यांना कळते की ते तिघेही एकाच मुलीच्या प्रेमात आहेत. तिथून सुरू होतो एक जबरदस्त विनोदी आणि तितकाच भावनिक प्रवास, जो प्रेक्षकांना खिळवून ठेवतो.

    लेखक देवेंद्र पेम यांनी या नाटकाची बांधणी अशा पद्धतीने केली आहे की, प्रेक्षकांना पहिल्या मिनिटापासून शेवटपर्यंत हास्याचा तुफान आनंद मिळतो. आपले अपंगत्व लपवून मोहिनीला प्रभावित करण्याचा प्रयत्न करताना होणारी या तिघांची फजिती आणि एकमेकांचे गुपित उघड करण्याची त्यांची धडपड प्रेक्षकांना खळखळून हसवते. अंध, बहिरे आणि मुके मित्र असलेल्या विनोदाच्या सखोल पैलूंचा शोध घेत, विडंबनात्मक आणि खुसखुशीत शैलीत हे नाटक सादर केले आहे. सुरुवातीच्या काळात चंद्रकांत कुलकर्णी यांच्या दिग्दर्शकीय कौशल्याने या नाटकाला एका वेगळ्या उंचीवर नेले होते. भरत जाधव, अंकुश चौधरी आणि संजय नार्वेकर या त्रिकुटाने आपल्या अभिनयाने या नाटकाचे सोने केले.

    आजही जुन्या पिढीतील प्रेक्षक या कलाकारांच्या टायमिंगच्या आठवणी काढतात. मात्र, काळाच्या ओघात या नाटकात बदल होत गेले आणि आता स्वतः लेखक देवेंद्र पेम यांनी या नाटकाच्या दिग्दर्शनाची धुरा आपल्या खांद्यावर घेतली आहे. त्यांच्या दिग्दर्शनाखाली या नाटकाने आधुनिक तंत्रज्ञान आणि नव्या ऊर्जेचा वापर करून प्रेक्षकांना पुन्हा एकदा आपलेसे केले आहे.
    मराठी रंगभूमीवर एकाच नाटकाचे ४००० प्रयोग होणे ही साधी गोष्ट नाही, पण ‘ऑल द बेस्ट’ने हे शक्य करून दाखवले आहे. विशेष म्हणजे, या नाटकाच्या पहिल्या संचाप्रमाणेच दुसऱ्या संचाने देखील ४००० हून अधिक प्रयोगांचा विक्रमी टप्पा गाठला आहे. सध्याच्या संचामध्ये निखिल चव्हाण, मयुरेश पेम आणि मनमीत पेम ही तरुण फळी नाटकातील प्रमुख पात्रे साकारत असून, त्यांनी जुन्या दिग्गज कलाकारांचा वारसा अत्यंत समर्थपणे पुढे चालवला आहे.

    या नवीन कलाकारांच्या संचानेही प्रेक्षकांकडून उदंड प्रतिसाद मिळवला असून, नाटकाची लोकप्रियता आजही अबाधित आहे. प्रेक्षकांच्या बदललेल्या आवडी-निवडीचे निकष असूनही, ‘ऑल द बेस्ट’ आजही तरुणांपासून वृद्धांपर्यंत सर्वांना आपलेसे वाटते, कारण यात असलेला निखळ विनोद आणि मनाला स्पर्श करणारे क्षण हे सार्वकालिक आहेत. हे नाटक केवळ हसवण्यासाठी नाही, तर ते जगण्याकडे बघण्याचा एक नवा दृष्टिकोन देते. शारीरिक व्यंगावर मात करून आनंदी कसे राहायचे आणि मैत्रीची ताकद काय असते, याचे हे नाटक एक उत्तम उदाहरण आहे. संवादांमधील अचूक टायमिंग, सिच्युएशनल कॉमेडी आणि त्या जोडीला असणारा भावनिक ओलावा ही या नाटकाची जमेची बाजू आहे.

    देवेंद्र पेम यांच्या लेखनातील आणि दिग्दर्शनातील बारकाव्यांमुळे प्रेक्षक नाटकात पूर्णपणे रमून जातात. असा एकही क्षण उरत नाही जिथे प्रेक्षकांच्या चेहऱ्यावर हसू नसेल. म्हणूनच हे नाटक पुन्हा पुन्हा पाहावेसे वाटते.’ऑल द बेस्ट’ हे केवळ एक नाटक नसून तो एक समृद्ध अनुभव आहे. जर तुम्ही अजूनही हे नाटक पाहिले नसेल किंवा पुन्हा एकदा त्या मैत्रीच्या विश्वात हरवून जायचे असेल, तर हे नाटक तुम्हाला तुमच्या मैत्रीच्या सोनेरी दिवसांची आठवण करून देईल यात शंका नाही.

    निखळ मनोरंजनाची हमी देणारे हे नाटक मराठी रंगभूमीचे लेणे ठरले आहे. शारीरिक उणिवांवर विनोदाच्या माध्यमातून भाष्य करताना कुठेही कोणाचा अपमान होणार नाही, याची काळजी घेत केलेली ही कलाकृती खरोखरच कौतुकास्पद आहे. तर, तयार व्हा आणि विनोदाच्या या रोलर कोस्टर राईडचा आनंद घ्या, कारण हे नाटक आपल्याला सांगते की परिस्थिती कशीही असो, आयुष्याला नेहमी ‘ऑल द बेस्ट’च म्हणायचे!