मराठी रंगभूमीच्या इतिहासात काही अशी नाटके असतात, जी केवळ मनोरंजन करत नाहीत, तर काळाच्या पडद्याआड न जाता पिढ्यानपिढ्या प्रेक्षकांच्या मनावर अधिराज्य गाजवतात. या यादीत अग्रक्रमाने घेतले जाणारे नाव म्हणजे ‘ऑल द बेस्ट’. देवेंद्र पेम लिखित आणि सुरुवातीला चंद्रकांत कुलकर्णी यांनी दिग्दर्शित केलेले हे नाटक आजही त्याच उत्साहात, ऊर्जेने आणि नव्या रंगात रंगभूमीवर दिमाखात सुरू आहे.
४००० हून अधिक प्रयोगांचा टप्पा पार करूनही या नाटकाची क्रेझ तसूभरही कमी झालेली नाही, याचा प्रत्यय सध्या सुरू असलेल्या हाऊसफुल्ल दौऱ्यावरून येतो. हे नाटक एका आगळ्यावेगळ्या मैत्रीवर आणि प्रेमावर आधारित असून, मानवी भावभावनांचा एक अतिशय सुंदर प्रवास यात मांडण्यात आला आहे.
‘ऑल द बेस्ट’ची कथा तीन जिवलग मित्रांभोवती फिरते जे एकाच घरात एकत्र राहतात. या तिघांमध्येही काही शारीरिक उणिवा आहेत, मात्र त्यांच्या जिद्दीत आणि मैत्रीत कोणतीही उणीव नाही. विजय हा अंध आहे, चंद्रकांत उर्फ चांग हा बहिरा आहे आणि दिलीप हा मुका आहे. हे तिघे मित्र अनुक्रमे टेलिफोन बूथ, फूड ट्रक आणि एका म्युझिक स्टोअरमध्ये काम करून आपला उदरनिर्वाह करतात. त्यांच्या आयुष्यात ‘मोहिनी’ नावाची एक मुलगी येते, जी त्यांच्या दुकानात वारंवार येत असते. योगायोगाने हे तिघेही एकाच मुलीच्या प्रेमात पडतात. सुरुवातीला आपल्या अपंगत्वाच्या भीतीमुळे आणि न्यूनगंडामुळे ते तिच्याशी थेट संपर्क साधत नाहीत, परंतु जेव्हा ती अनपेक्षितपणे त्यांच्या घरी येते, तेव्हा त्यांना कळते की ते तिघेही एकाच मुलीच्या प्रेमात आहेत. तिथून सुरू होतो एक जबरदस्त विनोदी आणि तितकाच भावनिक प्रवास, जो प्रेक्षकांना खिळवून ठेवतो.
लेखक देवेंद्र पेम यांनी या नाटकाची बांधणी अशा पद्धतीने केली आहे की, प्रेक्षकांना पहिल्या मिनिटापासून शेवटपर्यंत हास्याचा तुफान आनंद मिळतो. आपले अपंगत्व लपवून मोहिनीला प्रभावित करण्याचा प्रयत्न करताना होणारी या तिघांची फजिती आणि एकमेकांचे गुपित उघड करण्याची त्यांची धडपड प्रेक्षकांना खळखळून हसवते. अंध, बहिरे आणि मुके मित्र असलेल्या विनोदाच्या सखोल पैलूंचा शोध घेत, विडंबनात्मक आणि खुसखुशीत शैलीत हे नाटक सादर केले आहे. सुरुवातीच्या काळात चंद्रकांत कुलकर्णी यांच्या दिग्दर्शकीय कौशल्याने या नाटकाला एका वेगळ्या उंचीवर नेले होते. भरत जाधव, अंकुश चौधरी आणि संजय नार्वेकर या त्रिकुटाने आपल्या अभिनयाने या नाटकाचे सोने केले.
आजही जुन्या पिढीतील प्रेक्षक या कलाकारांच्या टायमिंगच्या आठवणी काढतात. मात्र, काळाच्या ओघात या नाटकात बदल होत गेले आणि आता स्वतः लेखक देवेंद्र पेम यांनी या नाटकाच्या दिग्दर्शनाची धुरा आपल्या खांद्यावर घेतली आहे. त्यांच्या दिग्दर्शनाखाली या नाटकाने आधुनिक तंत्रज्ञान आणि नव्या ऊर्जेचा वापर करून प्रेक्षकांना पुन्हा एकदा आपलेसे केले आहे.
मराठी रंगभूमीवर एकाच नाटकाचे ४००० प्रयोग होणे ही साधी गोष्ट नाही, पण ‘ऑल द बेस्ट’ने हे शक्य करून दाखवले आहे. विशेष म्हणजे, या नाटकाच्या पहिल्या संचाप्रमाणेच दुसऱ्या संचाने देखील ४००० हून अधिक प्रयोगांचा विक्रमी टप्पा गाठला आहे. सध्याच्या संचामध्ये निखिल चव्हाण, मयुरेश पेम आणि मनमीत पेम ही तरुण फळी नाटकातील प्रमुख पात्रे साकारत असून, त्यांनी जुन्या दिग्गज कलाकारांचा वारसा अत्यंत समर्थपणे पुढे चालवला आहे.
या नवीन कलाकारांच्या संचानेही प्रेक्षकांकडून उदंड प्रतिसाद मिळवला असून, नाटकाची लोकप्रियता आजही अबाधित आहे. प्रेक्षकांच्या बदललेल्या आवडी-निवडीचे निकष असूनही, ‘ऑल द बेस्ट’ आजही तरुणांपासून वृद्धांपर्यंत सर्वांना आपलेसे वाटते, कारण यात असलेला निखळ विनोद आणि मनाला स्पर्श करणारे क्षण हे सार्वकालिक आहेत. हे नाटक केवळ हसवण्यासाठी नाही, तर ते जगण्याकडे बघण्याचा एक नवा दृष्टिकोन देते. शारीरिक व्यंगावर मात करून आनंदी कसे राहायचे आणि मैत्रीची ताकद काय असते, याचे हे नाटक एक उत्तम उदाहरण आहे. संवादांमधील अचूक टायमिंग, सिच्युएशनल कॉमेडी आणि त्या जोडीला असणारा भावनिक ओलावा ही या नाटकाची जमेची बाजू आहे.
देवेंद्र पेम यांच्या लेखनातील आणि दिग्दर्शनातील बारकाव्यांमुळे प्रेक्षक नाटकात पूर्णपणे रमून जातात. असा एकही क्षण उरत नाही जिथे प्रेक्षकांच्या चेहऱ्यावर हसू नसेल. म्हणूनच हे नाटक पुन्हा पुन्हा पाहावेसे वाटते.’ऑल द बेस्ट’ हे केवळ एक नाटक नसून तो एक समृद्ध अनुभव आहे. जर तुम्ही अजूनही हे नाटक पाहिले नसेल किंवा पुन्हा एकदा त्या मैत्रीच्या विश्वात हरवून जायचे असेल, तर हे नाटक तुम्हाला तुमच्या मैत्रीच्या सोनेरी दिवसांची आठवण करून देईल यात शंका नाही.
निखळ मनोरंजनाची हमी देणारे हे नाटक मराठी रंगभूमीचे लेणे ठरले आहे. शारीरिक उणिवांवर विनोदाच्या माध्यमातून भाष्य करताना कुठेही कोणाचा अपमान होणार नाही, याची काळजी घेत केलेली ही कलाकृती खरोखरच कौतुकास्पद आहे. तर, तयार व्हा आणि विनोदाच्या या रोलर कोस्टर राईडचा आनंद घ्या, कारण हे नाटक आपल्याला सांगते की परिस्थिती कशीही असो, आयुष्याला नेहमी ‘ऑल द बेस्ट’च म्हणायचे!